جستجو در سایت توسط گوگل

صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
نمایش نتایج 1 تا 10 از 17 مجموع

موضوع: معضلات اجتماعی/ انفجار مین در ایران و افغانستان

  1. #1
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض معضلات اجتماعی/ انفجار مین در ایران و افغانستان

    ▲انفجار مين روزي 2 قرباني مي‌گيرد



    در جهان سالا‌نه 25 هزار غيرنظامي توسط مين‌هاي زميني كشته يا مجروح مي‌شوند.
    سلامت: يكي از مشكلاتي كه پس از جنگ برجاي مي‌ماند مين هاي زميني است؛ قاتلاني آرميده در خاك كه منتظرند تا جان قربانيان خود را بگيرند. در كشور ،هم پس از گذشت 14 سال از پايان جنگ هنوز‌هم افرادي بيگناه بر اثر انفجار مين كشته مي‌شوند. اين جداي از شهيداني‌است كه خون خود را براي پاكسازي ميدان‌هاي مين و تجسس پيكرپاك رزمندگان دفاع مقدس اهدا مي‌كنند. براساس برخي‌گزارش‌ها، حدود 16 ميليون مين در كشور وجود دارد كه روزانه جان دو نفر را مي‌گيرند. اگر چه به صورت رسمي، وسعت مناطق آلوده و مناطق پاكسازي شده اعلام نشده اما طبق برخي اظهار نظر ها حدود يك ميليون و200‌هزار هكتار از 6 ميليون هكتار مناطق آلوده پاكسازي شده است وبدين ترتيب با ادامه روند كنوني، مين روبي همه مناطق تا 5 دهه آينده ادامه خواهد داشت. در واقع، وقتي در طول 15 سال، يك ميليون و‌200هزار‌ هكتار پاكسازي شده است، حدود 5 ميليون هكتار باقيمانده 75 سال براي پاكسازي فرصت لازم دارد.

    16 ميليون قاتل
    بر اساس آخرين آماري كه توسط سازمان ملل اعلام شده حدود 125 ميليون مين عمل نكرده در 70 كشور جهان مدفون است كه اغلب در مناطقي نامشخص وجود دارد و سالانه 24 هزار غيرنظامي توسط مين‌هاي زميني كشته يا مجروح مي‌شوند . درواقع يعني هر 22 دقيقه يك نفر. ايران نيز با دارا بودن حدود 16 ميليون مين خنثي نشده‌، بعد از كشور مصر دومين كشور آلوده به مين در دنيا محسوب مي‌شود. براساس آمارهاي جمع آوري شده 16 ميليون مين باقي مانده از زمان جنگ نزديك به 3 ميليون هكتار از اراضي ايران را آلوده كرده است. بسياري ازاستان هاي ايراني هم مرز با كشور عراق از آلوده‌ترين مناطق كشور در زمينه مين‌هاي خنثي نشده محسوب مي‌شوند. بر اساس يك تحقيق انجام شده در ايران به طور متوسط روزانه 2/2 نفربر اثر انفجار در كشور دچار مصدوميت ومجروحيت‌هاي دائمي مي‌شوند كه حدود 30 درصد از اين ميزان در استان كرمانشاه اتفاق مي‌افتد. چندي پيش استاندار وقت استان كرمانشاه در اين باره گفت: <استان كرمانشاه در پايان جنگ داراي حدود 700 هزار هكتار زمين آلوده به مين بود كه در طي اين سال ها تنها 50 درصد آنها پاكسازي شده است.>

    اقداماتي ناكافي
    به رغم اقدامات صورت گرفته پس از پذيرش قطعنامه و تلا‌ش‌ براي پاكسازي مناطق آلوده به مين، همچنان بخش وسيعي از مناطق پاكسازي نشده است. در اواسط سال 76 اعلام شد كه تا آن زمان بيش از 480 هزار مين ضد نفر، 175 هزار مين ضد خودرو، 29 هزار مين ضد تانك و 377 هزار گلوله عمل نكرده كشف و خنثي شده اند. تا سال 76 تنها حدود 50 هزار هكتار از مناطق آلوده در منطقه عملياتي جنوب مورد پاكسازي قرار گرفت و اين در حالي بود كه به گفته برخي مسئولان بيش از 3 ميليون هكتار، وسعت مناطق آلوده است. روند پاكسازي ميادين مين نشان مي‌دهد كه اعتبارات مالي و امكانات مناسبي به اين منظور اختصاص داده نشده است. روند پاكسازي كه همزمان با كشته و زخمي شدن بسياري از اهالي مناطق آلوده به مين و مواد منفجره بوده، به حدي كند بوده است كه مدتي قبل معاون وزير دفاع وقت در حاشيه نمايشگاه توانمندي هاي وزارت دفاع گفت: <روندي كه پيش از اين در رابطه با پاكسازي مناطق آلوده، دنبال مي شد، نزديك يك قرن طول مي كشيد. از مدتي قبل عمليات پاكسازي به وزارت دفاع واگذار شده است تا اين كار هرچه سريع تر پيش رود تا ما بتوانيم سلا‌مت مردم را بيشتر حفظ كنيم.>

    استان‌هاي مرزي پر خطرند
    در حال حاضر، در استان هاي ايلام، كرمانشاه، خوزستان، آذربايجان غربي و كردستان بسياري از مناطق مورد پاكسازي قرار نگرفته اند. مرز ايلام و عراق از جمله آلوده ترين مناطق به مين است. استان ايلام 430 كيلو متر مرز مشترك با كشور عراق دارد و به گفته مقامات محلي بيش از يك ميليون و 700 هزار هكتار، مناطق آلوده به مين دارد. در اين استان، پس از جنگ بيش از 800 نفر بر اثر برخورد با مين كشته و هزارو300 نفر مجروح شدند. مدير كل وقت امنيتي و مرز داري استانداري خوزستان نيز چندي پيش اعلام كرد:‌<بخش عظيمي از غرب كرخه در شوش، قسمتي از منطقه عمومي اهواز، منطقه جفير، قسمتي از بخش مركزي اهواز، بخش وسيعي از شهرستان خرمشهر و منطقه عمومي دشت آزادگان، آلوده به مين و مواد منفجره است.‌>

