نگاه روان‌شناس/ دکتر بدري‌السادات بهرامي/مشاور خانواده و مدرس دانشگاه
زيـبـايـي‌ات با ريـزش مـويـت نمي‌ريـزد

بيشتر کساني که متوجه مي‌شوند به بيماري سرطان دچارند، مخصوصا خانم‌ها، از نظر روحي- رواني بسيار به هم مي‌ريزند...

آقايان و خانم‌هاي بيمار آنچنان نگران از دست دادن جايگاه خود در خانواده به علت تغيير ظاهرشان مي‌شوند که اين نگراني در رفتارها و کلامشان نمود پيدامي‌کند. طاقتشان کاملا کم مي‌شود و بداخلاق مي‌شوند، اعتماد‌به‌نفسشان را از دست مي‌دهند و وقتي اميد در دلشان بميرد، بدترين اتفاق رخ خواهد داد.

شما به‌عنوان يک همراه خوب که با فرد مبتلا به سرطان زندگي مي‌کند و ممکن است نقش خواهر، برادر يا همسر را داشته باشيد، لازم است او را حمايت کنيد تا اميدش نااميد نشود. اين نکته را به‌خصوص به همسران تاکيد مي‌کنم چون اغلب سرطان‌ها در سنيني رخ مي‌دهد که ما کنار پدر و مادر يا خواهر و برادرمان نيستيم. به همسرتان که با سرطان دست و پنجه نرم مي‌کند، يادآوري کنيد دوستش داريد. با او مانند روزهاي شيرين آغاز زندگي رفتار کنيد. گاهي برايش گل بخريد و بگوييد با هر ظاهر و شکلي که باشد، براي شما زيباست. تصوير ذهني زن و شوهر از يکديگر هميشه براساس منش و شخصيت طرف مقابل شکل مي‌گيرد، نه براساس ظاهر. در طول ساليان درازي که کنار هم هستيد، يکديگر را لاغر، چاق، کم‌مو، کثيف و ژوليده يا تميز و اصلاح‌کرده ديده‌ايد اما تعريف‌تان از هم تغييري نکرده چون ذهنيت همسران براساس زيبايي رفتار است و چهره در طول زمان عادي مي‌شود. مهم‌تر از همه اينها، خيلي خوب است اين باور را در ذهن همسرتان جا بيندازيد که زيبايي نسبي است و در طول تاريخ به صورت قراردادي تعريف شده است. در زمان کلئوپاترا، زنان مصر معتقد بودند زني زيباست که موهايش را بتراشد تا تمام چهره زيباي او نمايان شود. پس به همسرتان که در اثر شيمي‌درماني موهايش ريخته، بگوييد: «تو الان ملکه زيبايي من هستي. کلئوپاتراي من سلام! دوستت دارم». يادتان باشد اميد، مهم‌ترين عامل در درمان موفق سرطان است و شما بايد تلاش کنيد او لااقل نگران از دست دادن جايگاهش نزد شما نباشد.