جستجو در سایت توسط گوگل

نمایش نتایج 1 تا 8 از 8 مجموع

موضوع: لکنت زبان چیست ؟

  1. #1
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض لکنت زبان چیست ؟

    لکنت زبان چیست ؟

    لیلا رستم شیرازی [ آسیب شناسی گفتار و زبان ]




    لکنت زبان یک اختلال ارتباطی است که بیش از 50 میلیون نفر در دنیا به آن مبتلا می باشند و شیوع آن در افراد مذکر تقریبا 4 برابر افراد مونث است .
    لکنت عبارتست از آشفتگی در روانی طبیعی و الگوی زمانبندی گفتار و خصوصیات اولیه آن شامل یک یا تعداد بیشتری از موارد زیر است :

    أ‌- وقفه هایی در تولید صداهایا هجاها
    ب‌- تکرار صدا یا هجاها
    ت‌- کشیدن صداها
    ث‌- تولید کلمات با تلاش زیاد
    ج‌- شکستن کلمات
    ح‌- به میان انداختن صداهایی همچون : اوم، اِاِاِ ... درحین صحبت کردن
    خ‌- رفتارهای همراه با حرکات ثانویه شامل رفتارهای عادتی عضلات دیگر قسمت های بدن فرد

    این رفتار ها در شروع یا در طی لکنت پدیدار می شوند و غالبا برای رها شدن ، پنهان نمودن یا تتصحیح ذناروانی گفتار بروز پیدا می کنند .
    ناروانی کلامی متناسب با سن ، جنس یا موقعیت گفتاری فرد می تواند متغیر باشد . لکنت زمانی اتفاق می افتد که این ناروانی ها در ده درصد یا مقادیر بیشتری از گفتار پدیدار شود و مدت لکنت در گفتار فرد می تواند از نیم ثانیه تا سی ثانیه طول بکشد و معمولا در اکثر موقعیتها همراه با تنش عضلانی می باشد .

    علت علل لکنت زبان
    بطور کلی محققین و متخصیصن بالینی که در حیطه تشخیص لکنت زبان فعالیت می کنند ، عقیده دارند که علت ایجاد لکنت یک عامل منفرد نیست بلکه یک مجموعه پیچیده می باشد .
    از جمله علل مطرح شده منشا ژنتیکی آن است مکانیزم ایجاد کننده اش بطور دقیقی مشخص نشده است . یکی دیگر از مسایلی که در مورد علت لکنت از قدیم الایام مطرح بوده است مشکلات عاطفی و روانی می باشد .

    قبلا تصور می شد که علت اصلی لکنت مشکلات روحی و روانی است . درحالیکه امروزه مشخص شده که این مشکل تنها در مورد اقلیتی از افراد لکنتی آن هم به همراه علل دیگر می تواند در بروز لکنت نقش داشته باشد .
    افرادی نیز که اظهار می کنند ، در هنگام ملاقات با افراد جدید و نا آشنا و همچنین هنگام صحبت کردن با تلفن مشکلاتشان بیشتر می شود ، باید بدانند که این مسائل اغلب نتیجه لکنت می باشد نه علت ایجاد لکنت .

    در طی سالها ، مدل ها و فرضیات متفاوتی در مورد علت ایجاد لکنت مطرح شده است . یکی از غالبرترین آنها براین اساس است که لکنت ممکن است به علت غیر طبیعی بودن بخش های پردازشگر مرتبط با گفتار در مغز باشد . تقریبا اولین مدل نوروفیزیولوژیک در ارتباط با لکنت در سال 1928 توسط اورتون و تراویس ارائه گردید و بدنبال آن تحقیقات در این زمینه به شکل های مختلف تا کنون اامه یافته است و از نتایج آنها در زمینه تشخیص دقیق و درمان مناسب ریشه ای استفاده شده است . ( اشکالات عملکردی مغز مانع از هماهنگی کافی و مناسب اجزاء سیستم گفتاری می شود .)

    در تحقیقات جدید سعی براین بوده است که الگوهای فعالیت مغزی در افراد لکنتی شناخته شوند .
    با استفاده از دستگاه Pet Scan (Positron Emission Tomography )
    مغز افرادی لکنتی و غیر لکنتی از نظر عملکرد مورد مقایسه و بررسی قرار گرفت ، نتایج نشان دهنده وجود عملکرد مناسب قسمت هایی از مغز در هنگام خواندن متن و صحبت کردن در افراد لکنتی بود . همچنین سطوح فعالیتی هر دو نیمکره مغز در افراد لکنتی بیش از افراد غیر لکنتی بود ، که نشان دهنده درگیر بودن بخش های مختلف مغز افراد لکنتی در حین صحبت کردن و خواندن همینطور تلاش و تنشی است که همراه آن می باشد .

    در بررسی های انجام شده در طی زمان و پس از گذشت حدود 1 سال درمان پیوسته ، اسکن مغزی این افراد نشان داد که درگیری و فعالیت زیاد مغزی کاهش چشمگیری داشته است .
    تشخیص لکنت اصولا می بایست توسط یک پاتولوژیست گفتار انجام شود و نوع ، شدت و پیش آگهی آن مشخص گردد .

    • ارتباط مغز و گفتار
    اساسا گفتار عالیترین عملکرد مغز ( سیستم عصبی مرکزی ) می باشد و از پیچیدگی خاصی برخوردار است . بطور کلی در لکنت زبان باید بدانیم که مشکل اصلی در مغز است نه در عضلات گفتاری .
    اطلاعات بدست آمده براساس تحقیقات در طی سال ها نشان می دهد که تمامی توانایی های حرکتی بر اساس اطلاعات ورودی از طریق حس ها می باشند . زمانیکه یک فرد شروع به صحبت کردن می کند و کلمات را تولید می کند ، اطلاعات حسی از طریق مسیر های شنوایی ، لامسه و بینایی به مغز وارد شده ومنجر به تحریک فعالیت در بخش حرکتی مغز برای تولید روان تر و راحت تر کلمات می کند .

    سخن پیچیده ترین مهارت حرکتی درسیستم عصبی می باشد و دارای حرکات عضلانی و مهارت های حرکتی بسیار پیچیده است . هنگامی که صحبت می کنیم ، راه می رویم می نویسیم یا موسیقی می نوازیم سیستم حرکتی – عضلانی ما فعالیتی بسیار پیچیده و دقیق را انجام می دهد که یادگیری آن بسیار مشکل است و نیاز به تمرین در طول زمان دارد لیکن زمانی که آنها را فرا گرفتیم ، می توانیم آن اعمال را بدون فعالیت شدید ذهنی و بدون فکر کردن انجام دهیم و حال اگر بخواهیم کنترل ارادی تر بر روی اعمال خود داشته باشیم انجام آن عمل دستخوش تغییرات می شود .
    بیشتر افراد لکنتی عقیده دارند که این مسئله ( توجه ارادی برای کنترل ) عامل لکنت یا عامل تشدید لکنت آنها می باشد . یعنی اجازه نمی دهند تا مراحل تولید گفتار بتواند بطور اتوماتیک غعالیت خود را انجام دهد .
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  2. #2
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    لکنت زبان



    دوران کودکی زمانی برای تغییرات بسیار عظیم در جنبه های مختلف برقراری ارتباط (حسی، حرکتی، درکی، شناختی، اجتماعی ـ عاطفی) و بویژه در عملکرد گفتار و زبان است. با گریه زمان تولد، صداسازی آغاز می شود. این اولین بار است که نوزاد قادر به هماهنگ کردن تنفس و اندام های گفتاری (حنجره، دهان وزبان) برای تولید صداها می باشد. همراه با رشد اندامهای گفتاری، نوزاد می آموزد که اندامهای گفتاری خود را دسنکاری کند. در چند ماه اول زندگی نوزاد یاد می گیرد با تغییر در صداسازی، برای شادی، گرسنگی و درد،گریه های متفاوتی تولید کند.

    از حدود ۲ـ۴ ماهگی طفل شروع به نوع خاصی از صداسازی می کند که در آن بیشتر از واکه ها استفاده می شود(منظور صداهای آ، او، ای، اَ، اِ، اُ، می باشد). در حدود ۶ ماهگی با اضافه شدن سایر صداها، طفل قان و قون کردن را آغاز می کند. بتدریج طفل می آموزد با تغییر در زیروبمی و شدت صدا، الگوهای آهنگین مختلفی را در صداسازیش تولید کند. بدین ترتیب در حدود اولین سال تولد، کودک کنترل مناسبی بر اندام های گفتار خود داشته و قادر به ایجاد تغییراتی در صداسازی متناسب با گفتار و ارتباط است.

    از سوی دیگر نوزاد یک توانایی کلی برای شناسایی اطلاعات کلامی دارد. به این ترتیب خزانه واژگان درکی کودک بتدریج ایجاد شده و با بیان کلمات، خزانه واژگان درکی بیشتر از خزانه واژگان بیانی است. یعنی کودکی که می تواند هزار کلمه را بفهمد (خزانه واژگان درکی) می تواند پانصد کلمه را به زبان بیاورد (خزانه واژگان بیانی).

    کودکان در سنین پیش از دبستان، می توانند قوانین ارتباط کلامی و غیر کلامی را فرابگیرند. سپس در سنین دبستان با راهنمایی بزرگسالان یاد می گیرند، با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. اما نوجوانان در قالب گروهها و همین طور موقعیتهای تک به تک، به استقلال در ارتباط اجتماعی دست می یابند. البته این روند کلی، بواسطه ویژگی های شخصی، الگوهای فرهنگی و خانوادگی بسیار گوناگون و متفاوت می شود.

    لکنت یک اختلال ارتباطی است که بیشترین سن ظهور آن ۴ سالگی و نیز سن ورود به مدرسه می باشد و معمولا بطور تدریجی و همراه رشد گفتار در کودک، علایم آن ظاهر شده و پیشرفت می کند. شیوع لکنت ۱ درصد جمعیت کل جهان گزارش شده است که در پسران بیشتر از دختران است. علایم لکنت عبارتند از:

    ۱) تکرارهای متعدد کلمات، هجاها یا صداها که بیشتر در ابتدای کلمه و جمله اتفاق می افتد. این علامت شایعترین علامت لکنت است.

    ۲) کشیده گویی صداها، گاهی لکنتی به جای تکرار صدای آغازین کلمه، آنرا به شکل کشیده ادا می کند.

    ۳) ممکن است در حین لکنت، لرزشهایی در عضلات کوچک اطراف لب ها و فک بوجود آید.

    ۴) از آنجایی که فرد برای بیان کلمه، تقلا می کند، قبل از اینکه به آخر برسد احتمالا صدا بلند یا بطور ناگهانی نازک (زیر) شود.

    ۵) فرد ممکن است برای ادای کلمات تقلا کند یا زمانی که می خواهد کلمات خاصی را بگوید، تنش غیر عادی در عضلات گفتاری یا غیر گفتاری داشته باشد.

    ۶) وقتی کسی که لکنت می کند به کلمه ای نزدیک می شود، ممکن است در چهره او یک لحظه زودگذر ترس دیده شود. اگر چنین باشد، او به احتمال زیاد در خلاص شدن از گیرهای لکنت آنقدر تجربه های تلخ کسب کرده که نسبت به تقلا یا پیش بینی مشکل، واکنش احساسی نشان می دهد.

    ۷) اجتناب؛ تقلا در صحبت کردن و اضطرابی را که فرد موقع حرف زدن تجربه می کند، ممکن است در مدت خیلی کمی، اجتناب از صحبت کردن را افزایش دهد. احتمالا تا زمانی که از روان گفتن کلمه ای مطمئن نشده، تلاش برای گفتن همان کلمه را به تعویق بیندازد. مکن است زمانی از حرف زدن امتناع کند یا کلمات را جایگزین کند. اگر او حنی مواقعی که معلوم است چه می خواهد بگوید، حرف نزند، به احتمال زیاد اجتناب می کند.

    دو علامت اول (تکرار و کشیده گویی) سلیس بودن گفتاررا برهم می زند و ممکن است در گفتار کودکانی که لکنتی نیستند نیز، مشاهده شود(البته به دفعات کمتر).