    به گفته قدرت الله دهقان، بخش مهم غرب كرخه پاكسازي شده اما بخش عمده اي از آن همچنان مورد پاكسازي قرار نگرفته است. وي مي‌گويد: <در شهرستان دشت آزادگان بخش زيادي پاكسازي شده‌‌اما‌همچنان‌بخش‌ها ‌وسيع‌تري آلوده به مين است. منطقه بستان در دشت آزادگان از جمله مناطقي است كه هر ساله، به دليل برخورد اهالي به ويژه كودكان و نوجوانان، شاهد تلفات جاني است. در اين منطقه، تاكنون حوادث ناگواري به وقوع پيوسته است. در ميان كشته شدگان، تعداد زيادي كودك و خانواده‌هايي هستند كه حتي سه تن از فرزندان خود را به دليل برخورد با مين از دست داده‌اند.> يكي از اهالي به خبرنگار ما مي‌گويد: <مدتي قبل يك دستگاه وانت با مين برخورد كرد كه در اثر انفجار مين 5 تن كشته و زخمي شدند. در اين حادثه كه در شمال بستان روي داد، در ميان كشته شدگان يك پسر بچه 10 ساله و يك نوجوان 18 ساله و در ميان مجروحان يك كودك نيز وجود داشت. پدر يكي از كشته شدگان هم سال گذشته بر اثر انفجار مين كشته شده بود.>
    به گفته فرماندار دشت آزادگان، در حالي كه كل شهداي اين شهرستان مرزي در طول جنگ، حدود هزارو200 نفر بود، پس از جنگ 113 نفر در برخورد با مين كشته و 216 نفر مجروح شدند. البته اين تعداد، آماري است كه در كميسيون موسوم به ماده 2 كه به همين منظور ايجاد شده است، به عنوان شهيد و جانباز شناخته شده اند و پرونده عده اي ديگر، هنوز در حال بررسي است. ضمن آنكه افرادي كه به گفته مسئولان، به دليل سهل انگاري با مين برخورد كرده‌اند به كميته امداد معرفي مي‌شوند. كميسيون ماده 2براساس مصوبه مجلس سوم، در شهرستان‌ها و استان‌هاي آلوده به مين و مواد منفجره با حضور مسئولان امنيتي، اطلاعاتي و شهري به منظور رسيدگي به پرونده هاي كشته شدگان و مصدومان مين و مواد منفجره تشكيل شده است.

    وزارت دفاع مسئول جديد
    پس از جنگ پاكسازي ميادين مين به ارتش و سپاه واگذار شده بود. پس از مدتي، اين وظيفه برعهده وزارت كشور گذاشته شد و غير تخصصي بودن نيروهاي پاكسازي و مشكلات پيرامون تجهيز و فناوري هاي پيشرفته روند پاكسازي را با كندي بسياري مواجه كرده بود.البته مسئولان وزارت كشور، ارائه نشدن نقشه هاي مين گذاري شده از سوي عراق و كمبود اعتبارات لازم را علت اصلي كندي كار مي‌دانند. به هر صورت از سال‌81 براساس توافقات صورت گرفته وزارت دفاع متولي پاكسازي مناطق آلوده به مين شده است.

    جاي خالي سازمان هاي بين المللي
    هم اكنون در برخي از كشور هاي آلوده به مين، به كمك سازمان‌هاي بين‌المللي، پيشرفت خوبي در پاكسازي ميادين مين صورت گرفته است، به عنوان مثال در افغانستان با كمك برخي كشور‌ها ، بخش عمده مناطق آلوده پاكسازي شده است. روند پاكسازي اين ميادين در ايران نشان مي‌دهد كه به دليل وسعت زياد مناطق آلوده، در دست نبودن نقشه ميادين، كمبود اعتبارات مالي و امكانات، تا چندين سال ديگر، مين و مواد منفجره جان عده اي از هموطنانمان را بگيرند و يا آنها را دچار نقص عضو دائم كنند. در خوشبينانه‌ترين حالت، به گفته مسئولان وزارت دفاع، پاكسازي مناطق آلوده، يك دهه به طول مي انجامد و اين در حالي است كه به گفته وزير كشور سابق اين روند تا40تا50 سال ديگر طول خواهد كشيد. به نظر مي رسد درخواست كمك از سازمان هاي بين المللي وسازمان‌هاي غيردولتي دوستدار حقوق بشري مي‌تواند زمينه حضور فعال اين سازمان ها را براي حركت به سوي كشوري عاري از مين و مواد منفجره فراهم كند.
    علي رغم افزايش بي سابقه بودجه سلا‌مت در سال 84
    آخرین ویرایش توسط دکتر نادر در تاریخ 10-Jan-2013 انجام شده است
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  2. #2
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    ايران در محاصره ۱۶ ميليون مين

    جنگ تحميلى عراق عليه ايران باعث شد كه پس از جنگ در بخش وسيعى از مناطق كشور ما انواع مين و مواد منفجره عمل نكرده باقى بماند

    «مين ها نگهبانان خاموشى هستند كه هرگز خطا نمى كنند و هيچ وقت به خواب نمى روند و هرگز صلح را به ارمغان نمى آورند.»
    اين جمله اى است كه يك افسر كامبوجى به زبان مى آورد. جمله اى كه از دل واقعيت تلخ جنگ برخاسته. در عصر حاضر دولت هاى تك محور با خصلت سلطه طلبى و اقتدارجويى براى رسيدن به خواسته هاى غيرقانونى خود از هيچگونه ظلم و ستمى كوتاهى نكرده و در راه رسيدن به اين اهداف از هرگونه وسايل و ابزارى استفاده مى كنند كه يكى از اين تجهيزات كه مى توان به آن اشاره كرد «مين» است. امروزه در جنگ هاى برون مرزى و داخلى، كشورها از اين ابزار به منظور حفاظت از نقاط استراتژيك جنگى، قطع ارتباط جاده هاى لجستيكى و جلوگيرى يا كند كردن حركت دشمن به سوى جلو، از بين بردن يا صدمه زدن به نفرات و تجهيزات دشمن بهره مى گيرند و اين سلاح قابليت هاى خود را در اين زمينه نيز به اثبات رسانده است. مين ها در ۵۵ سال اخير تاكنون مورد استفاده كشورهاى درگير مخاصمه بوده و براى نخستين بار اين مين ها در جنگ جهانى دوم مورد استفاده قرار گرفتند. شايد بتوان به جرأت گفت جمع كشته شدگان و مجروحان مين در ۵۰ سال اخير از اثرات انفجار بمب ها و سلاح هاى هسته اى يا شيميايى به مراتب بيشتر بوده است.

