پزشكان ادعا كردند:
نوسانات خلقي ناشي از سندرم پيش از قاعدگي قابل درمان است

پزشكان ادعا كرده‌اند زناني كه هر ماه به دليل ابتلا به سندرم پيش از قاعدگي دچار نوسانات خلقي، تحريك پذيري و بي‌خوابي مي‌شوند مي‌توانند به زودي درماني براي اين مشكل پيدا كنند.

به گزارش سرويس بهداشت و درمان ايسنا، مطالعات روي اين سندرم كه تقريبا 8 درصد از زنان را به طور جدي مبتلا مي‌سازد نشان داد كه اين اختلال ناشي از هورموني است كه به طور طبيعي در بدن وجود دارد. زنان بسته به ميزان حساسيتشان به نوعي هورمون موسوم به «آلوپرگنانولون» دچار علائم جسمي يا احساسي سندرم نامبرده مي‌شوند. اين هورمون پس از تخمك گذاري و در طول دوره بارداري و نيز زمان تغييرات در دوره عادت ماهانه در بدن آزاد مي‌شود. اكثر زنان بلافاصله پس از عادت ماهانه به اين هورمون حساس هستند و تعداد اندكي هستند كه پيش از آن دچار اين حساسيت مي‌شوند.

به نوشته روزنامه ديلي ميل، اما زناني كه علائم شديد اين سندرم را تجربه مي‌كنند اغلب قبل از آغاز عادت ماهانه دچار اين حساسيت شديد مي‌شوند و اين بدان معني است كه آنها توان كمتري براي سازگاري با اين تغييرات هورموني را دارند.

دكتر اريكا تيمباي از متخصصان دانشگاه يومي در سوئد مي‌گويد اين يافته پيشرفت مهمي در زمينه شناخت بيشتر سندرم پيش از قاعدگي است.

وي تاكيد دارد كه در آينده كسب دانش بيشتر درباره اين هورمون و مكانيسم‌هاي سندرم pms‌ به راه حل‌هاي جديد براي درمان اين سندرم و علائم آزاردهنده آن منتهي خواهد شد.

به گزارش ايسنا، بسيار از زنان برخي علائم ناخوشايند يا ناراحت کننده را قبل يا بعد از دوره عادت ماهانه خود احساس مي‌کنند. در بعضي از زنان اين نشانه‌ها قابل توجه ولي کوتاه مدت هستند و ناتوان کننده نيستند. اما در برخي ديگر ممکن است يك يا دو مورد از اين علائم مدت بيشتري تداوم پيدا كرده و آنها را از زندگي عادي و كارهاي روزمره ناتوان سازد. اين علائم ممکن است از چند ساعت تا چند ماه تداوم داشته باشد. نوع و شدت علائم در زنان مختلف متفاوت است. به اين گروه از علائم، سندرم پيش از قاعدگي گفته مي‌شود.

علائم سندرم پيش از قاعدگي شامل تغييرات خلقي و اثرات رواني آنها، تحريک پذيري، اضطراب، فقدان کنترل،‌ پرخاشگري، برآشفتگي، بي خوابي، مشکل در تمرکز، سستي، افسردگي و خستگي شديد هستند.

همچنين علائم ديگر شامل ميگرن يا انواع سردرد، مشکلات سينوسي، ورم، آکنه، احساس اجبار براي غذاخوردن، ولع خوردن شيريني يا غذاهاي پرنمک و شور، درد مفاصل، کمردرد، مشکلات چشمي، افزايش وزن و حتي اختلالات روده‌اي و غش هستند. به علاوه تفكر درباره خودکشي يا اقدام به آن، ضعف تمرکز، بدگماني، گريه و خشونت را نيز مي توان به اين علائم اضافه كرد.