ازسال 1921که انسولین کشف شد امکان حیات برای دیابتی های نوع یک (نوجوانان وجوانان با وزن نرمال یاکم) مهیا شد تاقبل از کشف انسولین همه دیابتی های نوع یک فوت می شدند
لذا به محض تشخیص دیابت نوع یک درمان با انسولین شروع می شود.
اما موضوع در دیابتی های نوع دو (بزرگسالان چاق یا نرمال وبچه های چاق)که 90% دیابتیها را شامل میشوندفرق میکند
درمان در دیابتیهای نوع دو معمولا اگر مشکل حاد واورژانسی وجود نداشته باشدبا رژیم غذایی،ورزش وداروی خوراکی شروع می شود
.اما بمرور زمان مقاومت به داروی خوراکی پیدا می شود ومعمولا پس از 10 سال از شروع دیابت نوع دو اکثر این بیماران نیاز به انسولین پیدا می کنند
متاسفانه در کشور ما یکی از چالش های پزشکان درمانگر دیابت با بیماران دیابت نوع دو ،تغییر درمان از داروی خوراکی به انسولین است که بسیاری از بیماران زیر بار این تغییر نمی روند. در حالیکه گاهی برای کنترل قند خون وپیشگیری از عوارض ان یک ضرورت است.ب