چرا افراد زیادی در کوه اورست می میرند ، این سوالی است که آندرو سادرلند در مجله bmj ( مجله پزشکی بریتانیا) مطرح می کند.

قبلا فکر می کردند از نظر فیزیولوژیکی صعود به کوه اورست با یا بدون اکسیژن غیر ممکن است. در سال 1953 هیلاری و تنزینگ نشان دادند که رسیدن به قله با اکسیژن ممکن است و در سال 1978 مسنر و هابلر ثابت کردند که صعود به آن بدون اکسیژن هم ممکن است.

هر چند اورست همان اورست است ، و اکنون درک بهتری از هم هوایی ، وسایل کوه نوردی بهتر ، و مسیرهای تثبیت شده داریم ، در نتیجه منطقی به نظر می رسد که صعود به اوست ممکن است در مجموع به فعالیتی تبدیل شده باشد که کمتر مرگبار است. معهذا ، امسال ( 2010) آمار غیر رسمی تعداد جسد ها در کوه اورست به 15 رسید ، که بیشترین رقم از زمان فاجعه 1996 است که در آن سال 16 نفر جان دادند و 8 نفرشان در یک شب پس از طوفانی غیر منتظره کشته شدند. میزان مرگ در کوه اورست در طول سال ها ، با حدود یک مرگ در هر 10 صعود موفق ، تغییر پیدا نکرده است. هر نفری که به قله می رسد ، حدود 1 در 20 احتمال دارد که نتواند به پایین برگردد. پس چرا افراد زیادی در کوه اورست می میرند؟ و مهمتر از همه ، آیا می توانیم این رقم را پایین بیاوریم؟

دلایل عمده مرگ افراد هنگام صعود به کوه اورست آسیب ها و خستگی زیاد است. معهذا ، نسبت زیادی از کوه نوردان هم بر اثر بیماری های مرتبط با ارتفاع بویژه بر اثر ادم مغزی ناشی از ارتفاع بالا ( hace ) و ادم ریوی ناشی از ارتفاع بالا ( hape ) می میرن