    ۹۰ ميليون مين، ۹۰ كشور درگير
    مين هاى زمينى سالها و اغلب دهه ها پس از پايان مخاصمات در زمين باقى مى مانند. به طورى كه در حال حاضر ۹۰ ميليون مين خنثى نشده در سراسر جهان وجود دارد و بيش از ۸۴ كشور جهان با اين مسأله مواجه هستند. گفته مى شود اين سلاح مرگبار در هر ۲۲ دقيقه جان يك نفر و در هر روز ۳۲ نفر و در هر ماه ۲ هزار قربانى را از سراسر جهان مى گيرد و طبق اعلام مركز اطلاعات ملل متحد در ايران تخمين زده شده كه سالانه بيش از ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر كشته و مجروحين جديد به واسطه بقاياى اينگونه مواد منفجره هستند كه بيش از ۸۰ درصد از اين قربانيان را غيرنظاميان تشكيل مى دهند. در اين ميان سهم كودكان بى گناه نيز
    ۳ الى ۴ هزار نفر در سال است كه آمار كشته شدگان اين بى دفاعان در آنگولا، كامبوج، افغانستان، بوسنى و هرزگوين بيش از ديگر كشورها است. همچنين براساس آمارهاى اعلام شده از سوى مجامع بين المللى، در كشور آلبانى سالانه ۱۳۶ نفر، در بوسنى و هرزگوين ۹۴ نفر، كرواسى ۵۱ نفر، اريتره ۵۴ نفر و اتيوپى ۱۰۰ نفر در اثر اين سلاح جهان خود را از دست مى دهند. عراق، افغانستان، كامبوج، ويتنام، كلمبيا، مصر و ايران از جمله آلوده ترين كشورها به مين هستند كه مى توان نام برد. وجود مين ها علاوه بر اينكه سالانه جان هزاران نفر را مى گيرد، مانع پيشرفت و توسعه بسيارى از كشورها نيز مى شود. اما از سوى ديگر تجارت همين سلاح در دنيا سالانه ۳ ميليارد دلار را عايد كشورهاى توليدكننده مى كند كه از جمله اين سازندگان مى توان به كشورهايى چون ايالات متحده آمريكا، چين، روسيه و هندوستان اشاره كرد.
    تاريخ مين در جهان
    بيشترين مين هاى زمينى كه بعد از جنگ جهانى دوم مورد استفاده قرار گرفته اند از نوع مين هاى پلاستيكى و عروسكى است كه عمرى طولانى در ماندگارى دارند. اين مين ها بين سالهاى ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ ميلادى مورد استفاده قرار مى گرفتند كه در حال حاضر اين سلاح ها در اشكال جديد و طرح هاى نوين هنوز مورد استفاده قرار مى گيرند.
    مين هاى ضدنفر علاوه بر اينكه عمر بسيار طولانى دارند، قابل حركت نيز هستند. اين مين ها به علت وزن سبك و كمى كه دارند، روان و گردان هستند و بر اثر باران و نزولات جوى از جايى به جاى ديگر حركت كرده و اثرات مخرب خود را هميشه حفظ مى كنند.
    انواع مين ها شامل: بشقابى، ضدنفر، ضدخودرو، ضدنفربر، ضدتانك و مين والمرا هستند. مين والمرا با كوچكترين برخورد منفجر شده و حدود هزار ساچمه به اطراف پرتاب مى كند كه به شكار قربانيان خود مى روند.
    گفتنى است قدرت انفجار مين ها بنا به نوع آنها متغير است. به طور مثال قدرت انفجار مين هاى ضدتانك بين ۱۰۰ تا ۳۰۰ كيلوگرم و وزن آنها بين ۲ تا ۹ كيلوگرم است. همچنين مين هاى ضدنفر، كوچكتر از مين هاى ضدتانك بوده و به طور معمول قدرت انفجارى آن بين ۱۰ تا ۲۵۰ كيلوگرم است و در حدود ۵ تا ۵۰ كيلوگرم موج انفجار توليد مى كند. مين هاى زمينى به نحوى ساخته مى شوند كه قربانى خود را از پاى درآورند يا دست كم او را ناكار كنند. لازم به ذكر است توليد يك مين ضدنفر هزينه اى معادل ۴ دلار دارد، اما هزينه هاى يافتن و انهدام آن، براى هر مين بين ۳۰۰ تا يك هزار دلار دربردارد. به عبارتى هزينه پاكسازى ۳۰ برابر توليد است. به گفته سونيل نارولا رئيس نمايندگى ملل متحد در ايران، از بين بردن مين و از بين بردن عواقب آن هزينه بسيار زيادى را دربرداشته است. به طورى كه در سال ۲۰۰۴ م، ۳۹۹ ميليون دلار در اين زمينه سرمايه گذارى و هزينه شده است.
    براساس گزارش صندوق حمايت از كودكان سازمان ملل (يونيسف)، هنوز ۸۰۰ هزار تن مواد منفجره و ۳‎/۵ ميليون مين زمينى از جنگ ويتنام وجود دارد كه اين مين ها از سال ۱۹۷۵ ميلادى تاكنون باعث مرگ و مجروح شدن يك صد هزار نفر در اين كشور شده است.
    مين سوغات جنگ عراق ؛ در يك نگاه
    زمانى كه قطعنامه شماره ۵۹۸ در سال ۱۳۶۸ بين دو كشور ايران و عراق به امضا رسيد، تمام مردم مرزنشين نواحى غرب و جنوب غربى كشور كه هشت سال تمام زير آتش توپ و هواپيما و موشك و بمب بودند و زمين و كاشانه و مال خود را از دست داده بودند، جشن گرفتند. همگان گمان مى كردند كه تاريخ آلام و دردهايشان به پايان رسيده است اما متأسفانه آنان متوجه نبودند كه جنگ هنوز در اين مناطق وجود دارد. گستردگى و استفاده و كاربرد وسيع از سلاحى آرام اما مخرب و مرگبار به نام «مين هاى زمينى» باعث گرديد كه مصيبت بارترين و فاجعه انگيزترين تراژدى در كشتار و نقص عضو انسان هاى بى گناه در اين مناطق ايجاد شود.
    آلودگى به مين و مواد منفجره در مرزهاى غربى و جنوب غربى كشور ايران بر اثر جنگ تحميلى رژيم بعثى عراق در مقاطع زمانى ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ صورت گرفت و اين امر باعث گرديد ايران در طول ۸ سال جنگ با عراق به يكى از قربانيان بزرگ مين درجهان بدل شود.
    به گفته «كنوت اوستبى » هماهنگ كننده مقيم سازمان ملل متحد در تهران، تقريباً روزى دو نفر و سالانه حدود ۸۰۰ نفر در مناطق آلوده به مين در پنج استان مرزى جمهورى اسلامى ايران زخمى شده و يا جان خود را از دست مى دهند. استانهاى ايلام با مساحت يك ميليون و ۷۰۰هزار هكتار، خوزستان بامساحت يك ميليون و ۳۸۰ هزار هكتار ، استان كرمانشاه با مساحت ۶۹۱ هزا ر هكتار ، آذربايجان غربى با مساحت ۵۹ هزار هكتار و كردستان با مساحتى به وسعت يك هزار و ۴۸۰هكتار ، بنا به تحقيق انجمن حمايت از مصدومين مين ايران به ترتيب آلوده ترين نقاط ايران از اين منظر به حساب مى آيند. بنا به گزارش همين انجمن تعداد شهدا در استان ايلام ۲۵‎/۷ درصد و مجروحين ۲۰‎/۶درصد، در استان خوزستان ۲۱‎/۱درصد شهيد و ۱۸‎/۸درصد مجروح ، استان كرمانشاه ۳۰‎/۸ درصد شهيد و ۳۱‎/۹ درصد مجروح، استان آذربايجان ۷ درصد شهيد و ۱۴‎/۲ درصد مجروح و استان كردستان ۱۵‎/۴ درصد شهيد و ۱۴‎/۵ درصد مجروح مى رسد.
