جستجو در سایت توسط گوگل

نمایش نتایج 1 تا 2 از 2 مجموع

موضوع: خداحافظ، ویتیلیگو!

  1. #1
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,900

    پیشفرض خداحافظ، ویتیلیگو!

    «میزگرد زیبایی» درباره لکه های سفید روی پلک عاطفه هادی با حضور دکتر هرمز شمس چشم پزشک



    خداحافظ، ویتیلیگو!







    لک و پیس، برص یا ویتیلیگو، هر ۳، نام های یک نوع بیماری ناشی از التهاب پوست هستند؛ بیماری ای که به صورت لکه های سفیدرنگ، به طور قرینه در ۲ طرف پوست بدن، مخصوصا در پوست صورت، بروز می کند...

    عاطفه هادی ۲۵ ساله که سوژه «میزگرد زیبایی» این هفته «سلامت» است، می گوید از دوران دبستان با این بیماری درگیر بوده و مجبور شده است سال ها دوندگی کند و راه های مختلف درمانی را برای از بین بردن لکه های سفیدی که پشت پلک هایش به وجود آمده بودند، امتحان کند. پای صحبت های او و متخصصان «سلامت» نشسته ایم تا با این بیماری و روند درمانی اش بیشتر آشنا شویم.

    عاطفه هادی که همه راه ها را برای رفع لکه های سفید پشت پلکش امتحان کرده، می گوید:

    یـک هـفـتـه با چـشـم بـاز مـی خـوابـیـدم

    ▪ از بیماری ات بگو. از چه سنی به آن مبتلا شدی؟

    ـ کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم که متوجه شدم هاله ای صورتی رنگ، به اندازه یک عدس، پشت پلک هایم به وجود آمده است. رنگ این هاله در پشت پلک هر ۲ چشمم ابتدا گلبهی بود اما بعد از چند سال کاملا سفید و کمی بزرگ شد و آن لکه سفید رنگ، وقتی به دوران راهنمایی رسیدم، دیگر بزرگ تر نشد و اندازه اش ثابت ماند.

    ▪ از ابتدا می دانستی که این لکه ها مربوط به یک بیماری پوستی هستند؟

    ـ نه! راستش را بخواهید، در دوران دبستان که اصلا وجود این لکه های سفید برایم مهم نبود اما وقتی به مقطع راهنمایی رسیدم، ظاهرم برایم اهمیت بیشتری پیدا کرده و دیگر نمی توانستم وجود آنها را تحمل کنم. شاید باورتان نشود ولی من از خواب صبحم می گذشتم تا وقت کافی برای پوشاندن این لکه به روش های مختلف پیدا کنم.

    ▪ پس وجود این لکه، حسابی اذیتت می کرد؟

    ـ بله. تمام فکرم این بود که مداد و سایه ای پیدا کنم که درست رنگ پوستم باشد و بتواند این لکه را بپوشاند. هر وقت می خواستیم مهمانی برویم، من نگران بودم که آیا می توانم این لکه سفید را خوب بپوشانم تا کسی متوجه آن نشود یا نه؟ خلاصه اینکه بزرگ ترین هدف زندگی ام این بود که از شر این لکه سفید خلاص بشوم و چشمم مانند چشم بقیه مردم شود!

    ▪ چطور متوجه بیماری ات شدی؟

    ـ دبیرستانی بودم که به ۳، ۴ پزشک مراجعه کردم اما هیچ کدام از آنها نتوانستند تشخیص بدهند که بیماری ام چیست؛ تا اینکه یک متخصص پوست به من گفت نام بیماری ام به عربی، برص و در اصطلاح پزشکی، ویتیلیگو است. این پزشک که مطبش هم در میدان ونک بود، برایم ۱۰ جلسه لیزردرمانی تجویز کرد و گفت که با این کار از شر لکه های سفید پشت پلک هایم خلاص خواهم شد.