    پنج علامت بعدی زمانی اتفاق می افتد که فرد شروع به نشان دادن عکس العمل به اشکال گفتاریش می کند. این رفتارها معمولا مانع جریان عادی گفتار شده و ایجاد ارتباط را مختل می سازد. اینها نشان می دهند که فرد تلاش می کند برای گسیختگی ها و قطع شدن های گفتارش کاری بکند. او ممکن است آگاه نباشد که کارهایی که انجام می دهد واکنش های غیرارادی می باشند. اگرچه در ابتدا به برسد که تعدادی از این اجتناب ها برای او مفید هستند اما در طولانی مدت و با گذشت زمان زیان آور می شوند، زیرا بر عوامل آشفتگی گفتار اضافه شده و باعث افزایش ترس از کلمات می شوند.

    در گفتار و رفتار افراد لکنتی، ویژگی های عاطفی، رفتاری و شناختی خاصی وجود دارد که بطور اختصاصی به احساسات، رفتارها و نگرشهایی اشاره دارد که مربوط به فرایند برقراری ارتباط است (مثل احساس نداشتن کنترل در حین لکنت، اجتناب از پاسخ دادن به تلفن و... ).

    با وجود اینکه همه لکنتی های مشابهی درباره خودشان یا لکنتان ندارند، نگرشهای گفتاری زندگی افرادی را که لکنت می کنند، بشدت تاثیر قرار می هند. دانش آموزانی که لکنت می کنند در فعالیت های کلامی کمتر شرکت می کنند و از گفتگو با معلمان اجتناب می کنند.

    بسیاری از کسانی که لکنت می کنند، یاد می گیرند از صداها، کلمات، موضوعات، افراد(کتر فرما، معلم، پلیس، غریبه ها و...) و موقعیت ها (با تلفن حرف زدن، سفارش دادن غذا و...) دوری کنند، درست مثل کودکانی که یاد می گیرند از تماس با بخاری داغ پرهیز کنند، زیرا اگر بسوزند دردناک خواهد بود. حتی ممکن است کودکی از رفتن به مدرسه اجتناب کند.

    برای درمان لکنت روش های پیشنهاد شده است، از جمله درمانهای دارویی که توسط روانپزشکان تجویز می شود، درمانهای گفتاری که توسط گفتاردرمانگران انجام می شود و درمانهایی که توسط روانشناسان انجام می گیرد. در حال حاضر، اولین مراجعه افرادی که لکنت می کنند و این متخصصین نقطه ورود لکنتی ها به درمان می باشند.



    سعید متشکری
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  3. #3
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    لكنت زبان ( برای استفاده عموم )


    لکنت زبان(stuttering) يک اختلال سيالی بيانِ لفظی است که بر اساس تکرارها و تطويلهای غير ارادی، صدادار يا بی صدا، به هنگام انتشار واحدهای کوچک سخن يعنی اصوات، هجاهای مجزا يا هجاهای کلمات مشخص می شود.اين اختلالها معمولآ بسيار فراوانند و به آسانی مهار نمی شوند.

    بر اساس DSM۴ (چهارمين راهنمای تشخيصی و آماری اختلالات روانی انجمن روان پزشکی آمريکا)،اختلال سيالی بهنجار و آهنگ سخن گفتن که با سن فرد نامتناسب است، ويژگی اصلی لکنت زبان را تشکيل می دهد. اين اختلال با تکرارها و تطويلهای صوتها و هجاها و همچنين ديگر اختلالهای سيالی گفتار (روانی کلام) همراه است.
    به زبان ساده،اين اختلال موجب تکرار و طولانی شدن کلمات و از بين رفتن روانی کلام می شود. لکنت زبان در ميان پسران ۳ تا ۴ برابر دختران است.سن آغاز بين ۲ تا ۷ سالگی و بيشترين فراوانی در حدود ۵ سالگی ذکر شده است. بطور کلی در ۹۸٪ موارد لکنت زبان قبل از ۱۰ سالگی آغاز شده و به تدريج استقرار می يابد. اين اختلال در آغاز موقت، وهله ای و نا آشکار است و به تدريج بصورت مزمن در می آيد.معمولآ اختلال با تکرار حروف صامت آغاز کلمه يا تکرار بعضی از کلمات(نخستين کلمه ی جمله يا طولانی ترين کلمه) شروع می شود. در آغاز بروز لکنت، کودک ممکن است نسبت به مشکل خود هشيار نباشد اما به تدريج هشياری نسبت به اختلال پيدا کرده و مکانيزمهايی برای اجتناب از ضايعات سيالی کلامی و پاسخهای هيجانی به وجود می آيند.
    تقريبآ ۵/۴ کودکان درمان می شوند. براساس DSM۴ نيز معمولآ ۸۰٪ افراد الکن قبل از ۱۶سالگی درمان می شوند که ۶۰٪ اين افراد بدون استفاده از روش درمانی خاصی بهبود می يابند.
    ويژگی
    ويژگيهای خاص لکنت زبان در افراد مختلف بسيار متغيرند. برخی از افراد الکن تنها در تلفظ هجاها مشکلاتی دارند و برخی ديگر، نخستين تکرارها و ترديدها با شکلکها و يا حرکاتی در قسمتهای مختلف بدن همراهند(مانند:چشمک زدن، تيکهای مختلف،لرزش لبها يا چهره، تکان دادن سر،حرکتهای تنفسی، گره کردن مشتها و…). همچنين اغلب ديده می شود که فرد دستخوش يک حالت هيجانی مانند: ترس، خشم وشرم و…می شود.تحقيقات نشان داده اند که تنيدگی(stress) يا اضطراب ، لکنت زبان را تشديد می کند.
    عوامل مؤثر بر لکنت زبان
    ۱- ضربه های شديد و شوکهای عاطفی و روانی
    ۲- احساس تهديد و ناامنی در خانواده
    ۳- تنبيه بدنی در مدرسه و خانه
    ۴- انتقاد شديد از کودک در هنگام زبان باز کردن
    ۵- اصرار والدينِ کودک چپ دست برای استفاده از دست راست
    ۶- تکرار والدين و اطرافيان در موقعی که کودک کلمات را نادرست بيان می کند.
    ۷- ابتلا به بيماريهای شديد عفونی
    ۸- آسيبهای قبل از تولد، حين تولد و دوران کودکی


    زمانی که يک فرد الکن کمک می خواهد،احتمالا دچار تنش و قابل ملاحظه ای است که از مشکل گويايی و بزرگ جلوه دادن آن ناشی می شود.سه روش برای درمان لکنت زبان وجود دارد.روش اول:پسخوراند شنيداری درنگيده ناميده می شود و به اين صورت اجرا می شود که شخص با يک ثانيه تاخير گفتار خود را از يک گوشی می شنود.اين کار باعث می شود که به تدريج گفتار افراد الکن روان شود در حاليکه اگر افرادی با گفتار روان اين کار را انجام دهند به شدت دچار لکنت می شوند.مشکل اصلی اين درمان اينست که بيشتردر کلينيک جواب می دهد ودر خارج از اتاق مشاوره فرد را با مشکل روبهرو می کند.

    تعقيب سايه به سايه،شکلی از شيوخ پسخوراند شنيداری درنگيده است.در اين روش،درمانگر از روی يک کتاب می خواند و و فرد الکن کلمات وی را بعد از مدت کوتاهی که درمانگر آنها را بيان کرد،تکرار می کند.برای انجام اين درمان لازم است که فرد الکن،به خوبی بر آنچه که درمانگر می خواند تمرکز کند و لنکت زبان خود را در اين فرايند ناديده بگيرد.

    در سومين روش به نام گفتار تنظيم شده با هجا،از فرد الکن می خواهند همزمان با يک مترونوم(دستگاهی که در فواصل زمانی معين صدای تيک می دهد و درموسيقی نيز کاربرد دارد)صحبت کند.اين شيوه نيزمی تواند در منحرف کردن فرد الکن از لکنت زبان خودش تاثير بگذارد.تحقيقات نشان داده است که وقتی اين شيوه را با پاداشهايی برای لکنت نکردن همراه می کنند نتايج خوبی در جهت درمان فرد به همراه دارد.با اين حال اين سه روش تنها اميدوار کننده هستند.

    سیر دراز مدت وهمراه دوره های بهبود سنی
    ۸۰- ۵۰% کودکان خود بخودخوب می شوند
    در سنین مدرسه طرد اجتماعی از سوی همکلاسی ها و مشکلات تحصیلی
    محدودیت انتخاب شغل ،تحصیلات عالیه

    درمان :
    نه جراحی ، نه قزص ، نه شربت ، نه گفتار درمان ،نه ……!
    در مان یک تغییرات و تصمیم این تغییر، فرد لکنتی است
    تأکید درمانهای نوین براینکه ؛ لکنت رفتاری آموخته شده است نه اختلال !

    خود درمانی :
    حساسیت زدایی
    کاهش واکنش هیجانی و ترس نسبت به لکنت
    جایگزینی رفتاری مثبت در لحظه لکنت

    والدین :

    بدانند لکنت کودک با در مان دارویی بهبود نمی یابد ، بلکه نباید رفتار وی عوض شود .
    با کودک به آرامی صحبت کنند واو را تشویق کنند relax باشد .
    اطمینان خاطر بدهند :(زیزم ۰۰۰ می دانم حرف زدن گاهی برایت سخت است ولی ….)
    کودک را تشویق کنند درباره لکنت با ایشان صحبت کنند .

    واقع دلایل بروز لکنت زبان در کودکان، تا کنون بطور دقیقی روشن نشده است. اما آنچه که تا حدودی مشخص است، آن است که لکنت نمی‌تواند علت واحدی داشته باشد. بلکه همواره معلول علت بدنی، عاطفی، اجتماعی و یا ترکیب این عوامل است. بسیاری از افرادی که لکنت زبان دارند دچار بعضی از ناراحتیهای عصبی و ناسازگاری‌های اجتماعی هستند. اما تشخیص اینکه آیا اینگونه ناراحتیهای روانی علت لکنت زبان است و یا لکنت خود حاصل حالات و فشارهای ناشی از اختلالات روانی است، بسیار مشکل است. در بعضی از مواقع لکنت ربان ممکن است حاصل نارساییها و اختلالات دستگاه عصبی باشد و یا در مواردی نیز لکنت زبان از زمان کودکی در اثر بعضی ناهنجاریهای خفیف فیزیولوژیکی پدید می‌آید.

    روشهای اصلاح و درمان لکنت زبان امروزه از روشهای مختلفی برای اصلاح، درمان و بازپروری اختلالات گویایی و لکنت زبان استفاده می‌نمایند. از جمله این روشها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.

    روشهای زبانی یا تلفظی برای انجام این عمل بهترین هماهنگی‌ها بین حنجره ، گونه‌ها، زبان و لب‌ها لازم است؛ اما همین که در این هماهنگی خللی ایجاد شود، زبان به لکنت می‌افتد. پیش از سن ۴ یا ۵ سالگی به‌ندرت معلوم می‌شود که کودک لکنت زبان دارد. کندی زبان بر اثر اختلال‌های بدنی یا برآشفتگی‌های عاطفی، در انسان رشد می‌یابد. گویا بتوان در پاره‌ای موارد، کند زبانی را از راه آموزش برطرف کرد؛ یعنی به شخص مبتلا آموخت که چگونه آهسته آهسته چیزی را بخواند؛ آهسته آهسته و با توجه خاص به حرف زدن خود، سخن بگوید و هر هجایی را با کمال دقت ادا کند.

    همچنین به وی می‌آموزند چگونه به هنگام بند آمدن زبانش، تنفس خود را تنظیم کند. بر اثر مطالعه درباره صوتها یا ترکیب صوتهایی که چنین مشکلی را فراهم می‌آورند، به پاره‌ای از تمرینهای مرحله‌ به مرحله‌ای، برای خواندن دست یافته‌ایم که با انجام آن می‌توان تا حدود زیادی بر مشکل «کند زبانی» چیره شد. به هر حال، درمان لکنت ‌زبان باید بوسیله متخصص انجام گیرد. این نکته نیز بسیار قابل توجه است که نباید مبنای عاطفی را در کند زبانی نادیده گرفت.