    ايران در محاصره ۱۶ ميليون مين
    جنگ تحميلى عراق عليه ايران باعث شد كه پس از جنگ در بخش وسيعى از مناطق كشور ما انواع مين و مواد منفجره عمل نكرده باقى بماند.
    طبق نظر كارشناسان پس از جنگ ، در بيش از ۴‎/۲ ميليون هكتار از مناطق مرزى بالغ بر ۱۶ ميليون مين توسط نيروهاى عراقى كاشته شده است كه حدود ۲‎/۴ ميليون هكتار از اين مقدار اراضى همچنان آلوده به مين است. كه براساس اطلاعات منتشره حدود يك سوم آلودگى ميادين مين مربوط به استان خوزستان است.
    به گفته اين كارشناسان اين مين ها بعضاً ۲۳ سال قبل توسط نيروهاى عراقى كار گذاشته شده و با مرور زمان به دليل عوامل جوى حساس شده و خطرناكتر از روز اول عمل مى كنند و پاكسازى آنها بسيار سخت تر است.
    اما چه كسى مسؤول پاكسازى است؟
    حدود ۲ سال قبل يعنى ۱۵ سال پس از پايان جنگ اين مسؤوليت از سوى وزارت كشور به وزارت دفاع سپرده شد و اين وزارتخانه هم اكنون، با بهره گيرى از تجهيزات مين زدايى نظير مين كوب تفتان مشغول پاكسازى ۲‎/۴ ميليون هكتار زمين باقيمانده از مجموع ۴‎/۲ ميليون هكتار زمين آغشته به مين است. اما در كنار اين وزارتخانه برخى سازمانهاى غيردولتى همچون كانون مشاركت براى پاكسازى مين، انجمن حمايت از مصدومين مين ايران و ... به طور موازى مشغول فعاليت هستند. اما بايد اذعان داشت كه تنها عهده دار بودن مسؤوليت مؤلفه كافى در اين راستا نيست، بلكه آن چيزى كه لازمه به اجرا درآوردن هر تئورى و مسؤوليتى است، اختصاص دادن بودجه و اعتبار است.
    به گفته كارشناسان ، سرعت كاشت مين ۲۵ برابر از سرعت خنثى سازى آن بيشتر است. ارزيابى هاى به عمل آمده نشان مى دهد براى خنثى سازى ۱۶ ميليون مين و مواد منفجره باقيمانده از جنگ، ۳۰۰ ميليارد دلار هزينه لازم است ، اين در حالى است كه بودجه اى معادل سالانه يك ميليارد دلار براى پاكسازى مناطق آلوده در نظر گرفته شده است كه اين ميزان بودجه زمان زيادى بيش از ۲۰ سال را مى طلبد تا پاكسازى كامل مناطق آلوده را انجام پذير كنند.
    كارشناسان معتقدند كه توليد هر مين چهار دلار هزينه داشته وپاكسازى آن نزديك به يك هزار دلار هزينه دارد. با توجه به گستردگى مناطق آلوده در سطح پنج استان غرب و جنوب غربى و پراكندگى جمعيت آن در اين محدوده (ديواندره از مناطقى است كه نياز به توجه خاص دارد)، كشاورزان ساكن، عشاير كوچ نشين و كودكان بيشتر در معرض خطر هستند.
    گذشته از هزينه هاى گزافى كه پاكسازى ميادين مين در بر دارد، خسارات جانى ناشى از نقص عضو نيز از ديگر ارمغانهاى اين سلاح مرگبار است كه براى ساكنين مرزها در بر دارد.
    به گفته عليرضا قديانى مدير عمليات اجرايى امداد و نجات، هزينه هاى ناشى از زخمى شدن قربانيان اين سلاح نيز بسيار گران است. بطورى كه اگر محاسبه كنيم كه ۸۰۰ تا يك هزار دلار هزينه يك پاى مصنوعى باشد و هر بار در فاصله هر شش ماه تعويض شود، مى توان گفت ۲۰ الى ۱۰۰هزار دلار هزينه پاى هر كودك در طول عمر اوست و صرفنظر از تأثيرات روحى ، روانى و اجتماعى و اقتصادى اين حوادث براى هر فرد، اگر نان آور و والدين دچار ضايعه شوند، يك خانواده با مشكل فراوانى روبرو خواهد بود.
    در طول ۱۷ سال پس از جنگ تحميلى تلاشهايى براى پاكسازى مناطق جنگى از مين صورت گرفته و افرادى نيز در اين راه به شهادت رسيده اند، اما ايران همچنان در ميان بيش از ۸۰ كشور جهان بعد از مصر مقام دوم جهان را دارد.
    چه بايد كرد؟
    شايد بتوان گفت پنج جزء يا ركن براى مين زدايى در سطح بين المللى مشخص و پذيرفته شده است كه اشاره به آن خالى از فايده نيست.
    ۱ - برداشت و انهدام مين و نشانه گذارى ، حصاركشى مناطق آلوده .
    ۲ - آموزش خطرات مين (هشدار خطرات مين) به منظور آگاه كردن مردم نسبت به خطراتى است كه با آن مواجهند. شناخت آنان از مين و آشنايى با راههاى دورى از خطر . ۳ - ارائه خدمات درمانى و توانبخشى به آسيب ديدگان . ۴ - منع به كارگرى مين با هدف جهانى عارى از خطر مين و ترغيب كشورها براى مشاركت در پذيرش كنوانسيون ها و معاهدات بين المللى مربوطه به منظور توقف توليد ، تجارت ، صادرات و واردات استفاده از مين ها. ۵ - كمك به كشورها براى انهدام مين هاى ذخيره شده شان به گونه اى كه در توافقات بين المللى مطرح شده است.
    مين زدايى بشردوستانه شامل تلاش براى حمايت از ساكنان مناطق خطرخيز و آموزش آگاهى از خطرات مين،كمك به قربانيان و آسيب ديدگان به منظور رسيدن به خودكفايى ، قانونمندى در بهره بردارى از مين و انهدام مهمات ذخيره هاى جمع آورى شده است.
    اشاره به ركن چهارم يعنى «منع به كارگيرى مين» با هدف جهانى عارى از خطر مين شايد مهمترين و با اهميت ترين ركن در اين راستا در سطح بين المللى است كه به لحاظ اهميت خاص آن در سال ۱۹۹۷ ميلادى تبديل به يك معاهده بين المللى گرديد. معاهده منع كامل مين هاى ضدنفر (كنوانسيون آتاوا) در كانادا تهيه و تصويب شد و تاكنون ۱۴۸ كشور به اين معاهده پيوسته اند. اما نام كشورهاى سازنده چنين سلاحهايى چون آمريكا، روسيه، چين و هندوستان هنوز در ليست هم پيمان ها هم چنان خالى است.