    ▪ و خلاص شدی؟

    ـ نه! درست ۱۰ تیرماه سال ۸۵ بود که جلسه های لیزردرمانی را شروع کردم. کل درمان من زیر لیزر، ۱۰ ثانیه طول می کشید؛ یعنی ۵ ثانیه برای هر چشم. اگرچه لکه های پشت چشمم بلافاصله بعد از لیزر به رنگ صورتی یا رنگ پوستم درمی آمدند اما یکی، دو ساعت نمی گذشت که دوباره، سفیدی آنها اعصاب ام را خرد می کرد. من ۲ روز در میان برای انجام لیزر به مطب دکتر می رفتم. ۸ مرداد ماه ۸۵ جلسه های لیزردرمانی ام به پایان رسید و نتیجه ای ندیدم!

    ▪ از دکتر نپرسیدی که چرا لیزر نتوانست لکه های ویتیلیگو را از پشت چشمانت حذف کند؟

    ـ چرا. دکتر گفت همان لحظه ای که لیزر به پوست پلکت می تابد، سلول های پوستت تحریک می شوند و شروع می کنند به ساختن رنگدانه اما این تولید رنگدانه ها فقط تا مرحله صورتی رنگ پیش می رود و چون بیماری ات پیشرفته است، لیزر توان نگه داشتن رنگدانه ها را ندارد.

    ▪ چقدر خرج لیزردرمانی ات شد؟

    ـ هر جلسه ۷ هزار تومان بود؛ جمعا شد۷۰ هزار تومان.

    ▪ بعد از اینکه از درمان با لیزر نتیجه نگرفتی، چه کار کردی؟

    ـ به یک متخصص پوست دیگر به نام دکتر درخشانی مراجعه کردم. او گفت که این قسمت از پوست پلک من مانند لباسی است که رویش مایع سفیدکننده ریخته و غیر از عمل هیچ راهی برای درمانش وجود ندارد. او متوجه شد که این لکه های سفید قبلا هم با لیزر دستکاری شده اند و گفت که اگر این کار را نمی کردم، نتیجه کارش بهتر می شد.

    ▪ تضمینی هم برای نتیجه کارش به تو داد؟

    ـ گفت من از نظر نحوه عمل، کار خودم را تضمین می کنم ولی برگشت پذیر بودن یا نبودن لکه ها را خیر. و توضیح داد که باید پوست قسمتی را که سفید شده، بردارد و گوشت اضافه بالا و پایین پشت پلک ام را به هم برساند و بدوزد.

    ▪ تو قبول کردی؟

    ـ بله. چون تمام آرزویم، دیدن خودم در آینه بدون آن لکه های زجرآور بود. برای همین، ۱۰ آذرماه سال ۸۵، پلک هایم را به تیغ جراحی سپردم و از آن روز تا همین حالا هم دیگر اثری از برص روی پلک هایم ندیدم. یعنی خوشبختانه بیماری من برگشت پذیر نبود.

    ▪ مراقبت های بعد از عملت چه بود؟

    ـ تا یک هفته، فقط خوابیدم! در این مدت حتی حق نداشتم که بخندم، گریه کنم یا راه بروم. یادم می آید که یک روز حوصله ام سر رفت و بلند شدم که کمی در آشپزخانه قدم بزنم ولی بعد از ۵ دقیقه یک دفعه چشمم کبود شد، ترسیدم و دوباره به تخت خواب برگشتم. این را هم بگویم که سرم را نباید بیش از اندازه به سمت بالا یا پایین خم می کردم. یک چیز باورنکردنی دیگر هم این بود که مجبور شدم یک هفته با چشم های باز بخوابم؛ چون اگر چشمانم را هنگام خواب می بستم، بخیه پلک هایم پاره می شد! به همین دلیل یک هفته تمام، روی صورتم یک روسری مشکی می انداختم و با چشم باز می خوابیدم و درواقع این مغزم بود که به خواب می رفت. دکتر به من گفت که بهتر است تا یک سال هم از لوازم آرایشی برای آرایش اطراف چشمم استفاده نکنم.