    روش دو جانبه یا مکمل در این روش به بازپروری و پرورش جنبه‌های دوگانه فکری و زبانی اهمیت فراوان داده می‌شود. این روش بیشتر در مورد کودکان ۳ تا ۷ ساله استفاده می‌شود و معمولا نتایج ثمر بخشی دارد. هدف این روش در واقع پرورش دوگانه‌ای از قدرت و صحت تفکر، قدرت و صحت بیان است. به عنوان مثال برای نیل به این منظور به کودک می‌آموزند که افکار خود را اصلاح و روشن دریابد، فقط افکار واضح و روشن خود را به زبان جاری نماید و کلمات و جملات را دقیق و رسا بازگو نماید.

    روشهای روان درمانی این روشها بویژه در مورد افرادی که دچار کشمکش‌های عاطفی و اختلالات روانی عصبی هستند بکار می‌رود. روش روان درمانی برای کودکان سنین پایین ثمر بخش نمی‌باشد.

    روش دارو درمانی برخی اعتقاد دارند که یکی از عوامل لکنت تنش‌ها و اضطراب و هیجانات عاطفی است. لذا داروهای آرام بخش می‌توانند تا حدودی کودک را از اضطراب و هیجانات عاطفی به دور داشته و در نتیجه لکنت زبان او را تقلیل دهند.

    رفتار درمانی یکی دیگر از روشهای متداول و نسبتا جدید در اصلاح و بازپروری لکنت زبان روش تغییرات و اصلاحات رفتاری می‌باشد. نظریه مدافعان این روش در این است که یکی از علل لکنت زبان کودک رفتارهای سازش نایافته و یا ناهنجار اوست. لذا در این روش سعی بر اصلاح رفتارها و بالطبع تقلیل لکنت زبان کودک است.

    روش خود درمان گری این روش که در واقع می‌تواند نوعی روش رفتار درمانی نیز تلقی شود، بر این اساس استوار است که فرد لکنتی با انگیزه قوی و ایجاد تغییرات لازم در زمینه بازخوردها و نگرشهایش نسبت به لکنت خود به برنامه‌ای منظم، مشخص و بطور جدی و مصمم تلاش کند که اختلال گویایی خود را اصلاح کند.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  4. #4
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    لکنت زبان و راه های درمان آن


    لکنت زبان در دوران خردسالی آغاز شده و یک پدیده خاص دوران کودکی است معمولا از سنین ۲ تا ۴ سالگی شروع می شود و از هر صد کودک یک نفر مبتلا به لکنت زبان است.و تقریبا ۸۰ درصد از همه کودکانی که به نحوی مبتلا به لکنت زبان بودند به تدریج مانند افراد دیگر به طور طبیعی صحبت می کنند. لکنت زبان طی بررسی ها، نسبتی در حدود ۷۰درصد برای پسران و ۳۰درصد برای دختران ذکر گردیده است



    قرن ها و شاید بیش از هزار سال است که لکنت زبان مورد توجه قرار گرفته و عقاید مختلفی درمورد طبیعت علت و درمان آن پیشنهاد شده است. علی رغم تلاش های بسیار علت این اختلال هنوز کاملا شناخته نشده. برخی علت آن را نارسایی مغزی می دانستند. گروهی فکر می کردند با جراحی زبان و لوزه مشکل برطرف می شود و عده ای آن را یک مشکل مادرزادی لاعلاج می نامیدند.
    اگرچه لکنت زبان ممکن است گاهی با هنجارها یا مشکلات فیزیکی همراه باشد ولی در اکثر موارد هیچ گونه ضایعه و بیماری را در شخص نمی توان یافت. مگر تنها لکنت زبان که آن هم تحت تاثیر عوامل متعدد طبیعی شدت می یابد. «ناهید عظیمی راد. پیشگیری و درمان لکنت زبان. تهران ۱۳۷۱ ص۲»
    نظر آدامز بر این است که فراوانی لکنت زبان در سنین ۳ تا ۷ سالگی همزمان با تغییرات فیزیکی و روانی متعدد و قابل توجهی در این مقطع سنی است او عقیده دارد که تکامل هماهنگ تمام سیستم هایی که در تکلم و بیان نقش دارند برای سلامتی ضروری است و عناصر ژنتیک و محیط بر روند عادی تکامل این سیستم ها تاثیر می گذارند.
    معلولیت گفتاری می تواند یکی از مهمترین عوامل شکست و ناکامی برای شخص باشد به ویژه وقتی به آن توجهی گردد یا به اشتباه به معلولیت ذهنی یا جسمی ربط داده شود. بنابراین هر کوششی برای شناخت عمیق تر آن به رشد طبیعی کودک کمک می کند.
    ● لکنت زبان و انواع آن
    لکنت زبان در دوران خردسالی آغاز شده و یک پدیده خاص دوران کودکی است معمولا از سنین ۲ تا ۴ سالگی شروع می شود و از هر صد کودک یک نفر مبتلا به لکنت زبان است.
    و تقریبا ۸۰ درصد از همه کودکانی که به نحوی مبتلا به لکنت زبان بودند به تدریج مانند افراد دیگر به طور طبیعی صحبت می کنند. لکنت زبان طی بررسی ها، نسبتی در حدود ۷۰درصد برای پسران و ۳۰درصد برای دختران ذکر گردیده است. تراویس ۱۹۷۰ می گوید لکنت زبان، اشکالی در ریتم و آهنگ و روانی گفتار به وسیله گیرکردن متناوب، تشنجآمیز یا کشیده گویی صداها، سیلاب ها و کلمات و عبارات یاوضعیت اندام های گفتاری است.
    با توجه به عوارض و حالات مختلف لکنت زبان، یعنی مدت وقفه ها و فراوانی و توالی آنها و شدت و کثرت، تکرار و میزان قوت فشار و تشنج مربوط به تلفظ حروف و کلمات دو نوع لکنت را مشخص کرده اند.
    ۱) لکنت کلونیک یا حالات تکراری در بیان کلمه در این نوع لکنت زبان کودک یک سیلاب از کلمه ای را با سرعت و تشنج تکرار می کند مثلا پدر را چنین تلفظ می کند پ.پ. پدر. علت این نوع لکنت زبان را اختلال فیزیولوژیک عصبی عضلانی می دانند که در محل اتصال عصب به عضله به وجود می آید و چون جنبه خانوادگی دارد گمان می رود که علت موروثی دارد.
    ۲) لکنت تونیک یا توقف در تلفظ
    در این حالت که در فعالیت عضلات تلفظی چند ثانیه ای توقف و سکون به وجود می آید کودک دچار گیر وقفه در تلفظ و ادای کلمه همراه با فشار و کوشش و حرکات خاصی است که کودک برای ادای کلمه شدیدا، به خود فشار میآورد و پس از لحظاتی سکون به طور ناگهانی و با تشنج کلمه را ادا می کند مانند: می- خام- به- رم- خو- نه
    این نوع لکنت به علت انقباض عضلا ت دهان، حلق و حنجره ایجاد می شود. در این صورت کودک روی یک کلمه فشار میآورد و اکثرا کلمه به طور ناگهانی بیان می شود. ثابت شده است که این حالت کاملا جنبه روانی دارد.
    از نظر دینکبت لکنت زبان یک اختلا ل سیالی بیان لفظی است که براساس تکرارها و تطویل های غیرارادی صدادار یابی صدا هنگام انتشار واحدهای کوچک سخن یعنی اصوات، هجاهای مجزا یا هجاهای کلمات مشخص می شود. این اختلا ل ها معمولا بسیار فراوانند و به آسانی مهار نمی شوند
    در اولین مرحله از لکنت که می توان آن را لکنت پذیرفته شده نام برد، کودک متوجه می شود که برخی از حروف و کلمات را به طور غیر طبیعی تکرار می کند اما به نظر می رسد که نگران حالت گویایی خودش نیست. کودک از این که اختلا ل تکلمی دارد ناراحت نبوده و رنجی نمی برد و کوششی هم برای رفع آن از خود نشان نمی دهد. در این مرحله لکنت کودک معمولا همراه با اختلا لا ت تنفسی یا علا یم و عوارض بیماری نیست. نوع تکلم کودک در این مرحله بیشتر از لکنت کلونیک یا تکراری است و به همین دلیل در این حالت برنامه های گفتاری درمانی بیشتر موثر است.
    ● بریده گویی و ناروایی های طبیعی
    در جریان رشد طبیعی گفتار و زبان تقریبا تمام کودکان در مرحله ای از رشد طبیعی گفتارشان، هنگامی که وا ژه ها و ساخت عبارات و جملا ت راشروع می کنند تا مدتی گرفتار تکرار و گیر در گفتار هستند. با این وجود خود در مواردی که از عبارات و گفتار نامفهوم استفاده می شود یا در مواردی که تولید آن ها به مهارت بیشتری نیاز دارد عموما گفتار کودکان قابل فهم است. در حالی که گفتار افراد مبتلا به بریده گویی نامشخص، ناقص و به طور کلی نامفهوم است. تکرار عبارات کلی یا انقطاع و بی ربطی سایر عبارات و تکرار آن ها نیز از ویژگی های این نوع مشکل زبانی است.
    ● بریده گویی و لکنت
    لکنت را می توان اختلا لی در ساخت گفتار که فاقد روانی طبیعی است به حساب آورد. این ویژگی به واسطه تکرار صداها، هجاها و معمولا کل کلمه یا عبارت و نیز از طریق انسداد صداها یا هجاها یا واژگان اولیه و کشش صداها به وجود میآید و از طریق قطع عبارت مشخص می شود. احتمالا جز در مراحل نخست در اکثر موارد کودکان دارای لکنت از مشکل خود در ساخت و کاربرد گفتار سلیس و روان آگاهی دارند. آسیب شناسان زبان و گفتار و متخصصان اروپایی که به مشکلا ت صوتی پرداخته اند این دو اختلا ل را در اصل یکی می دانند.