    sabokbalan.com
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  3. #3
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    انجمن حمایت از مصدومین مین ایران
    http://www.landmineiran.org/farsi/index.html
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  4. #4
    mehrdad.t آفلاین است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Oct 2010
    ارسالها
    1

    پیشفرض

    من خيلی کم سفر می کنم ولی چند سال پيش به اصرار دوستان به منطقه جنوب سفر کرديم و به جايی رسيديم که منطقه مين ها بود و ترسيديم جلوتر برويم هر وقت که يادم می آيد به خاطر همان مين ها بود که از آن سفر خاطره خوشی نداشته باشيم، روزی هزار بار نفرين بر کسانی ميفرستم که در آنجا آن مين کار گذاشتند. رضا - محلات

  5. #5
    mohseng4 آفلاین است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Nov 2009
    ارسالها
    4

    پیشفرض

    من خودم يکی از کسانی هستم که هردو پايم را ۱۳ سال قبل زمانيکه صنف هشتم مکتب بودم، از دست دادم. امروز افتخار حاصل کردم که در مراسم تجليل از روز جهانی مين روبی در وزارت امور خارجه افغانستان در کابل شرکت و چند سخنی به نمايندگی از قربانيان مين خدمت تمام جامعه بشريت عرض کنم. اينجا هم يکبار ديگر تکرار ميکنم مين ضد بشر بوده که بيشترين قربانيان آن افراد عادی و بيگناه جامعه هستند. خوشحال هستم که افغانستان ميثاق بين المللی اوتاوا را امضاء کرده و براساس آن تا ماه مارس سال 2012 در افغانستان مين و ذخاير آن باقی نخواهند ماند. جا دارد به عنوان يک قربانی مين از تمام مين روبان عزيز که با وجود خطرات عظيم، خود را قربانی حساب نموده هموطنانش را نجات می دهند، تشکر کنم. اما قربانيان مين نبايد خاموش و مأيوس باشند، بدون شک از دست دادن اعضای بدن سد پيشرفت در زندگی نمی تواند بشود. من مطمئن هستم. فيروز علی عليزاده - کابل

  6. #6
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    آشنایی با مشکلات و عوارض روحی و روانی مصدومین مین

    از آسیب های روانشناختی مین میتوان به موارد متعددی همچون اختلال استرس پس از سانحه یاp.t.s.d ، اضطراب و افسردگی اشاره نمود. اختلال استرس پس از سانحه، نوعی واکنش روان شناختی در برابر رویرار های ضربه آمیز شدید مانند انفجار مین ، جنگ، تجاوز، سیل، سقوط هواپیما یا غیره است.



    به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، قربانیان چنین حوادثی ممکن است رویداد مزبور را روزها، هفته ها و یا ماهها با یادآوری درد و رنج ناشی از آن و یا به شکل کابوس هایی، مجددا تجربه کنند. گاه برخی محرک ها میتوانند صحنه رویداد فوق را مدام در ذهن فرد فراخوانی نمایند.

    در عین حال کاهش واکنش به محیط کنونی یعنی نوعی” بی حسی هیجانی” مشاهده می شود. مثلا چنین افرادی توانایی پاسخ به محبت اطرافیان را ندارند و یا علاقه ای به فعالیت های لذت بخش گذشته ندارند. علایم جسمانی مانند بی خوابی ، کاهش تمایلات جنسی، حساسیت به سر و صدا در این افراد دیده می شود. غالبا دچار افسردگی شده و آستانه تحمل کاهش می یابد. و فرد از افکار، احساسات و یا محرکهای مربوط به سانخه اجتناب می کند. مشکل تمرکز، تحریک پذیری یا حمله خشم و گوش به زنگی یا حالت فزون مراقبتی و از جا پریدن در این افراد دیده می شود.

    احساس بی تفاوتی، غمگینی و احساس گناه از دیگر مشکلات زندگی در مناطق مین زده است. به این معنی که فرد و یا خانواده خود را در این حادثه مقصر دانسته و به سرزنش خود می پردازند: ” چرا مراقب فرزندم نبودم؟ “، ” چرا به دلیل نیاز مالی فرزندم باید برای چرای دام و گله به صحرا می رفت که بعد چنین شود؟ “، ” مگر من چکار کرده بودم که باید این بلا سرم بیاید؟ “، ” من چقدر احمق و بی کفایتم که آن مکان رفتم.” همه این جملات خودگویی های منفی و سرزنش خود هستند که می توانند به احساسات وسیع افسردگی منجر شوند. این در حالی است که اختلال افسردگی با مشکلات دیگری همچون مصرف مواد و یا خودکشی تا حدی همپوشی دارد.

    از طرف دیگر کسانی که در مناطق بشر ساخته بر سر آنها نازل شود چرا که در ایران متاسفانه نقشه مشخص و روشنی از مین مین زده زندگی می کنند دچار احساس ناامنی می شوند چرا که هر لحظه امکان دارد این بلای گذاریها وجود ندارد و منطقه امن از مناطق ناامن کاملا تفکیک نشده است. روان شناسان طی آزمایشی تعدادی از موش ها را به ۲ گروه آزمایشی تقسیم کرده و به هر ۲ گروه با فاصله زمانی خاصی شوک الکتریکی وارد نمودند.