    ▪ جای بخیه روی پلک هایت باقی نماند؟

    ـ نه! دکتر به من گفت که بعد از کشیدن بخیه ها بهتر است به جای هر پماد و کِرِمی از کمی عسل که با شیر پرچرب نرم شده است، استفاده کنم. من هم یک ماه این کار را کردم و بعد از آن، دیگر اثری از جای بخیه ها باقی نماند.

    ▪ چند وقت بعد از عمل به حالت عادی برگشتی؟

    ـ یک ماه طول کشید تا توانستم راحت چشمانم را باز و بسته کنم و بخندم و بخوابم. اما تا ۳، ۴ ماه، وقتی که ابروهای نزدیک پوست عمل شده را برمی داشتم، پوست پلکم می سوخت و تیر می کشید که این مشکل هم بعد از ۴ ماه برطرف شد.

    ▪ این بار چقدر هزینه کردی؟

    ـ حدود یک میلیون تومان؛ اما من از این بابت اصلا ناراحت نیستم چون احساس می کنم که یکی از بزرگ ترین آرزوهایم برآورده شده است.

    ▪ جراحی پلکت چقدر طول کشید؟ آیا بعد از عمل مشکلی مثل ضعف بینایی پیدا نکردی؟

    ـ من درست ۳ ساعت زیر تیغ جراحی بودم و خدا را شکر تا به امروز هیچ مشکلی از نظر بینایی نداشته ام.

    ● نظر متخصص فلوشیپ خواب

    دکتر خسرو صادق نیت

    فلوشیپ خواب و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران

    با چشم باز هم می شود خوابید!

    سوژه این هفته، به این نکته اشاره کرده که مدتی با چشم های باز خوابیده است. حق با اوست. واقعیت این است که مراحل اصلی خواب طبیعی در مغز انسان اتفاق می افتد ولی در خواب طبیعی، در دیگر ارگان های بدن نیز به طور هماهنگ تغییراتی بروز می کند که باعث می شود ما هر روز خواب خوبی را تجربه کنیم. درواقع، وقتی مغز مراحل مختلف خواب را طی می کند، عضلات بدن به سمت کاهش تون و فعالیت پیش می روند، چشم ها بسته می شوند، تنفس و ضربان قلب آهسته تر می شود و فرد به طور موقت، هوشیاری خودش را از دست می دهد و به اتفاقات اطراف خودش واکنش نشان نمی دهد. بهترین وضعیت بدن نیز برای خواب، حالت درازکش است. از آنجا که خواب یک نیاز ضروری است و نمی توان در برابر آن برای مدت طولانی مقاومت کرد، با گذشت زمان، این نیاز به خواب، خود را به ما تحمیل خواهد کرد. باید به خاطر داشت عدم تحقق شرایط مناسب بدن برای خواب، مانع از به خواب رفتن نمی شود بنابراین فرد در شرایط نامناسب (از جمله، در صورت بازماندن اجباری چشم) هم به خواب خواهد رفت ولی مسلما کیفیت و کمیت خواب او مانند سابق نخواهد بود و ممکن است همچون گذشته از خوابش رضایت نداشته باشد. فراهم کردن شرایط مطلوب همچون کاهش حداقلی نور محیط می تواند عوارض این مشکل را به حداقل کاهش دهد.