    به عنوان مثال پرکنیز (۱۹۷۷) اظهار می دارد که لکنت و بریده گویی دو اصطلاح کلی و همپوش هستند و از لحاظ رفتاری بریده گویی اصطلاحی است که برای مشخص کردن مشکلات سرعت و آهنگ کلام مفید است. در مواردی که افراد بر مشکلات روانی گفتار مبتلا باشند با لکنت همپوشی پیدا می کنند.
    همچنین برکنیز عنوان نموده که علاوه بر ناروانی هر چه که افراد مبتلا به بریده گویی بیشتر بروند مشکلاتشان هم بیشتر می شود و گفتارشان به هم می ریزد و در نتیجه گفتارشان ضعیفتر و نامشخص تر و غیرقابل فهم می شود و گفتارشان آشفته و ناجور می گردد. شاید یکی از تفاوت های اساسی میان افراد لکنتی و مبتلایان به بریده گویی در نوع پاسخ ها و طرز تلقی و برداشت آنان از گفتار خودشان باشد.
    نوجوانان و بزرگسالانی هستند که در طول دوران زندگیشان همواره گرفتار بریده گویی بوده اند. اما هرگز اضطراب، ترس و بیمی که اغلب افراد مبتلا به لکنت دارند را در خود به وجود نیاورده اند. در واقع افراد مبتلا به بریده گویی، برخلاف اکثر افراد لکنتی اگر حرف هم نزنند یاآمادگی آن را نداشته باشند امابه حرف زدن تمایل دارند. هر چند ممکن است بریده گویی با لکنت هم پسرخاله دختر خاله بوده و هر دو از یک منشا» باشند.
    در موارد بسیاری افراد مبتلا به بریده گویی یا لکنت از یک تیره خانوادگی هستند که در این حالت اگر مشکلات آنها در تکلم و کاربرد شفاهی زبان به دلایل ژنتیکی بستگی داشته باشد می بایست به عامل والدین در این میان توجه بیشتری نمود.
    ● راه های درمان بریده گویی
    برای غلبه بر بریده گویی چه می توان کرد؟ چنین کودکانی بیش از سایر همسالان خود به الگوهای گفتاری نیاز دارند. بزرگسالانی که به آرامی و به وضوح حرف بزنند و عبارات صحیح و خوبی به کار برند. در واقع آنها به والدینی احتیاج دارند که بتوانند مثل هنرپیشه های ماهر حرف بزنند. واضح تر و آرام تر از هنگامی که با سایر بزرگسالان صحبت می کنند و ضمنا دقت داشته باشند که هرگاه عبارات یا جمله ای را آغاز می کنند آن را درست و حتما کامل و تا انتها ادا کنند جملات باید صریح و کوتاه و روشن باشند. کودکانی که به بریده گویی مبتلا هستند غالبا وقتی آهسته صحبت می کنند وضع بهتری دارند بنابراین هرگاه والدین متوجه شدند که فرزندشان درشرف بریده گویی است باید بلافاصله به او علامت دهند. تا آرامش خود را بازیابد. مثلا اگر قصد رفتن به گردش را دارید و کودک می پرسد که کجا می رویم؟ پاسخ صحیح این است که پسرم به پیک نیک می رویم. بعد (والدین) باید از او سوالی کنند دوست داری آنجا چه بخوریم؟ یا برای بازی با خودمان چه وسایلی ببریم یا آنجا چی بازی کنیم. البته باید این گفت وگوها و افکار کوتاه باشند نه مثل این جمله طولانی «پسرم: می بینی که می رویم به گردش و چیزهای زیادی با خودمان می بریم تا بخوریم مثل تخم مرغ و پنیر و بعدش هم بازی می کنیم».
    دکتر جان آیزنسون روان شناس بالینی در این مورد می گوید: تجربیات من در زمینه کودکانی که قطعا یا احتمالا به بریده گویی مبتلا هستند نشان می دهد که این کودکان وقتی رو به بهبود می گذارند که آرام باشند و گفتار از ابتدا از ذهن بگذرانند و تشویق شوند که با جملات کوتاه و کامل شبیه به الگو های گفتاری بزرگسالان صحبت کنند. ضمنا هرگاه به شیوه ای انفجاری و ناگهانی یا تند صحبت کردند باید به آنها به گونه ای مشخص علامت داد تا از وضعیت خود مطلع شوند. خواندن متون با صدای بلند برای کودک مفید است. اگر کودک درسن مدرسه است و در عین حال شواهدی از بریده گویی نشان می دهد باید از کمک متخصصان مربوطه نیز استفاده نمود. در واقع باید در جهت کمک به کودک برای سازمان دهی تفکرش «قبل از این که بخواهد حرف بزند اقدام نمود» کودک به کمک احتیاج دارد تا جملا ت را به راحتی ساده کند و در نهایت بتواند به آرامی و سنجیده صحبت کند. وقتی چنین کودکی بزرگتر شود و به گونه ای حرف بزند که گویی عموما حرف زدن او با نوعی تفکر قبلی همراه است اعتبار و موقعیت خاصی کسب می کند. برخورد آرام و راحت والدین با فرزندان و شرایط خانه و فراهم آوردن فضای آرام در خانه با بی ملاحظه گی و بی قید و بندی تفاوت دارد و بلکه دقیقا برعکس است. دکتر ویس در مقالا ت منظم و فشرده ای که اینک به صورت یک کتاب درآمده است و به عنوان بریده گویی، به چاپ رسیده است بر این نکته تاکید دارد که فرد مبتلا به بریده گویی انسانی است که هنگام فکر کردن گیج و سردرگم است.
    بنابراین باید او را یاری داد تا بتواند به روشنی و وضوح فکر کند و در ادامه می نویسد که تفکر اتفاقی و نامشخص فرد مبتلا به بریده گویی در آمادگی او برای شروع گفتار بازتابی از روش کلی او نسبت به تمامی مسوولیت ها و وظایف است. این ویژگی در اصل اساس بریده گویی به شمار میآید و مهمترین هدف درمان در همین است.
    ● لکنت زبان و تقلید
    کودکان رفتارهای متنوع بزرگسالا ن را همانند دستگاه کپی تقلید می کنند. اگر چه تقلید رفتار بزرگسالان و والدین توسط کودک لا اقل در بعضی از رفتارهای خاص کاملا درست است اما مساله تقلید در رابطه با لکنت زبان چندان قابل توجه نیست در واقع بررسی پدیده تقلید به خصوص زمانی که بعضی از اطرافیان کودک مثلا پدر یا مادر او که بعضا دچار لکنت می شوند بسیار مشکل است باید اذعان نمود که به نظر نمی رسد که لکنت زبان قابل سرایت باشد و مانند امواج رادیو اکتیو وارد بدن فرد شود.
    تحقیقات نشان داده اند که تنیدگی یا اضطراب لکنت زبان را تشدید می کند و توام بودن آن با اضطراب سرخوردگی کاهش سطح حرمت خود و معلولیت در کنش وری اجتماعی را به وجود میآورد موجب می شود تا فرد با استفاده از ابزارهای زبان شناسی (مانند تغییر سرعت بیان و دوری گزیدن از برخی موقعیت ها مثل حرف زدن در برابر جمع) از لکنت اجتناب کند.
    بررسی های خانوادگی در تحقیقات توانسته اند مساله موروثی بودن لکنت زبان را تا حدی روشن کند و با درجه از اطمینان احتمال بروز فراوانی این اختلا ل را در چاره جویی های خانوادگی خاص پیش بینی کنند. همچنین نشان داده شده است که وجود یک اختلا ل آواشناختی یا یکی از اشکال تحولی اختلا ل گفتار یا وجود چنین اختلا ل هایی در سوابق خانوادگی فرد احتمال بروز لکنت زبان را افزایش می دهد فراوانی لکنت زبان در خویشاوندان درجه اول افراد مبتلا سه برابر بیش از جمعیت کلی است.
    تقریبا ۱۰% فرزندان دختر و ۲۰% فرزندان پسر مردانی که دارای سوابق لکنت بوده اند به این اختلا ل مبتلا می شوند البته نمی توان وجود سوابق ژنتیکی را به عنوان علت اصلی لکنت زبان دانست.
    وان رایپر (۱۹۶۳) از قول یک پسر الکن می گوید: سالیان متوالی من کلماتی را که دو حرف ک و گ در آن ها وجود داشت با هم قاطی می کردم و چون این صداها موجب لکنت من شدند از به کار بردن آن ها صرف نظر کردم. در واقع برای گفتار درمان مهم این است که فرد لکنتی را در شناخت علت لکنت یاری دهند و به او نشان دهند که لکنتش ناشی از خود اوست و نه شرایط و موقعیت های خاصی که تحت آن شرایط دچار لکنت می شود.
    نقش بازی یکی از شیوه های آموزش است که در آن افراد به طور خود به خودی مشکلا ت مربوط به روابط انسانی را رفع می کنند و با کمک دیگران بازیگران و تماشاگران وضع موجود را تجزیه و تحلیل می کنند این بازی در واقع بخشی از زندگی طبیعی است که از نخستین روزهای زندگی کودک و تقلید از والدین آغاز می شود و همه اوقات زندگی را شامل می شود.
    ● علل به وجود آمدن لکنت زبان
    لکنت زبان مهمترین و متداول ترین انواع اختلا ل تکلمی است که در میان پسرها، به مراتب بیشتر از دخترها است و علل مختلفی دارد. چنان چه نگرانی تشویش و هیجاناتی در افراد خانواده کودک وجود داشته باشد یا وقایع غیرمنتظره ای اتفاق افتد این وقایع در کودک اثر خواهد گذاشت و او ناگهان دچار لکنت خواهد شد. کودکانی که دچار لکنت می شوند آن هایی هستند که در خانواده هایی بزرگ شده اند که انبساط شدید و محافظت بیش از حد در محیط آن ها وجود داشته است این گونه اولیا عقیده دارند که کودکانشان باید بسیار خوب تربیت شوند و بی عیب باشند و از او توقعات زیاد از حد دارند و اغلب از کودکانشان راضی هستند.