    برای گروه اول قبل از وارد شدن شوک، چراغ چشمک زنی روشن می شد لیکن گروه دوم بدون هیچگونه علامت یا هشدار قبلی( بدون روشن شدن چراغ) شوک دریافت می کردند. پس از اتمام دوره آزمایشی، موش های گروه دوم دچار مشکلات گوارشی و زخم معده های شدید شده بودند چرا که این گروه دوره امن نداشت ئر صورتیکه گروه اول می دانست که تا چراغ روشن نشده است، شوکی در کار نیست و همین مساله موجب می شد که گروه اول تا قبل از روشن شدن چراغ، دوره محدودی از اطمینان خاطر و امنیت را داشته باشد.

    اما گروه دوم دچار ابهام بود و نمی دانست که شوک بعدی چه زمانی خواهد آمد. پس بر خلاف تصور غلط رایج، ابهام همیشه استرس بیشتری را تحمیل می کند زیرا در ابهام حتی آن دوره کوتاه مدت امن نیز وجود ندارد. پس مشکلات منطق مین زده صرفا به افرادی که قربانی مین شده اند محدود نمی شود بلکه به طور کلی کسانی که در چنین مناطقی هستند با ترس، اضطراب و احساس عدم امنیت از اینکه هر لحظه احتمال دارد بلای مین دامن آنها را هم بگیرد، مواجه هستند که همین خود میتواند مشکلات روحی و نشانه های جسمانی ناشی از آن را موجب شود.

    از دیگر نگرانی های مرتبط با مین، مساله انتقال نسل به نسل پاتولوژی است. از آنجا که زندگی در منطق مین زده منجر به مشکلاتی همچون افسردگی، اضطراب و ناامنی می شود، این مسایل در تربیت فرزندان یا همان نسل آینده منتقل شده و اختلالات فوق بر آنان تاثیر می گذارد. یعنی به عنوان مثال مادری که همسرش قربانی مین شده است احتمالا دچار مشکلات روحی، اقتصادی و غیره می شود و فرزند این خانواده که در شرایطی دشوار زیسته و با مشکلات دست و پنجه نرم کرده است، در ازدواج و رابطه با همسر و یا تربیت فرزندان خود مشکلاتی خواهد داشت.

    از همین رو است که در کشورهایی که جنگ ( بنا به هر دلیلی اعم از موجه یا ناموجه) و یا انقلاب رخ می دهد، اختلال افسردگی و اختلالات شخصیتی رو به تزاید می گذارد. به هر حال به دوستانی که آرزومند روزی هستند که پاکسازی کامل مین اتفاق افتاده باشد، باید بگویم که من حتی نگران روز های پس از آن روز مبارک و میمون نیز هستم چرا که اثرات روحی و روانی مین حتی سال ها پس از مین زدایی کامل ادامه خواهد یافت.

    * راهکارهای روان شناختی برای کمک به مصدومین مین و خانواده هایشان :

    ۱٫ تقویت کارهای دسته جمعی، گروههای اجتماع محور درمحله ها و ngo

    2. آموزش شیوه های آرامسازی عضلانی و کاهش اضطراب
    ۳٫ آموزش پیشگیری از پیش داوریها و تفسیر به رای ها و تسویه حساب های شخصی به مردم مثلا نگویند” چون کار مرا راه ننداختی یا چون ضامن من نشدی یا چون بچه ات با پسر من دعوا کرده بود، خداوند خواست انتقام مرا از تو( یا او) بگیرد. یعنی به مردم آموزش داده شود که از دین استفاده ابزاری و به نفع شخصی نکنند.
    ۴٫ اطمینان کاذب به مصدومین داده نشود و ضمنا از کوچک شماری و یا فاجعه انگاری مساله پیش آمده پرهیز شود.
    ۵٫ پیدا کردن معنی برای حادثه پیش آمده. خانواده های شهدا همچون کوهی استوار بر شهادت فرزندانشان صبوری کردند چرا که معنایی الهی و یا حتی معنایی وطنی برای آن پیدا کردند و در واقع نظام سیاسی و مذهبی و فرهنگی نیز به یافتن چنین معنایی کمک کردند اما برای قربانیان مین ما چنین معنایی را جستجو نکردیم و این در حالی است که وقتی با یک مشکل غیر قابل حل مواجه هستیم، تنها راه برای کاستن از رنج بی شمار، یافتن یک معنی برای آن مساله است و هر کس می تواند معنی را بر حسب باورها و اعتقادات خویش از یک جایی بگیرد. یکی فرزندش را در راه حداوند قربانی کرده است در حالیکه دیگری در راه حفظ وطن تن به جدایی از فرزند داده است و قس علیهذا.
    ۶٫ آموزش مهارت های زندگی به خانواده ها و دانش آموزان جهت مقابله با هیجانات منفی

    منبع : سخنرانی خانم مریم صالحی کارشناس ارشد روانشناسی در نشست کانون مشارکت در پاکسازی مین
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  7. #7
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض برگزاری مراسم روز جهانی مبارزه با مين در جهان

    برگزاری مراسم روز جهانی مبارزه با مين در جهان


    يک سرباز افغان در کنار يک مين منفجر شده
    مين های باقيمانده از مناقشات گذشته، در بيش از80 کشور ديده می شود
    سازمان ملل متحد روز سه شنبه ۴ آوريل را روز جهانی مبارزه با مين های زمينی نامگذاری کرده است. هدف از تعيين چنين روزی برای اولين بار، نشان دادن پيشرفت در زمينه مين روبی و ابعاد خطرات مين های باقی مانده است.

    مين های زمينی هرسال موجب مرگ يا معلول شدن تا ۲۰ هزار نفر می شود. حداقل يک پنجم قربانيان، کودکان هستند.

    مراسم روز جهانی مبارزه با مين، در ۳۰ کشور برگزار می شود و در جريان آن از کشورها خواسته می شود که برای از بين بردن مين های موجود تلاش بيشتری کنند.

    کوفی عنان دبيرکل سازمان ملل متحد در پيامی به اين مناسبت گفت که در جامعه متمدن جايی برای مين های زمينی وجود ندارد. کوفی عنان در اين پيام گفت برخلاف تصور سابق، بجای چند دهه، می توان تا چند سال ديگر به هدف "جهان عاری از مين"، دست يافت.

    'سه ميليون هکتار از اراضی ايران آغشته به مين است' - گزارش فرناز قاضی زاده

    گزارش تصويری: معلولان مين در افغانستان

    کوفی عنان از اينکه توليد مين و تلفات ناشی از آن در سالهای اخير کاهش يافته ابراز رضايت کرد و گفت دولتها، سازمانهای غيردولتی و سازمان ملل متحد برای مين زدايی کامل، باتفاق کار کرده اند.