    ● نظر روان پزشک

    دکتر محمدرضا خدایی

    عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی

    مشکلات ظاهری و مدیریت باطنی

    به طور کلی یکی از صفات انسان به عنوان یک موجود چند بعدی، اهمیت دادن به زیبایی ظاهری خودش است. این توجه انسان به خودش و زیبایی اش، در سنین مختلف و جنس های مختلف با هم متفاوت است. یعنی بعضی ها بیشتر به ظاهر خودشان اهمیت می دهند و بعضی ها کمتر. اما افراد در سنین نوجوانی و جوانی (به خصوص خانم ها)، ظاهر برای اهمیت بسیاری پیدا می کند. همان طور که در شرح حال خانم عاطفه هادی هم خواندید، ایشان در دوران دبستان، اهمیت چندانی به لکه های سفیدرنگ پشت چشمش نمی داده اما همین که پا به دوران نوجوانی گذاشته، از بین بردن بیماری ویتیلیگو برای او تبدیل به یک هدف و آرزو شده است! نوجوانی، دوران شکل گیری هویت است؛ دورانی که افراد دوست دارند خودشان را از نگاه دیگران ببینند و بیشتر از نظر ظاهری و رفتاری مورد قبول اطرافیانشان باشند. بنابراین، اینکه یک دختر خانم در سن نوجوانی و حتی جوانی توجه خاصی به ظاهر و بدن خودش داشته باشد، امری غیرطبیعی نیست. اگر نوجوان یا جوانی، مشکلی در ظاهر خودش پیدا کرد، باید مانند عاطفه هادی، تمام تلاشش را برای رفع آن بکند. اینکه فرد بنشیند و دست روی دست بگذارد و مدام بگوید چقدر بدبختم که خدا این بلا را سر من آورد، اصلا کار درستی نیست.

    همه افرادی که مشکلی دارند، باید فکر کنند که اگر ضعفی یا بیماری خاصی دارند، در عوض، کلی نکات مثبت در ظاهر و رفتارشان وجود دارد که می توانند ایرادهای او را بپوشانند. اگر شخصی مانند این بیمار ما بتواند نقاط قوت و ضعف خود را بسنجد و سبک و سنگین کند، دیگر مشکلی بر مشکلاتش اضافه نمی شود و افسردگی به سراغش نمی آید. بهترین راه مقابله با نقاط ضعف در یک فرد، مدیریت مشکلات است؛ یعنی کسی که ضعفی دارد، باید ابتدا تمام توانایی های خودش را مدنظر قرار بدهد و سپس به دنبال راه های مختلف برای درمان مشکلش بگردد. کاری که خانم عاطفه هادی هم چند بار آن را انجام داده و بالاخره هم به نتیجه رسیده است. در نهایت هم اگر شخصی مشکل مربوط به زیبایی داشت و نتوانست از هیچ راهی آن را برطرف کند، باید با مشکلش کنار بیاید و به خود بقبولاند که تمام تلاشش را برای رفع مشکل کرده است و می تواند با توانایی های دیگر و حتی محصول های آرایشی مختلف، بیماری اش را مخفی کند. در پایان هم لازم است این نکته را بگویم که توجه زیاد و بیش از اندازه به موارد خیلی کوچک که از نظر دیگران اصلا دیده نمی شود و اهمیت ندارد ولی در ذهن خود فرد بسیار پررنگ و پراهمیت است، به خصوص در مورد زیبایی بدن، می تواند بعدها تبدیل به وسواس شود و خود این وسواس مشکلات بسیاری از جمله اشتغال ذهنی و عملی را برای فرد به وجود می آورد و باعث افت عملکرد فرد خواهد شد.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  2. #2
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,900

    پیشفرض قسمت دوم مقاله

    ● نظر چشم پزشک

    دکتر هرمز شمس

    رییس انجمن چشم پزشکان ایران

    ایشان باید قبل ازخواب به چشمشان پماد می زدند

    وقتی فردی مانند خانم عاطفه هادی، مجبور است به هر دلیلی خواب با چشمان باز را برای مدتی تجربه کند، نیاز به آموزش هایی دارد که این چشمان باز هنگام خواب برایش بعد از عبور از دوره بیماری، دردسرساز نشود. اگر یک نفر، چند شبانه روز را با چشم باز بخوابد، امکان اینکه چشمانش خشک شود و حتی عفونت پیدا کند، بسیار زیاد است. به همین خاطر به تمام بیمارانی که مانند خانم هادی مجبورند شرایط خاصی مانند چشمان باز به هنگام خواب را تجربه کنند، توصیه می کنم یا چشمشان را به صورت اصولی، پیش از خواب پانسمان یا یک راه ساده تر را انتخاب کنند. راه ساده تر این است که این بیماران، قبل از خواب، داخل چشمانشان به مقدار لازم از پمادی که دکتر برای آنها تجویز می کند، بمالند و صبح ها هم قطره تجویزی لازم را درون چشم هایشان بریزند تا دچار خشکی و عفونت چشم پس از طی دوران بیماری نشوند.