    نویسنده : ناهیدفاضل
    کاظم رضوانی
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  5. #5
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    لکنت زبان در کودکان


    اغلب کودکانی که دچار لکنت زبان هستند، می‌دانند که چه می‌خواهند بگویند و شاید بارها نیز آن را تمرین و تکرار کرده‌اند، ولی به راحتی و در شرایطی خاص قادر به بیان آن نمی‌باشند. آنان بریا این که بتوانند فشار حاصله از وقفه‌های غیر ارادی کلام‌شان را کاهش دهند، دچار پریشانی و آشفتگی می‌شوند و سعی دارند با تلاش و کلنجار بسیار حرف خودشان را بزنند...




    یکی از مسائل و مشکلات خاص دوران کودکی اختلالات و ناروانی‌های گفتاری است که از جمله شایع‌ترین آنها می‌توان از لکنت زبان نام برد. بر طبق چهارمین راهنمای تشخیصی و آماری بیماری‌های روانی، لکنت زبان نوعی آشفتگی و اختلال در روانی گفتار است که به‌صورت تکرار صداها، کشش صداها، قطع روانی کلام، تکرار کلمات، تکرار کلمات، مکث بین واژه‌ها، ناموزنی تکلم و جایگزین کردن واژه‌ها به منظور جلوگیری از کشش صداها در بین کودکان و نوجوانان مشاهده می‌شود.
    اغلب کودکانی که دچار لکنت زبان هستند، می‌دانند که چه می‌خواهند بگویند و شاید بارها نیز آن را تمرین و تکرار کرده‌اند، ولی به راحتی و در شرایطی خاص قادر به بیان آن نمی‌باشند. آنان بریا این که بتوانند فشار حاصله از وقفه‌های غیر ارادی کلام‌شان را کاهش دهند، دچار پریشانی و آشفتگی می‌شوند و سعی دارند با تلاش و کلنجار بسیار حرف خودشان را بزنند.
    همان‌طور که هیچ دو کودکی کاملاً شبیه به هم نمی‌باشند، لکنت نیز در همه کودکان به یک شکل نمی‌باشد. در گروهی از کودکان لکنت همراه با اضطراب، فشارهای عصبی، تیک‌های جسمانی، تغییر حالات چهره و حتی گریه کودک است و در گروهی دیگر، لکنت موجب ناتوانائی‌های شدید ارتباطی در آن می‌شود. لکنت در بین کودکان خردسال، ناپایدار و گذراست و می‌تواند از یک روز به روز دیگر و از یک موقعیت تا موقعیت دیگر تغییر کند.
    برای مثال، کودکی ممکن است به‌صورت تدریجی دچار لکنت شود و این اختلال در او ماندگار شود، در حالی که ممکن است در کودکی دیگر، کاملاً ناگهانی و به یک باره شروع شود و حتی به یک باره نیز از بین برود. علت این تغییرات می‌تواند با حالات روحی ـ روانی، خستگی، نگرانی و شتاب او برای توضیح دادن مطلب در ارتباط باشد.
    آن‌چه که در این خصوص حائز اهمیت می‌باشد آن است که، اگر کودک تازه شروع به لکنت کرده است و پس از مدتی بهبود نیافته است، ممکن است ناروانی در گفتار او موجب تنش، اضطراب و ناکامی او در مراحل مختلف زندگیش شود که بهتر است در همان اوان کودکی به‌دنبال کمک متخصصین بود.
    در اغلب موارد، لکنت‌ها و ناروانی‌های گفتار که ثابت و پایدار می‌شوند، ممکن است با افزایش سن بهبود نیابند و مسائل و مشکلات فراوانی برای کودک به‌وجود آورند.
    ● میزان شیوع لکنت زبان
    میزان شیوع لکنت زبان در بین کودکان تقریباً ۵ درصد است و معمولاً تا سنین جوانی، ۸۰ ـ ۵۰ درصد این افراد با رسیدگی و درمان به موقع بهبود پیدا می‌کنند هم‌چنین لکنت زبان در بین پسرها ۵ ـ ۴ برابر دخترهاست و سیر بیماری نیز در بین پسرها طولانی‌تر است.
    به‌طور کلی، اغلب مشکلات گفتاری در سنین ۵ ـ ۲ سالگی (یعنی زمانی که کوکان در حال فراگیری مهارت‌های کلامی گوناگون، استفاده از لغات جدید، به‌کارگیری جملات طولانی‌تر، صحبت در میان جمع و بیان نظرات و افکارشان هستند) و ۷ ـ ۵ سالگی (یعنی زمان آغاز مدرسه، برانگیختگی برای یادگیری و کنجکاوی، هیجان ناشی از کلاس و درس، کسب مهارت‌های اجتماعی و ورود به اجتماع بزرگ‌تر هستند)، آغاز می‌شود.
    ● مشخصات بالینی لکنت‌ زبان
    اغلب کودکان در ۱۵ ـ ۱۲ ماهگی شروع به صحبت کردن می‌کنند و در ۲۴ ـ ۱۸ ماهگی با ساختارهای دستوری صحبت می‌کنند.
    کودکانی که لکنت دارند، میانگین زمان گفتارشان پائین است و تکلم را دیرتر آغاز می‌کنند. این گونه کودکان الزاماً در سایر مهارت‌های رشدی خود کند نیستند. پژوهشگران طی تحقیقی دریافتند کودکان مبتلا به لکنت از تعداد بیشتری از گفته‌های تک واژگانی استفاده می‌کردند.
    ▪ ساختارهای ساده دستوری را به کار می‌بردند.
    ▪ اشتباهات دستوری بیشتری داشتند.
    ▪ اشتباهات بیشتری در تولید اصوات داشتند.
    ▪ در مقایسه با کودکان سالم ۲ ماه تأخیر رشد کلامی داشتند.
    تشخیص لکنت زبان در مراحل اولیه بسیار مشکل است؛ زیرا اغلب کودکان خردسال بدون این‌که هیچ مشکل و یا زمینه‌ای برای گسیختگی‌های گفتاری داشته باشند، علائمی از لکنت زبان دارند. گروهی از آنها چندان به این مشکل خود اهمیت نمی‌دهند و اگر چند بار هم نتوانند کلمه‌ای را به درستی بیان کنند، هیچ ناراحت نمی‌شوند. در حالی‌که گروهی دیگر، کمترین گرفتگی زبان تأثیری عمیق بر رفتارهای اجتماعی آنان می‌گذارد و سخت تلاش می‌کنند تا لغات و واژگان را به‌درستی بیان کنند. در نهایت نیز از این که نمی‌توانند آن‌طور که می‌خواهند صحبت کنند، دچار ناامیدی و ناکامی می‌شوند.
    شدت لکنت زبان در کودکان می‌تواند از حادترین تا کمترین حالات متغیر باشد. متخصصان گفتار درمانی برای تشخیص و شناسائی کودکانی که دچار لکنت زبان هستند، به علائم زیر توجه می‌کنند؛
    ▪ تکرار صداها و هجاها (مثل، من‌من من‌من، او او او)
    ▪ کشش یا امتداد دادن صداها (مثل تکرار صدائی مممم ماما، تکرار هجائی مامامامان)
    ▪ در میان اندازی
    ▪ مکث درون واژه‌ها
    ▪ انسداد قابل شنیدن و ناملفوظ (مکث‌های پر و خالی)
    ▪ جایگزین کردن برخی لغات به منظور عدم گفتن کلمان مشکل
    ▪ تکرار واژه‌های تک هجائی
    ▪ انجام حرکات اضافی مثل، چشمک زدن، تیک، لرزش فک‌ها و لب و دهان
    ▪ بیان واژه‌های مشکل که با تنش فیزیکی ادا می‌شوند.
    تمام موارد فوق علائم لکنت زبان هستند وچنان چه والدین، مربیان و نزدیکان تصور می‌کنند کودکی با این خصوصیات صحبت می‌کند، بهتر است با اتخاذ روش‌های مناسبی درصدد بهبود او برآیند و اجازه ندهند لکنت در او سال‌ها طول بکشد؛ زیرا گفتن این جمله که خودش خوب خواب شد مشکلی از کودک حل نمی‌کند.
    ● مراحل مختلف لکنت زبان
    الف) پیش دبستانی: خطاهای گفتاری این کودکان ساده و رایج تلقی می‌شود و خود را در قالب تکرار سیلاب‌ها و کشیدن اول صداها نشان می‌دهد. از آن‌جائی که کودک نسبت به شیوه گفتار خود آگاهی ندارد، معمولاً نگرانی خاصی هم از این بابت احساس نمی‌کند. چنان‌چه درمان لکنت در این مرحله آغاز شود، درصد بهبود کودک بسیار بالا خواهد بود.
    ب) دبستانی: در این مرحله کودک به‌دلیل فشارهائی که از سوی هم کلاسی‌ها، آموزگاران و والدینش بر او وارد می‌شود، نسبت به مشکل گفتاری خود آگاه می‌شود و لکنت داشتن را به‌عنوان مشکلی جدی می‌پذیرد. کودک مبتلا به لکنت در این مرحله تصور می‌کند با فشار آوردن بر خود، چشمک زدن‌های پیاپی، تغییر حالات چهره و اخم کردن می‌تواندمانع از لکنت خود شود.
    در حالی که این گونه رفتارهای ناخودآگاهانه او پس از مدتی به بخشی از عکس‌العمل‌های کلامی او تبدیل می‌شوند.
    پ) پیش نوجوانی: در این مرحله کودک با تغییرات مربوط به بلوغ خود رو به روست و مشکل لکنت او در موقعیت‌های خاص و جدیدی پدیدار می‌گردد. از جمله، صحبت با افراد غریبه، خرید کردن، دوست‌یابی، سخنرانی در کلاس، گفت‌وگوهای تلفنی و...
    ت) نوجوانی: نوجوانی که مبتلا به لکنت است از بسیاری موقعیت‌های زندگیش چشم می‌پوشد و از ترس این که مورد تمسخر و استهزاء دیگران قرار گیرد، منزوی، کم حرف، مضطرب و افسرده می‌شود. در این مرحله گویش نوجوان بسیار کوتاه و محدود به واژگانی می‌شود که برای بیان و ادا آنها مشکلی ندارد.
    ● عوامل مؤثر در بروز لکنت زبان کودکان
    تحقیقات مختلفی نشان می‌دهند که لکنت زبان بر اثر مجموعه‌ای از علل و عوامل به‌وجود می‌آید. از جمله وجود زمینه‌های ژنتیکی، آسیب‌های مغزی، اختلال سیستم گویائی، الگوهای نامناسب محیطی عقب‌ماندگی‌های ذهنی، اختلالات شنیداری، بحران‌های روحی روانی و....
    این عوامل شاید به تنهائی علت بروز لکنت زبان در کودک نمی‌باشد، ولی زمینه را برای ابتلای او به ناروانی‌های گفتاری هموار می‌کند. از جمله عوامل مهم بروز لکنت زبان می‌توان به چند علت عمده زیر اشاره کرد:
    ۱) عوامل ژنتیکی و عصب شناسی:
    تحقیقات گروهی از متخصصین گفتار درماین نشان می‌دهد که کودکانی که خانواده‌هائی با سابقه اختلالات گفتاری، ناروانی در صحبت و لکنت هستند، بیشتر احتمال دارد که دچار نقض سیستم گویائی شوند. براساس این پژوهش‌ها، فرد مبتلا به لکنت‌زبان از نظر ژنتیکی با شخص سالم متفاوت است.
    ۲) عوامل بیولوژیک:
    از آن‌جائی که سلامت مغز در گفتار و کلام کودک از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، لذا هر گونه فشار، آسیب، ضربه و صدمه‌ای به مغز می‌تواند عوارض گوناگونی در برداشته باشد. از جمله؛ فشارها و آسیب‌های هنگام زایمان، نرسیدن اکسیژن به نوزاد هنگام تولد، آسیب‌های مغزی، صرع، بیماری‌های عفونی مغز که منجر به اختلال سیستم گویائی در مغز شوند می‌تواند منجر به بروز لکنت زبان در کودک شوند.
    ۳) عوامل روان‌شناختی:
    بدیهی است هر کودکی دارای توانائی‌ها، استعدادها، ویژگی‌ها و خصوصیات رفتاری خاصی است که او را از سایر کودکان متمایز می‌کند. هیجانات، احساسات تنش‌ها، ضربه‌های عاطفی و... همگی از جمله عوامل روانی گوناگونی هستند که می‌توانند تأثیراتی منفی بر گویش و کلام گذارند.
    ۴) عوامل محیطی:
    در برخی موارد متأسفانه والدین، مربیان و اعضاء خانواده کارهائی می‌کنند که مانع از سخن گفتن عادی کودک می‌شود و او را به عجولانه صحبت کردن و اشتباهات گفتاری وا می‌دارد. برای مثال، قطع کردن نابه‌جای کلام کودک، انتقادهای بیش از اندازه از صحبت‌های کودک، اصلاح گفتار کودک (تلفظ صداها، کلمات و جملات)، کامل کردن جملات کودک، شتاب‌زده صحبت کردن با کودک، تأکید بیش از اندازه به کودک باری تند حرف زدن، فشارهای انضباطی شدید توقعات بیش از حد توان کودک، تجربیات ناگوار زندگی، اضطراب شدید مادر و....
    ● روش‌های درمانی لکنت‌زبان
    برای درمان لکنت زبان کودکان روش‌های بی‌شماری وجود داردکه هر یک بر دیدگاهی خاص تدوین شده‌اند، از جمله روش‌های روانکاوی، گروه درمانی، خود درمانی،دارودرمانی، شناخت درمانی و...
    در برخی موارد، درمان لکنت زبان نیاز به جلسات متعددی دارد که لازمه آن ایجاد ارتباط مناسب و مؤثر با کودک و والدینش است. به‌طور کلی هرچه کودک از نظر سنی بزرگتر باشد، برنامه درمانی طولانی‌تری نیاز دارد هدف درمانگر باری بهبودی کودکان خردسال مبتلا به لکنت آن است که مانع از پیشرفت مشکل او شود و در همان ابتدا آن را درمان کند. هرچه درمان دیرتر آغاز شود و کودک بزرگ‌تر باشد، احتمال بهبودی کامل کمتر می‌شود. در مورد کودک دبستانی، باید به آنها آموخت که چگوه تنش خود را کاهش دهند و سعی کنند راحت و آرام صبحت نمایند این کار ابتدا از کلمات آغاز می‌شود و به تدریج به جملات و عبارت بلندتر و طولانی‌تر می‌رسد.
    برای درمان کودکی که لکنت دارد رعایت دو نکته اصلی بایدمدنظر قرار گیرد:
    ۱) گفتار کودک از چه لحاظ با گفتار سایر کودکان هم‌سن و سال او تفاوت دارد؟
    ۲) خانواده و اجتماعی که کودک در آن زندگی می‌کند، تا چه اندازه برای درست صحبت کردن به کودک فشار می‌آورند؟
    الف) خود درمانی: براساس این روش، لکنت زبان رفتاری است که نیاز به اصلاح و بازسازی دارد. کودک باید سعی کند با تغییر احساسات و نگرش خود نسبت به لکنت زبان خود، رفتارهای حاصله از آن را (مثل چشمک زدن، تیک‌های عصبی، تنش‌های عضلانی) را کنترل کند. از جمله روش‌های مورد استفاده این دیدگاه، شیوه حساسیت‌زدائی، کاهش عکس‌العمل‌های عاطفی (ترس از لکنت)، جایگزین کردن رفتارهای مثبت برای کنترل لکنت و روش‌های کاهش هیجان می‌باشد.
    در روش حساسیت‌زدائی کودک را به تدریج با موقعیت‌های و شرایط اضطراب‌آوری که موجب لکنت او می‌شود، رو به‌رو می‌کنند و سعی دارند با کاهش عوامل تنش‌زا لکنت او را درمان کنند (کاپلان و ۱۹۹۴).
    ب) روش جریان هوا: در این روش که بیشتر برای کودکان ۷ سال به بالا تنظیم شده است، توجه و تأکید درمانگر بر اصلاح تلفظ و نظم تنفس است. بر طبق این شیوه، کودک همان‌طور که یاد گرفته است لکنت داشته باشد، می‌تواند یاد بگیرد که لکنت نداشته باشد. اساس این روش بر تمرین‌های مربوط به رها ساختن عضلات اندام‌های گویائی و کاهش فشار بر آن‌هاست.
    پ) دارو درمانی: از آن جمله که لکنت زبان همیشه با فشار روانی و تنش همراه است، گروهی از درمانگران برای درمان این عارضه از داروهای آرام‌بخش استفاده می‌کنند که البته کمتر معمول است. آن‌چه که پزشکان و گفتار درمانگران در خصوص استفاده از دارو برای درمان لکنت زبان بر ان اتفاق نظر دارند آن است که در حال حاضر دارو نمی‌تواند تأثیری بر درمان کامل و قطحی لکنت داشته باشد.
    ت) دستگاه شنیداری ادینبورگ: این دستگاه شامل میکروفون، ضبط صوت و یک گوشی است که صدای کودک را هنگام صحبت کردن، ضبط می‌کند و با چند ثانیه تأخیر از طریق گوشی‌ها در گوش کودک پخش می‌کند. گروهی از کودکانی که مبتلا به لکنت هستند، زمانی که برگشت صدای خودشان را و یا صدای نسبتاً بلندی را می‌شنوند علائم کمتری نشان می‌دهند. مطالعات نشان می‌دهند که شنیدن صدای گوشی موجب بلندتر و تا حدودی کشیده‌تر صحبت کردن و در نتیجه روانی و سلامت کلام کودک می‌شود.
    ث) روش‌های رفتار درمانگران: از دیدگاه رویکرد رفتاری، لکنت زبان به‌عنوان رفتاری آموخته شده مورد بررسی قرار می‌گیرد و روش‌های درمانی آن هم براساس اصلاح رفتار، کنترل ناروانی‌ها و کاهش رفتارهای غیر کلامی استوار است. اهداف کلی این دیدگاه عبارتند از:
    ▪ کاهش وضعیت کردن عواملی که لکت زبان را شدت می‌بخشند و موجب ادامه آن می‌شوند.
    ▪ اصلاح و کاهش شدت لکت زبان به‌وسیله حذف نشانه‌های ثانویه لکنت و از بین بردن اجتناب.
    ▪ کمک به کودک مبتلا تا بتواند به سهولت نسبی و بدون کوشش زیاد صحبت کند.
    ▪ تکنیک‌های مورد استفاده رویکرد رفتاری عبارتند از:
    ۱) بررسی شرایطی که موجب لکنت در کودک می‌شود.
    ۲) لکنت ارادی: روش‌های لکنت ارادی به کودک کمک می‌کند که نه تنها بفهمد با وجود داشتن لکنت می‌تواند تا حدی روان صحبت کند، بلکه از اضطراب او نیز کاسته می‌شود.
    ۳) ساختن الگوهای جدید لکنت: با استفاده از این روش جهت تکرا یک صدا به آرامی و بدون تنش اجام می‌شود و تلفظ به سوی بخش بعدی کلمه آسان می‌شود.
    ۴) ساختن الگوهای تنفسی جدید: دم و بازدم بخشی از عمل صحبت کردن هستند. اصلاح الگوهای تنفسی به کودک کمک می‌کند تا در فواصل درست صحبت کردن، نفس بکشد ونسبت به دم و بازدم خود آگاهی داشته باشد.
    ۵) آرام‌سازی افتراقی: براساس این روش تمرین گفتار در حالی که کودک در حال دراز کشیدن است، ارزش خاصی ندارد، بلکه باید سعی کند در حالت نشسته و یا ایستاده الگوهای گفتاری خود را تصحیح کند.
    ۶) (خواندن مکرر متن، کنترل سرعت): زمانی که کودکی متنی را چندین بار می‌خواند در می‌یابد که با هرچه بیشتر خواندن، لکنت او نیز کمتر می‌شود، در واقع خواندن متوالی اضطراب او را کاهش می‌دهد.
    ج) روش گروه درمانی کودکان: مسائلی که در جلسات گروه درمانی کودکان ارائه می‌شود، عبارتند از:
    ▪ منظور از لکنت زبان چیست؟
    ▪ چطور بیان واژه‌های را فرا می‌گیریم؟
    ▪ چطور از واژه‌ها جمله ساختن و آن را بیان می‌کنیم؟
    چطور برای انتقال معنا از واژه‌ها استفاده می‌کنیم؟
    ▪ چطور آن چه را که انجاممی‌دهیم مشاهده می‌کنیم؟
    ▪ چطور راه‌های جدید انجام کارها را می‌آموزیم؟
    ▪ چطور احساس‌ ترس و شرمساری می‌تواند در انجام کاری دخالت کند و مانع از انجام آن شود؟
    ▪ چطور طریقه انکام کار را تغییر می‌دهیم؟
    ▪ چطور رفتار صحبت کردن را تغییر می‌دهیم
    ▪ چطور از صحبت کردن برای شناخت مردم استفاده می‌کنیم؟
    چ) استفاده از مترونوم: یکی از روش‌های رفتاری که برای اصلاح ریتم صدا و هماهنگ ساختن تکلم کودک مؤثر استفاده است، استفاده از مترونوم می‌باشد. پس از آن که تکلم کودک منظم گردید، استفاده از دستگاه نیز به تدریج کاهش می‌یابد.
    ● کمک‌های والدین و مربیان
    کودکی که لکنت دارد تنها گفتارش قدری طولانی‌تر می‌شود، وگرنه تمامی خواسته‌ها و نیازهایش مشابه سایر کودکان است. او باید در وهله اول خود را عادی بداند، ارزش‌های اجتماعی، مسؤلیت‌ەای گوناگون و رفتارهائی که از سایر کودکان انتظار دارید، باید از او هم نیز انتظار داشته باشید، اختصاص دادن زمان کافی برای شنیدن صحبت‌های کودکی که مبتلا به لکنت است، سبب می‌شود تا احساس اعتماد به نفس کند و نظرات و گفته‌هایش را با ارزش بداند. فراهم آوردن فرصت‌هائی برای شنیدن حرف‌های کودک تا حد زیادی می‌تواند لکنت او را کاهش دهد.
    اگر زمانی که کودک صحبت می‌کند احساس کند گفتارش قطع نمی‌شود، با آرامش و راحتی بیشتری صحبت خواهد کرد، و بالعکس چنان چه احساس کند کلامش از جانب والدین، خواهران، برادران و دیگر اعضاء خانواده‌اش قطع خواهد شد، نمی‌تواند به سهولت و روانی صحبت کند.
    هنگامی که با کودک درباره لکنت زبان صحبت می‌کنید، سعی‌تان بر این باشد که مثال‌ها و نمونه‌هائی عینی از زندگی روزمره آشنای او برایش بیاورید تا نگرشی عادی، ملموس و قابل حل از آن در ذهنش داشته باشد. با این کار اطرافیان کودک می‌توانند هم زمینه‌ای برای گفت و کوئی راحت و صمیمانه با فرزندشان ایجاد کنند وهم به او کمک کنند تا به‌گونه‌ای مثبت درصدد حل مشکل خود برآید.