    در سالهای اخير مبارزات با توليد و استفاده از مين زمينی پيشرفتهای قابل توجهی داشته است. در حال حاضر ۱۵۰ کشور کنوانسيون منع استفاده از مين های زمينی ضد نفر را امضاء کرده اند. بسياری از کشورهايی هم که به اين کنوانسيون ملحق نشده اند، مواد آن را رعايت می کنند.

    حمايت مالی از طرحهای مين روبی نيز افزايش يافته است. اين کمک ها عمدتا از سوی آمريکا، اتحاديه اروپا، ژاپن و نروژ تامين شده است.

    با اين حال، راب واتسون، گزارشگر امور امنيتی و دفاعی بی بی سی، می گويد اين تمهيدات هنوز هم برای فعالان ضد مين خيلی دلگرم کننده نيست.

    "برنامه بين المللی برای منع مين زمينی ضد نفر"، که از 1200 سازمان غيردولتی تشکيل شده است، می گويد گروه های شورشی در سيزده کشور همچنان از مين ضد نفر در نبردهای خود استفاده می کنند. همچنين در کشورهايی مانند چين و روسيه هنوز هم انبارهای بزرگی از مين زمينی ضد نفر وجود دارد.

    اين در حالی است که هنوز مين های زمينی و مواد منفجره در بيش از ۸۰ کشور وجود دارد که از مناقشات گذشته بجای مانده است و هرسال موجب کشته و معلول شدن عده ای می شود.

    دولت افغانستان در سال ۲۰۰۲ موافقتنامه اوتاوا برای منع توليد و استفاده از مين های ضد نفر را امضاء کرد.


    يکی از معلولين ناشی از انفجار مين در افغانستان
    بر اساس آمار سازمان مين روبی، هنوز 8 ميليون مين در افغانستان وجود دارد

    مسئولين اداره مين روبی افغانستان می گويند هنوز چهار و نيم ميليون افغان با تهديد مين روبرو هستند.

    براساس آمار سازمان مين روبی، در حالی که بيش از ۲ ميليون مين در افغانستان خنثی شده هنوز حدود ۸ ميليون مين در اين کشور وجود دارد. مسئولين اين اداره می گويند در آينده ۷۰۰ ميليون متر مربع زمين در افغانستان مين روبی خواهد شد.

    در همين حال اداره بين المللی مين روبی اعلام کرده که وجود مين ها در افغانستان يک مانع جدی برای باز سازی کشور محسوب می شود و توجه دولت افغانستان را به اين موضوع جلب کرده که براساس تعهدات اوتاوا دولت افغانستان بايد تا سال ۲۰۰۷ تمام انبارهای موجود مين در کشور را در اختيار سازمان های مين روبی قرار دهد.

    خطر مين زمينی و تلاش برای پاک سازی آن در مناطق جنگ زده، تنها خاص آسيای ميانه نيست. اين نگرانی و فعاليت برای رفع آن در نواحی مرزی ايران با عراق با گذشت حدود هيجده سال از جنگ همچنان ادامه دارد.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  8. #8
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    آهن و پلاستيک به جای استخوان و گوشت: معلولان مين

    همزمان با روز جهانی مبارزه با مين، در افغانستان اعلام شده است که مينهای باقی مانده از دوران جنگ در اين کشور، هر ماه حدود صد قربانی می گيرد.

    يک نهاد مبارزه با مين سازمان ملل متحد به نام يوناماکا (United Nation Mine Action Center For Afghanistan) با اعلام اين رقم همچنين هشدار داده است که خطر آلوده بودن 716 ميليون متر مربع زمين در افغانستان به مين وجود دارد.

    بسياری از مينهايی که امروزه، جان ميليونها زن، مرد، پير و جوان افغان را تهديد می کند، از زمان حضور ارتش شوروی سابق در اين کشور باقی مانده است.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  9. #9
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    'سه ميليون هکتار از اراضی ايران آغشته به مين است'





    ايران در طول 8 سال جنگ با عراق به يکی از قربانيان بزرگ مين در جهان بدل شد و مناطق غربی و جنوب غربی اين کشور در مرز عراق مورد مين گذاری قرار گرفت.
    استان های ايلام، خوزستان، کرمانشاه، آذربايجان غربی و کردستان به ترتيب آلوده ترين نقاط ايران از اين نظر هستند. 17 سال پس از پايان جنگ به نظر می رسد که اين موضوع چندان مورد توجه دولتمردان قرار ندارد.



    به دليل اهميت مساله، شيرين عبادی حقوقدان ايرانی و برنده جايزه صلح نوبل تصميم گرفت بخشی از جايزه خود را به طور ويژه به موضوع مين روبی در ايران اختصاص دهد. وی می گويد:

    "ايران دومين کشور آغشته به مين در جهان است. تعداد مين های اين کشور از افغانستان بيشتر است. بيش از سه ميليون هکتار از اراضی ايران آغشته به مين است اما متاسفانه در اين خصوص کسی صحبت نمی کند و اطلاع رسانی نمی شود."

    محمد کريميان نماينده سردشت در دوره چهارم و پنجم مجلس که منطقه نمايندگی او قربانيان زيادی از برخورد با مين داشته است می گويد:

    "در زمان جنگ هر ارتفاعی را که نيروهای رزمنده تشخيص دادند لازم است اشغال بکنند، برای حفاظت فيزيکی از خود، اطراف آن منطقه را مين گذاری کردند. اما چون در آن زمان مين ها روی اصولی کاشته نشدند، بعد از پايان جنگ هم اين مين ها را متاسفانه جمع آوری نکردند و اين گلايه از مسئولين امر هست."

    "الان هم در اين منطقه برای مردم خطر هست و نگرانی هايی وجود دارد. خيلی جاهايی که تابلو زده اند و مشخص است، طبيعتا مردم رفت و آمد نمی کنند، اما جاهايی هم هست که در اثر ريزش برف و باران اين ها جابجا شده اند و متاسفانه کشاورزان يا رهگذران، يا اکثرا چوپان ها يا بچه ها روی مين می روند و هر از چند گاهی می بينيم که افرادی تلف می شوند."

    محمد صادق کبودوند دبير سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان می گويد: "مناطقی هست که همچنان دست نخورده و به رغم علامت گذاری شدن مين روبی نشده است. و جاهايی هم هست که اساسا علامت مشخصی وجود ندارد و کسانی که برای خريد و فروش مايحتاج به نواحی مرزی می روند از اين مين ها دچار آسيب می شوند."