    ● نظر متخصص پوست و مو دکتر مرتضی رضیعی

    عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره سوژه «میزگرد زیبایی» می گوید:

    ▪ آقای دکتر! سوژه این هفته ما مبتلا به بیماری برص بوده، ممکن است شرح مختصری از این بیماری برایمان بگویید؟

    ـ ویتیلیگو یا برص، یک بیماری ژنتیکی است که در آن، قسمتی از پوست، رنگدانه نمی سازد و پوست قسمتی که تولید رنگدانه ندارد، به رنگ کاغذی کاملا سفید درمی آید. به عبارت دیگر، ملانین، رنگدانه ای است که باعث ایجاد رنگ پوست، مو و چشم ها می شود و این ملانین توسط سلول هایی به نام ملانوسیت (سلول های رنگدانه ساز) به وجود می آید. حالا اگر ملانوسیت به دلیل اختلال های ژنتیکی از بین برود یا نتواند رنگدانه تولید کند، پوست، رنگ خودش را از دست می دهد و سفید می شود.

    ▪ این بیماری معمولا در چه سنی، افراد را مبتلا می کند؟

    ـ سن خاصی برای ابتلا به برص تعریف نشده است. این بیماری ممکن است در نوزادان، کودکان و حتی بزرگسالان هم خودش را نشان بدهد.

    ▪آیا نواحی خاصی از بدن به ویتیلیگو مبتلا می شوند؟

    ـ نه! این بیماری گاهی تنها در یک نقطه مانند دست، پا، لب یا پلک خودش را نشان می دهد و گاهی به صورت تکه تکه در مناطق مختلف بدن پیدا می شود و یک وقت هایی هم بیشتر بدن را درگیر می کند.

    ▪ آیا برص یک بیماری پیشرونده است؟ یعنی امکان دارد که با گذشت زمان، تعداد این لکه های سفید در بدن بیشتر شود؟

    ـ حقیقت این است که معمولا این بیماری قابل پیش بینی نیست؛ یعنی ممکن است یک بیمار بعد از چند سال، هیچ گونه پیشرفتی را در بیماری اش مشاهده نکند و بیمار دیگری بعد از چند ماه، ببیند که سطح گسترده تری از بدنش با این لکه ها پوشانده شده است. استعداد ژنتیکی برخی از افراد در ابتلا به برص بسیار بالاست و این بیماری در آنها گسترده تر می شود ولی بعضی ها هم استعداد خفیفی در ابتلا به برص دارند و سیر ابتلا یا پیشرفت بیماری و حتی مناطق درگیر در آنها بسیار آرام تر و کندتر است. بنابراین، کسانی که به ویتیلیگو مبتلا می شوند، ممکن است یا سیر پیشرونده سریعی داشته باشند یا این بیماری در آنها بسیار ساده و خفیف باشد.