    چنان‌چه والدین، مربیان و اعضاء مؤثر خانواده بتواند شرایطی را که موجب کاهش و یا افزایش لکنت زبان کودک می‌شود تشخیص دهند، می‌توانند نقش فعالانه‌ای در بهبودی کودک و درمان لکنت او ایفا کنند. به کودکی که به لکنت مبتلاست، هیچ‌گاه با اضطراب و نگرانی نگاه نکنید و هرگز ترس خود را از این که ممکن است کلمات کودک از گیرها و تکرارها خلاص نشود، ابراز نکنید. به‌همین منظور توجه به نکات زیر در خانه می‌تواند سودمند باشد.
    ▪ هنگام صحبت، سخنان یکدیگر را قطع نکنند.
    ▪ رعایت نوبت در صبحت کردن می‌تواند فشار و تنش‌های کودک را کاهش دهد.
    ▪ به‌‌جای یکدیگر صحبت نکنند (هرکس باید حرف خودش را بزند).
    ▪ انتظارات غیر معقول از کودک نداشته باشند.
    ▪ هنگام سخن گفتن و گفت و گو با کودک رقابت نکنند.
    روش‌های درمانی لکنت‌زبان برای درمان لکنتزبان کودکان روش‌های بی‌شماری وجود دارد که هر یک بر دیدگاهی خاص تدوین شده‌اند
    از جمله؛ روش‌های روان‌کاوی، گروه درمانی، خود درمانی، دارو درمانی، شناخت درمانی و...
    ▪ کودک را با سئوالات مکرر و گوناگون خود تحت فشار قرار ندهند.
    ▪ از کودک خواهند تا بالا اجبار جلوی جمع سخنرانی کند و یا شعر بخواند، بلکه او را تشویق کنند تا از صحبت کردن در جمع نهراسد و به تدریج احساس آرامش و راحتی کند.
    ▪ شرایطی که موجب ناراحتی، ضعف و ناتوانی کودک می‌شود، برایش ایجاد نکنند.
    ▪ سرعت و شتاب را از جریان زندگی کودک حذف کنند.
    ▪ هنگام صحبت کردن با کودک از جمله ساده و کوتاه استفاده کنند.
    ▪ وقتی با کودک صحبت می‌کنند، موضوع صحبت را پشت سر هم تغییر ندهند، زیرا ذهن کودک را خسته می‌کنند.
    ▪ لکنت پدیده‌ای است که اغلب قطع و وصل می‌شود. اگر والدین و مربیان بتوانند در طول شرایطی که لکنت در آن شروع می‌شود را پیدا کنند، می‌توانند برای قطع آن به کودک کمک کنند.
    ▪ زمانی که کودک می‌خواهد صحبت کند، شهامت و جرأت او را از بین نبرند.
    ▪ کودک را تشویق کنند تا در مورد ترس‌ها. هیجانات و اضطراب‌هایش صحبت کند.
    ▪ اگر کودک ترجیح می‌دهد درباره لکنتش صحبت نکند، افراد خانواده هم عکس‌العمل خاصی نشان ندهند.
    هنگامی که برای کودک داستانی می‌خوانند، با صدائی بلند و شمرده بخوانند. در صورت تمایل کودک، اجازه دهند که او هم داستان را تعریف کند.
    ▪ در مواردی با تقویت اعتماد به نفس کودک، میزیان لکنت او کاهش می‌یابد، بنابراین والدین و اعضاء مؤثر خانواده می‌توانند با مهم‌ نشان دادن توانائی‌های کودک و کم اهمیت نشان دادن لکنت او، عزت نفس او را تقویت کنند (نقاط قوتش را تشویق کنند و کمک کنند تا به هدف‌هایش ـ هر چند کوچک و ناچیز باشد ـ برسد).
    ▪ هیچ گاه با کودک با خشم و عصبانیت صحبت نکنند.
    ▪ حداقل روزی ۱۰ ـ ۵ دقیقه با کودک آرام صبحت کنند.
    ▪ علاقه و محبت خود را با روش‌های گوناگون به کودک نشان دهند و حس اعتماد به نفس و ارزشمندی را در او تقویت کنند.
    دکتر ”هوگوگری گوری“، استاد و مدیر بخش گفتار درمانی دانشگاه یکی از تجارب بالینی خود را این گونه بیان می‌کند: ”مادری که فرزندش دارای لکنت زبان بود، توانسته بود با رعایت نکات فوق تأثیری زیادی بر درمان کودکش گذارد. او می‌گفت: ”من سابقاً تصور می‌کردم اگر بازی‌های پرهیجان و پرتحرک با فرزندم انجام دهم و او را تشویق کنم تا برای همه داستان و ماجراهای روزانه‌اش را تعریف کند، به او کمک کرده‌ام. در حالی که فکر نمی‌کردم هیجان بالا از هر منبعی که باشد، میزان لکنت را افزایش می‌دهد“.
    لکنت حاصل اضطراب و عدم آگاهی از چگونگی ساختار گفتار قابل قبول است. اگر شما بتوانید به جای آن چه که در گذشته رخ داده است، بر آن‌چه اکنون و در آینده می‌توانید انجام دهید، توجه و تمرکز داشته باشید، کمک بزرگی به کودک خواهید کرد.
    ● نقش آموزگاران در کاهش لکنت زبان و ناروانی‌های کلامی کودکان
    ۱) هنگام صحبت کردندر جمع کودکان هموار سعی کنید آهسته با مکث و شمرده سخن بگوئید.
    ۲) کودکی که لکنت دارد، باید در مرحله اول خود را عادی بداند، او تنها گفتارش قدری طولانی‌تر می‌شود وگرنه تمامی نیازها و خواسته‌هایش مشابه سایر کودکان است. رفتارها، ارزش‌ها و مسئولیت‌های گوناگوی که از سایر کودکان انتظار دارید، از او نیز انتظار داشته باشید.
    ۳) اگر بتوانید شرایطی را که موجب کاهش و یا افزایش لکنت در کلاس می‌شود تشخیص دهید، می‌توانید نقش فعالانه‌تری در بهبودی او نیز ایفا کنید. سعی کنید زمانی که با کودک مبتلا به لکنت صحبت می‌کنید، چهره‌ای آرام، صمیمی و مهربان داشته باشید تا او بتواند با کمترین فشار و اضطرابی صحبت‌های خود را به پایان ببرد.
    ۴) به کودک مبتلا به لکت بگوئید که از مشکلش آگاه هستید و هیچ لزومی ندارد از این بابت نگران و مضطرب شود. اجازه دهید او بفهمد که او را درک می‌کنید و خواهان کمک به وی هستید. با دقت و حوصله به سخنان او گوش دهید. در خیلی از موارد، غلبه بر لکنت زبان، بیشتر، غلبه بر ترس و پریشانی‌های فکری و ذهنی است.
    ۵) رعایت نوبت در صحبت کردن می‌تواند فشارها و تنش‌های کودک مبتلا به لکنت را کاهش دهد.
    ۶) سعی کنید هنگام صحبت با کودک مبتلا به لکنت با او ارتباط چشمی طبیعی برقرار کنید.
    ۷) زمنی که کودک مبتلا به لکنت قصد دارد مطلبی را برای شما ـ و یا سایر کودکان ـ تعریف کند، کاهش را قطع نکنید، او را تحت فشار قرار ندهید، شهامت و جرأت او را از بین نبرید و با آرام‌سازی جو و فضای کلاس امکان صحبت کردن را برای او فراهم کنید.
    ۸) هنگام پرسش‌های شفاهی کلاس، از دانش‌آموز مبتلا به لکنت زودتر از سایرین سئوال کنید؛ زیرا هر چقدر او بیشتر منتظر بماند، مضطرب‌تر می‌شود و همین امر موجب تشدید لکنت او می‌شود. سعی کنید سئوالاتی از او بپرسید که مطمئنید جواب آنها را می‌داند. اگر تصور می‌کنید ارزیابی‌تان اشتباه بوده است. به‌طور کتبی از او امتحان بگیرید.
    ۹) لکنت کودک را برایش عادی و پیش پا افتاده تلقی کنید تا کودک از این ناتوانی خود احساس حقارت، ضعف و خجالت نکند. این اطمینان را به او بدهید که مشکل او، تنها یک مشکل گفتاری است و ناروانی کلامی او هیچ ارتباطی با هوش، ذهن، یادگیری و پیشرفت او ندارد.
    ۱۰) برای صحبت کردن با کودکانی که لکنت دارند، زمان بیشتری اختصاص دهید. بعد از گفتهظهای آنان چند ثانیه مکث کنید تا شتاب را از کلام آنها بگیرید و گفت و گو با آرامش بیشتری توأم باشد.
    ۱۱) از کودکانی که لکنت دارند بخواهید که چنان چه مطلبی را متوجه نمی‌شوند ـ به‌ویژه اگر در فهم لغات مشکل دارندـ حتماً بپرسند.
    ۱۲) تکمیل کردن جملات آخر گفته‌های کودک مبتلا به لکنت، موجب ضعف اعتماد به نفس او می‌شود، به‌خصوص اگر کلمات شما آن‌طور که او می‌خواسته جمله‌اش را پایان دهد، نباشد.
    ۱۳) چنان‌چه فرصت مناسبی برای کلاس پیش آمد، از کودک مبتلا به لکنت خود بخواهید تا متنی کوتاه و ساده را برای شما و سایر کودکان بخواند. این کار تأثیری عمیق بر خود پنداره او می‌گذارد.
    ۱۴) جلسه‌ای با حضور والدین کودک بگذارید و از روش‌هائی که آنان را برای کاهش اضطراب و لکنت کودک استفاده می‌کنند، پرس‌وجو کنید.
    ۱۵) اگر در مدرسه شما ویا منطقه آموزشی‌تان گفتار درمانگر وجود دارد، از توصیه‌ها و راهنمائی‌ها و کمک‌های او برای کاهش اثرات لکنت بر کودک استفاده کنید. معمولاً این گونه کودکان رنج تمسخر و استهزاء را بیش از کودکان دیگر باید تحمل کنند. از این رو به کارگیری روش‌های تقویت اعتماد به نفس، خویشتن‌داری و کاهش استرس می‌تواند برای آنها سودمند باشد.
    ۱۶) مشکلات گفتاری از جمله مشکلاتی است که شدیداً بر روند موفقیت تحصیلی کودک (و یا نوجوان) تأثیر می‌گذارد. بسیاری از این کودکان احساس خجالت، شرمندگی و ضعف می‌کنند و چنان چه از این مشکل کودک خود، آگاه شدید، این موضوع را با سایر آموزگارانی که با این کودکان کلاس دارند، در میان گذارید و سعی کنید با اتخاذ روش‌هائی هماهنگ و کارآمد مانع از وخیم‌تر شدن لکنت کودک شوید.
    ۱۷) از بیان توصیه‌هائی مثل ”آرام‌تر صحبت کن“، یا ”آرام باش“ خودداری کنید؛ زیرا این گفته شما موجب احساس حقارت و ناتوانی کودک می‌شود.
    در عوض سعی کنید خودتان عکس‌العمل‌های مناسبی انجام دهید که کودک احساس آرامش و راحتی کند.
    برای مثال، لبخند بزنید، سر تکان دهید، تماس چشمی با کودک برقرار کنید، گفتارش را با گفتن کلماتی مانند ”اوهوم“ و ”بله“ تأئید کنید.
    ۱۸) کمک، دقت و همت آموزگاران و مربیان مدارس برای بهبودی و موفقیت این کودکان می‌تواند پایه‌های موفقیت و پیشرفت را در زندگی آنان استحکام بخشد.