    شيرين عبادی موسس کانون مشارکت در پاکسازی مين است که سال گذشته مجوز آن را دريافت کرد. وی می گويد به طور متوسط روزی سه نفر روی مين رفته کشته يا مجروح می شوند.

    "پاکسازی ممکن است اما اراده جدی از سوی دولت طلب می کند. و همچنين بودجه کافی و برنامه ريزی دقيق."

    "از تاريخی که جنگ تمام شد، بيش از پانزده سال می گذرد و در اين مدت فقط حدود يک ميليون و هفتصد هزار هکتار اراضی پاکسازی شده و بيش از سه ميليون هکتار همچنان آغشته به مين باقی مانده است. اين نشانگر اين است که سرعت پاکسازی مين در ايران بسيار کند بوده است."

    وی در توضيح دلايل پاکسازی نشدن مناطق مين گذاری شده سه عامل را مهم می داند:

    1) مين های کاشته شده در ايران عمدتا توسط افراد داوطلب نظامی، يعنی بسيجی، در ابتدای جنگ کار گذاشته شده و اينها نقشه نداشته اند.

    2) عده ای از اين مين ها در آن اراضی که به اشغال عراق درآمد، کار گذاشته شده و دولت عراق تا کنون حاضر نشده نقشه های اين مين ها را به دولت ايران بدهد.

    3) تعدادی هم که توسط نظاميان رسمی و مجرب استفاده شده، در اثر گذشت زمان و به دليل اينکه در ارتفاعات کار گذاشته شده بوده، برف و باران اينها راشسته و حتی به داخل مناطق مسکونی آورده است.

    سالها پس از خاتمه جنگ اين سوال مطرح است که پاکسازی اين مين ها را چه کسی بايد اين کار را انجام دهد؟

    محمد کريميان می گويد: "با پيگيری هايی که شده، مقداری از مين ها که در مناطق پايگاه ها و محل های استقرار نيروهای نظامی کار گذاشته شده بوده، جمع آوری شده است. اما هنوز هم جاهای مختلفی هست که خطر مردم را تهديد می کند."

    در ژوئيه سال 1996 در کنفرانسی در کشور دانمارک استانداردهای بين المللی برای برنامه های بشردوستانه پاکسازی مين مطرح و در سال بعد از آن کنوانسيونی در اتاوا، پايتخت کانادا، با عنوان 'کنوانسيون منع استفاده، نگهداری، توليد و جابجا کردن مين ضد نفر' تصويب شد. اما ايران هنوز به اين کنوانسيون بين المللی نپيوسته است

    بی بی سی
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  10. #10
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    افغانستان: پنجاه درصد کاهش در آمار قربانيان مين






    دولت افغانستان می گويد تعداد قربانيان مين امسال به تناسب سالهای گذشته پنجاه درصد کاهش يافته است
    مقامات افغان می گويند تعداد قربانيان مين در مناطق مختلف افغانستان، امسال به تناسب سال های گذشته، پنجاه درصد کاهش يافته است.
    محمود صيقل، معاون وزير خارجه افغانستان در کنفرانسی در کابل با اعلام اين موضوع گفت که دولت تلاش دارد اين رقم در آينده بيش از اين کاهش يابد.

    افغانستان امسال رياست دوره ای مبارزه جهانی عليه مين را به عهده دارد و کنفرانسی با موضوع جستجوی شيوه های کمک رسانی به قربانيان مين در محل وزارت خارجه اين کشور برگزار شده است.

    اگرچه افغانستان در گذشته بارها برنامه هايی در زمينه مين روبی و کاهش آمار قربانيان مين را به اجرا گذاشته ولی اين نخستين بار است مقامات افغان طرح امداد رسانی به اين قربانيان را مورد بررسی قرار می دهند.

    در کنفرانسی به اين مناسبت از سوی سازمان ملل متحد و دولت افغانستان در کابل برگزار شده نزديک به صد تن از اعضای نهادهای مختلف بين المللی حضور دارند.

    هيات افغان در اين کنفرانس تعهد کرده است که تا سال ۲۰۰۹ ميلادی خطر مين را برای هميشه از کشورشان دور کنند.

    با آنکه ميزبانی اين کنفرانس امسال به عهده افغانستان است ولی تصاميمی که در آن اتخاذ می شود، در تمامی کشورهايی که در معرض خطرات ناشی از وجود مين قرار دارند به اجرا در خواهد آمد.


    يک ميليون معلول

    بر اساس آمارها سه دهه جنگ و خشونت در افغانستان حدود يک ميليون معلول برجا گذاشته است که بسياری از اين قربانيان، افراد غير نظامی هستند. نمايندگان معلولان می گويند در کنار طرح برنامه برای امداد به قربانيان مين، بايد اقدامات عملی در اين زمينه نيز روی دست گرفته شود



    در افغانستان طی سال های طولانی جنگ، هزاران حلقه مين کارگزاری شده که انفجارهای ناشی از آن هر ماه ده ها قربانی می گيرد.

    سه هدف عمده

    محمود صيقل، معاون وزير خارجه افغانستان گفت که آنها با برگزاری اين کنفرانس سه هدف عمده را دنبال می کنند.

    آقای صيقل گفت: "هدف اول اين است که سطح آگاهی در مورد حقوق و نيازمندی های معلولان در افغانستان بلند برود، دوم، ايجاد برنامه کاری از امسال تا سال ۲۰۰۹ برای رسيدگی به حقوق و نيازمندی های معلولان و سوم، ايجاد معيارها و معيادهای مشخص و تعيين مسئوليت های وزارت های مربوطه افغانستان برای توجه به وضعيت معلولان."

    بر اساس آمارها سه دهه جنگ و خشونت در افغانستان حدود يک ميليون معلول برجا گذاشته است که بسياری از اين قربانيان، افراد غير نظامی هستند.

    در افغانستان وزارتی برای رسيدگی به امور مربوط به معلولان و شهدا نيز وجود دارد اما نمايندگان معلولان به اين عقيده هستند که تا کنون برای بهبود وضعيت زندگی آنان توجه چندانی نشده است.

    اين معلولان می گويند در کنار طرح برنامه برای امداد به قربانيان مين، بايد اقدامات عملی در اين زمينه نيز روی دست گرفته شود.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

قوانین ارسال

  • نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید
  • نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • نمی توانید نوشته خود را ویرایش کنید
  •  
تبلیغات متنی
گیفت کارت
تبلیغات در ایران سلامت