    ▪ آیا علت یا عواملی هم وجود دارند که باعث تشدید این بیماری شوند؟

    ـ بله. اگر کسی ژن ابتلا به برص را داشته و به این بیماری مبتلا شده باشد، ۲ عامل می توانند به احتمال زیاد در تشدید بیماری اش نقش بسیار پررنگی داشته باشند؛ اولین عامل، استرس است. خود بیماری ویتیلیگو به اندازه کافی برای فرد مبتلا، استرس به همراه دارد. حال اگر فرد، در مدت ابتلا به بیماری، استرس یا اضطراب شدیدی را هم تجربه کند، این استرس می تواند باعث گسترش بیماری او شود. این را هم بگویم که بعضی ها گسترش برص را در افراد مختلف به خاطر ناراحتی اعصاب آنها می دانند که این، باور غلطی است و استرس، همان مشکلی است که برص را تشدید می کند، نه ناراحتی اعصاب! عامل دوم گسترش برص در افراد مبتلا، آفتاب سوختگی است؛ یعنی کسانی که این لکه های سفید را روی پوست بدنشان دارند، بهتر است در معرض نور مستقیم خورشید قرار نگیرند. کوهنوردی، اسکی و رفتن کنار دریا، از جمله فعالیت هایی است که فرد را در معرض نور شدید آفتاب قرار می دهند و باعث می شوند که شدت برص در فرد، بیشتر شود. مثلا وقتی پوست صورت، در اثر آفتاب شدید می سوزد، کل صورت پس از رفع آفتاب سوختگی، حالت سفیدی ناشی از برص به خود می گیرد. احتمال دارد که در صورت بروز زخم یا خراش در بدن فرد بیمار، روی قسمت زخم شده هم لکه های سفید به وجود بیایند اما همان طور که گفتم، همه این عوامل، احتمالی هستند و صددرصد نیستند!

    ▪ اگر ویتیلیگو، سیر پیشرونده دارد، پس چطور خانم عاطفه هادی توانسته با جراحی، این بیماری را از بین ببرد؟

    ـ از آنجا که امکان بروز دوباره لکه های سفید برص در جای بریده و زخم وجود دارد، پزشکان انجام هرگونه جراحی را روی این بیماران منع می کنند؛ مگر اینکه جراحی، واقعا ضروری باشد. به همین خاطر، فرض اول در مورد خانم عاطفه هادی، این است که اصلا به برص مبتلا نبوده اند؛ چون هر لکه سفیدی که برص نیست. امکان دارد که ایشان به بیماری آلبا یا سایر بیماری هایی که به صورت لکه های سفید، خودشان را روی پوست نشان می دهند، مبتلا بوده اند. فرض دوم هم در مورد ایشان، آن است که استعداد ژنتیکی بسیار خفیفی در ابتلا به برص داشته و احتمال گسترش این بیماری در ایشان کم بوده است. چون همه افراد دچار تشدید برص نمی شوند و این ضایعه در همه سیر پیش رونده ندارد. اما چیزی که مهم است، این است که جراحی برای افراد مبتلا به ویتیلیگو ممنوع است و فقط در مواقع خاص و ضروری و با احتیاط انجام می شود.

    ▪ ویتیلیگو واگیر ندارد؟

    ـ نه! این بیماری تقریبا ناشناخته است و بسیاری از مردم آن را با جذام اشتباه می گیرند و حتی از دست دادن با فرد مبتلا اجتناب می کنند؛ در حالی که ریشه ابتلا به ویتیلیگو کاملا ژنتیکی است و این بیماری به هیچ عنوان واگیر ندارد.

    ▪ درمان قطعی هم برای مبتلایان به برص وجود دارد؟

    ـ راستش را بخواهید، برص جزو بیماری هایی است که روند درمانی بسیار سختی دارد. اما مراحل درمان آن نسبت به بیماران مختلف و پیشرفت بیماری شان، متفاوت است. ما ابتدا برای برگرداندن رنگدانه ها به نواحی کوچک، از کورتون یا داروهای دیگری مانند بتامتازون به صورت موضعی استفاده می کنیم و در مرحله بعد، درمان به وسیله اشعه درمانی uvb و uva و لیزردرمانی (که نوعی اشعه درمانی محسوب می شود) ادامه می یابد. البته این را بگویم که تعداد جلسات و عوارض لیزردرمانی بسیار کمتر از اشعه درمانی است اما پوست همه افراد به لیزردرمانی جواب نمی دهد. همان طور که پوست خانم هادی هم به لیزر جواب نداد و ایشان نتیجه ای از ۱۰ جلسه درمان با لیزر نگرفتند. ما اولین روزی که می خواهیم درمان با لیزر را برای بیمار شروع کنیم، به او می گوییم که امکان بهبودی ۵۰، ۵۰ است.

    ▪ شما باید تمام جلسات اشعه درمانی را انجام بدهید تا متوجه شوید که این درمان برای بیمار مفید است یا نه؟نه! مثلا اگر قرار باشد ۲۰ جلسه اشعه درمانی برای بیمار انجام بدهیم و بعد از ۱۰ جلسه متوجه بشویم که هیچ تحریکی برای تولید رنگدانه روی پوست بیمار صورت نمی گیرد، مسلما از انجام دادن ـ جلسات بعدی اشعه درمانی و اذیت کردن بیمار در اثر این درمان، خودداری می کنیم و به او می گوییم که این روش درمانی مناسبی برایش محسوب نمی شود.

    ▪ خب، حالا تکلیف بیماری که تمام راه های درمانی را طی کرده و به نتیجه نرسیده، چیست؟

    ـ اگر بیمار نتوانست مشکل خودش را با دارو یا اشعه درمانی برطرف کند، به او توصیه می کنیم که با بیماری اش کنار بیاید و کارهایی نکند که باعث تشدید بیماری شود. ضمن اینکه به بیشتر بیماران مبتلا به برص که لکه های سفید، صورت و دستشان را پوشانده است، پیشنهاد می دهیم که از کِرِم های مخصوص (کاور مارک) استفاده کنند که جنبه آرایشی دارند و باعث می شوند که قسمت های سفید پوست، رنگ پوست اطراف را به خود بگیرند و اینطوری بیماری شان مشخص نمی شود. فقط این بیماران عزیز باید حواسشان باشد که هر چند ساعت یک بار باید این کِرِم را تمدید کنند تا اثرش از بین نرود.

    ▪ خانم عاطفه هادی معتقدند که جای بخیه پشت پلکشان را تنها با مالیدن عسل روی آن از بین برده اند. آیا این ادعا پایه علمی دارد؟

    ـ موادی در عسل و موم عسل وجود دارند که برای درمان جای زخم، مناسب و مفیدند. بنابراین اینکه عاطفه هادی می گوید جای بخیه اش را با استفاده از عسل از بین برده است، چندان غیرطبیعی به نظر نمی رسد ولی کار متداولی هم نیست و درمان های موثرتری وجود دارد.

    ▪ به عنوان آخرین سوال، آیا بیمارانی که بیشتر نقاط بدنشان به ویتیلیگو مبتلا شده چاره ای برای رفع بیماری شان دارند؟

    ـ اگر بیشتر از ۷۰ تا ۸۰ درصد بدن بیمار با لکه های سفید برص پوشیده باشد، ما رنگدانه آن ۲۰ تا ۳۰ درصد باقیمانده از پوستش را هم به وسیله کِرِم های مخصوصی که در بازار موجود هستند از بین می بریم و کل پوست او را سفید می کنیم. در این حالت افراد معمولا یک پوست سفید و یکدست به دست می آورند که مراقبت از آن در برابر آفتاب بسیار سخت است. چون این پوست جدید، به شدت و سریعا دچار آفتاب سوختگی می شود. به همین دلیل به کسانی که تمام پوستشان را سفید می کنند، توصیه می کنیم همیشه در برابر آفتاب از ضدآفتاب، سایبان، عینک دودی و لباس پوشیده استفاده کنند. این را هم بگویم که کسی که کمتر از ۷۰ درصد پوستش به این بیماری مبتلا است، نمی تواند بقیه پوستش را هم سفید کند.



    ندا احمدلو
    دکتر مرتضی رضیعی متخصص پوست و مو
    دکتر خسرو صادق نیت فلوشیپ خواب
    دکتر محمدرضا خدایی روان پزشک
    روزنامه سلامت
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

قوانین ارسال

  • نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید
  • نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • نمی توانید نوشته خود را ویرایش کنید
  •  
بیمارستان تخصصی بیکن مالزی