    علی محمدباقر


    ماهنامه کودک
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  6. #6
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    ● مقدمه:
    بی تر دید یکی ازنعمت های گرانقدر الهی نعمت کلام است از جمله نشانه ها و معیارهای سنجش میزان هوش مهارت بر قراری روابط اجتماعی ،اعتماد به نفس ،احساس نگرش ،مسولیت پذیری ،قدرت یاد گیری ،استعدلال منطقی ،انتقال معلومات ،اخلاق و ادب و هنر فرد سخن گفتن کلامی اوست.
    چگونگی سخن گفته کودکان ،خوب صحبت کردن و سخن نیکو گفته آنان از اهمیت فوق العاده ای بر خوداراست .
    رشد کلامی کودکان در گروه وجود الگوهای اصلی .همچون پدر و مادر و شنیدن صحبت های آنهاست :
    معلولیت گفتاری می تواند یکی از مهمترین عوامل شکست و ناکامی برای شخص باشد به ویژه وقتی که به آن توجهی گردد ویا به اشتباه به معلولیت ذهنی یا جسمی ربط شود .بنا براین هر کوششی برای شناخت عمیق تر آن به رشد طبیعی کودک کمک می کند .
    ● تعریف لکنت زبان
    لکنت زبان یکی از اختلالات تکلمی در انسان بوده که شخص در موقع صحبت کردن حروف تشکیل دهنده یک کلیه یا کلمات تشکیل دهنده یک جمله را به صورت تکراری طو لانی کردن و مکث نابه جا بیان می کند .
    فرد مبتلا به لکنت کسی است که در مورد توانایی خود در حرف زدن اینکه بتواندبه موقع و بجا مکث و قطهای مکر ر داشته باشد شدیداً بیمناک است و این ترس و بیم او یا انتقاد از خود با اضطرابهایی همراه است که می خواهد این شرایط را به پیشگویی هایی کامبخش تبدیل کند .
    ● چه عاملی سبب بروز لکنت میشود ؟
    در این مورد باید گفت بروز لکنت احتمالاً تحت تاثیر چند عامل است در حالی که اغلب تصور میشود لکنت علی منفرد دارد. لکنت احتمالاًزمانی شروع می شود که مجموعه ای از علل با هم جمع شوند . شاید عوامل متفاوتی در کودکان مختلف منجر به به یک نتیجه مشابه یعنی لکنت می شود.بنابراین جستجوی علت واحد در حینی که علل متفاوتی وجود دارد می تواند به جای حل مشکل خود تبدیل به مشکل جدیدی می شود. نظریه های متعددی در مورد علت لکنت کودکان وجود دارد اما هیچ کدام به شکل رضایت بخش تمام اطلاعات موجود در این باره را در بر نمی گیرد . کودکانی که لکنت دارند بیش از سایر کودکان در معرض ابتلا مشکلات روانی نیستند و بیش از دیگران نیز مضطرب نمی شوند هم چنین دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم لکنت معمولاً نتیجه یک ضربه ، یک مشکل عاطفی یا تجارب غیر عادی کودک است به هر حال بنا به دلایل بعضی کودکان برای ابتلا به لکنت ، زمینه موروثی دارند با این وجود بدیهی است که حداقل برای بعضی از کودکان نیز باید شرایط محیطی بزوز لکنت فراهم باشد تا به آن مبتلا شوند به نظر می رسد دستگاه گفتار این کودکان مستعد ایجاد وقفه و مشکل در جریان گفتار باشد علت آسیب پذیری در حال حاضر ناشناخته است ولی بعضی از دانشمندان اکنون بر این باورند که برخی اختلالات عملکردی جزئی ، هماهنگی دقیق و ظریف ضد عضله یا بیشتر از ضد عضله تولید کننده گفتار را بر هم می ریزد بعلاوه طبق شواهد بعضی از کودکان یه چنین مشکلاتی گفتاری با تنش واکنش نشان می دهند در حالیکه این تنش مشکل را بدتر می کند و احتمال تثبیت لکنت را افزایش می دهد .
    ● چند نظریه در مورد لکنت زبان
    بسیاری از صاحب نظران معنقدند که لکنت زبان نوعی اختلال در مراحل رشد و تکامل گفتار است که تحت تاثیر عوامل مختلف بوجود می آید. نظر آدامز (۱۹۸۲) براین است که فروانی لکنت زبان در سنین سه تا هفت سالگی همزمان با تغییرات فیزیکی و روانی متعدد و قابل توجهی در این مقطع سنی است. او عقیده دارد که تکامل هماهنگ تمام سیستم هایی که در تکلم وبیان ، نقش دارند برای سلامت گفتار ضروری است و عناصر ژنتیک و محیط بر روند عادی تکامل این سیستم ها تاثیر می گذارد.
    کوپر (۱۹۷۶) معتقد است که لکنت زبان ثمره اثر زیانبخش عوامل متعدد روانی – فیزیکی است. بنابراین تا آنجا که امکان دارد باید علت اختلال را یافت و برمبنای آن برای درمان مناسب برنامه ریزی کرد .
    بلانتون معتقد است که عوامل روانی سبب بروز لکنت می شود بدین ترتیب که ترس باعث می شود که کورتکس نتواند کنترل خود را بر اندام های گفتاری اعمال می کند .
    پاولف عقیده دارد که بیماران مبتلا به لکنت بدون شک به اختلالات روانی مخصوصاً نوروزها، و درون گرایی مبتلا هستند و در صورت رفع اختلال روانی ، لکنت زبان خود به خود بهبود می یابد .
    ولپ معتقد است که لکنتی ها در تمام موارد دچار لکنت نمی شود آنها معمولاً هنگام تنهایی و یا در میان اشخاص خاص به خوبی صحبت می کنند . مشکل آنان زمانی آغاز می شود که مضطرب باشند هرچه اضطراب بیشتنر باشد لکنت نیز بیشتر است . در صورتی که منشا و علت اضطراب را پیدا کنیم می توانیم آن را مانند ترس های فرضی درمان نمائیم .
    ● سن بروز لکنت زبان
    لکنت زبان عمدتاً و به طور کلی جز در موارد استثنایی در دوران خردسالی آغاز شده ویک پدیده خاص دوران کودکی است که معمولاًاز بین ۴-۲ سالگی شروع می شود. سنین ۷و۶ سالگی نیز که مصادف با زمان مدرسه میباشد به لحاظ ویژگیهای عاطفی و سازگار یهای اجتماعی خاص این دوره موقعیت مناسبی است برای بروز لکنت زبان در میان کودکانی که بیشتر مستعد چنین اختلالی می باشند گاهی از موارد در دوران بلوغ نیز افرادی که قبلاًبه نحوی لکنت زبان داشته اند دچار لکنت زبان می شوند .در واقع سن وشرایط و ویژگیهای بلوغ نیز احتمالاًدر تغییر شکل و یا تشدید لکنت موثر است .همچنین گفته شده است که سن ۷-۶ سالگی یعنی آغاز مدرسه موقعیت مستعدی است برای بروز لکنت زبان به خصوص برای بعضی از کودکانی که از نظر عاطفی اجتماعی آمادگی لازم را برای ورود به مدرسه و مواجه شدن با نهادهای اجتماعی رسمی و مدرسه را ندارند به همین دلیل ما همواره شاهد مقدار قابل توجهی از شاگردان کلاس اول دبستان می باشیم که دچار لکنت زبان می شوند و یا احیاناً لکنت آنها بیشتر می شود بنابراین در این شرایط می بایست از اعمال هرگونه تنبیه و فشار عاطفی و ذهنی به کودک اجتناب نمود .
    ● علائم و نشانه های کودکان الکن
    کودکان الکن علائمی دارند که شناخت آنها را تسهیل می کند این نشانه ها خصوصاً هنگام تکلم بارزتر است. توجه به این موارد معلم را در شناخت این کودکان یاری می دهد برخی از این علائم که در کودکان الکن به وفور مشاهده می شوند عبارتند از:
    ۱) گوشه گیری مهمترین نشانه۸ کودکان الکن است که بر اثر آن الکن احساس حقارت می کند و ساکت و آرام در گوشه ای می نشیند و از طرح هرگونه پرسش ابا دارد در نتیجه استهدادهایش شکوفا نمی گردد. معلمان نباید کودکان الکن را در کلاس نادیده بگیرند.
    ۲) کودکان الکن هنگام صحبت کردن به انجام بسیاری حرکات کمک کننده می پردازند و بدان وسیله مقصود خود بیان می کنند. از جمله این حرکات می توان حرکات غیر طبیعی چشم ، فشردن عضلات پیشانی ، لرزش چانه ، حرکات اضافی سرو گردن، تغییر حالات چهره انقباض شدید عضلات صورت و به هم زدن سریع پلک ها و اخم کردن و تکان دادن دست ها و پا ها را نام برد.
    ۳) کودکان الکن در حضور جمع دچار هیجان می شوند و به شدت لکنت آنان افزوده می گردد این عده در مواجهه با افراد برجسته و سرشناس دچار هیجان بیشتری می شوند و تکلم برای آنان مشکلتر می گردد . از اینرو معلمان نباید از کودکان الکن در موقعیت های هیجان انگیز و اضطراب زده ودر حضور جمع درس بپرسند مگر آنکه مطمئن شوند که الکن پاسخ صحیح سوال را به خوبی می داند .
    ● آیا لکنت یک مشکل رایج است؟
    امروزه در دنیا بیش از ۴۵ میلیون نفر افراد مبتلا به لکنت وجود دارد و از این عده حدود ۳ میلیون نفر در ایالات متحده زندگی می کنند . لکنت از شکاف کام شیوع بشیتری دارد ولی نسبت مبتلایان به تاخیر در رشد گفتار بیشتر است در حقیقت می توان گفت این اختلال آنقدر شایع است که هر کدام از ما در فامیل و همسایگی و یا همکاران و همکلاسان خود با چنین مواردی برخورد کرده ایم در حدود ۵ درصد کل کودکان احتمالاً ابتلا به لکنت برای چند ماه یا بیشتر را در زمانهایی از زندگی دارند. لکنت در کودکان پیش دبستانی شایع تر است ولی بین گروههای سنی بالاتر کاهش می یابد . به طور کلی در بین تمامی گروههای سنی از هر ۱۰۰۰ نفر ۷ نفر مبتلا به لکنت هستند .در بین بزرگسالان از هر ۱۰۰۰ نفر حدود ۳ نفر به شدت لکنت دارند و به نظر می رسد موفقیت های آموزشی شغلی و اجتماعی ایشان تحت تاثیر لکنت قرار گرفته است. در مقابل افراد برجسته و موفق زیادی وجود دارند که بیشتر عمرشان را لکنت داشته اند . وینستون چرچیل لکنت داشت و همچنین سر ایزاک نیوتن جورج دوم پادشاه انگلیس و نویسندگانی چون سامرت توام رباد شوبرگ مبتلا به لکنت بوده اند .
    ● آیالکنت در همه کودکان یک مشکل است ؟
    هیچ دو نفری مثل یکدیگر نیستند .یک مورد بر جسته که ممکن است لکنتی های خرد سال در آن با هم تفاوت داشته باشند .نحوه شروع مشکل گفتارشان است .این مشکل نوعاً بصورت لکنت های پراکنده و که در خلال گفتار طبیعی و به تدریج شروع میشود .در مورد تعداد کمی از بچه ها لکنت با تنش های فیزیکی آشکار و تقلا،لرزش فک دستپاچگی و حتی گریه شروع میشود .اگر لکنت پایدار بماند ماهیت وقفه های گفتار تغییر می کند .
    بعضی ممکن است در حین وقفه های گفتار زیاد پلک بزنند لب هایشان بلرزد و یا سرشان را تکان دهند .معمولاًاین رفتارها همانگونه که شروع شده به تدریج با گذشت زمان ناپدید میشوند بعضی از کودکان ممکن است در مقابل مشکلات گفتاری شان اضطراب و نگرانی زیادی نشان دهند .در این شرایط شاید تلاش آنها برای اجتناب از صحبت تبدیل به مساله ای بزرگتر از نا توانی گفتار شود اگر کمکشان نکنیم این پیش بینی و ترس از لکنت می تواند سدی ایجاد کند که از ارایه توانایی واقعی خود باز بمانند .
    ● آیا لکنت چیزی است که باید برای همه عمر همراه کودک باشد؟
    احتمالاً خیل بیشتر کودکانی که شروع به لکنت می کنند به احتمال ۸۰ در صد لکنت را تدریجاًکنار میگذارند. از بین کودکان که مانند بزرگسالان لکنتشان ادامه میابد احتمالاًتنها یک سوم از ایشان موفقیت های شغلی و تحصیلی شان تحت تاثیر لکنت قرار میگیرد . اما لازم به ذکر است که به بزرگسالانی که لکنت مزمن و شدید دارند میتوان کمک کرد تا در ارتباطات روزمره وعادی مشکل خاصی نداشته باشند اگر کودک به تازگی لکنت را شروع کرده احتمال کمتری وجود داردکه لکنت وی قطع شود . اگر مدتی است که لکنت پیدا کرده و در مقابل ناتوانی های گفتارش تقلا و تنش دارد از صحبت در برخی موقعیت ها اجتناب میکند یا در برخی گفتارش حساسیت نشان میدهد احتمالاًباید بدنبال یک متخصص باشید لکنت ثابت و پایداری که برای مدتی باقی مانده است بعید است باافزایش سن خود به خود از بین برود مگر اینکه تحت درمان قرار گیرد .
    ● لکنت زبان دختر ها و پسر ها :
    بررسی آمار نشان میدهد که در مقابل هر سه یا چهار پسری که دچار لکنت هستند فقط یک دختر لکنت دارد به دیگر لحن نزدیک به سه چهارم کودکانی که لکنت دارند ازپسرها هستند. واقع امر این است که با علت دقیق این تفاوت قابل ملاحظه بین دختر و پسر را در ارتباط با لکنت زبان نمی دانیم .در هر حال به نظر میرسد که با در نظر گرفتن موارد استثنایی عوامل چندی قابل بر رسی است .مثلاً پسرها بیشتر از دخترها تقریباًهمه مشکلات لسانی را به گونه ای در دوران زندگی از خود نشان میدهند و این یکی از حقایق زندگی است . سوال این است که چرا چنین فرق بین دختر ها و پسرها وجود دارد .
    اولاً در دوران اولیه رشد دخترها و پسرها یک تفاوت ذاتی در زمینه توانمندی ها و مهارتهای زبان و گفتار از خودشان میدهند یعنی پیش افتادگی دخترها در زمینه زبان کاملاًبارز است .
    ثانیاً در همین دوران اولیه رشد کودکان عکس العمل خانواده و محیط اجتماعی نسبت به دخترها و پسرها متفاوت است . بنابراین به احتمال زیاد علت اینکه شماره پسرهایی که لکنت دارند چند برابر دخترها ست این است که ذاتا ًتوانایی های دخترها و پسرها در زبان و گفتار متفاوت بوده ، واکنش های محیطی نسبت به رفتار و توانایی های پسرها به گونه ای متمایز از دخترهاست .
    ● عوامل تشدید کننده:
    تمام کودکان مبتلا به لکنت زبان در موقع هیجان و استرس دچار تشدید علایم می شوند اگر کودک در جمع دیگران به عنوان اولین صحبت کنند ه باشد لکنت تشدید پیدا می کند ولی در شرایطی که راحت باشند و تحت فشار و استرس نباشد .لکنت زبان کمتر خواهد بود .
    ● کودکی که لکنت دارددر مقایسه با دیگران از چه وضعیتی برخوردار است ؟
    بجز لکنت زبان ،کودک به احتمال قوی در سایر زمینه کاملاًً طبیعی است . البته کودکان مبتلابه لکنت نیز همانند سایرین از نظر توان هوش با هم فرق دارند بعضی از ایشان ممکن است از نظر ذهنی کند ودیر آموز و برخی دیگر بسیار تیز هوش باشند و یا اینکه غالباً از هوش عادی بهره مند هستند محققان با دید بسیار دقیقی به دنبال یافتن تفاوتهای احتمالی جسمی و روانی بین کودکانی که لکنت دارند و کودکانی که دچار لکنت نیستند .بوده اند عموماً در مطالبات انجام شده نکته قابل ملاحظه ای بیان نشده است برخی از محققان به ذکر تفاوتهای بسیار جزیی و کم اهمیت ودر عین حال بعضاً متناقص با یافته های محققان دیگر اکتفا کرده اند.
    به هر جهت تفاوتهای جسمی و روانی بسیار اندک که بعضی از مطالعات انجام شده نشان میدهد به طور ثابت و همگون در همه کودکان مبتلا به لکنت دیده نمی شود . اما در بین افراد بزرگسالی که دچار لکنت هستند هر گونه تفا وتهای جسمی و روانی بین آنها و افراد دیگر احتمالاًمربوط به لکنت زبان آنها میباشند و به احتمال بسیار زیاد این تفاوتها نتیجه قهری لکنت زبان است و نه علت آن .
    به نظر میرسد کودک خردسالی که دچار لکنت زبان است به همان اندازه دوستان و کودکان هم سال غیر لکنتی اش از قدرت انطباق و سازگاری اجتماعی برخودار است او ممکن است تا حدی مشکلات عاطفی داشته باشد اما این مشکلات عاطفی لزوماً به اختلال گویایی او مربوط نیست .
    ● درمان لکنت زبان و روشهای متداول درمانی .
    تاکنون روشهای درمانی متفاوتی برای درمان لکنت زبان به کار رفته است ولی ارزیابی چگونگی میزان تاثیر بندی روش ها مشکل است زیرا لکنت زبان و سایر اختلات Fluency در شرایط محیطی مختلف تغییر پذیر است روشهای درمانی به کاررفته در لکنت زبان در مطالعات کنترل شده خیلی امیدوار کننده نبوده است ولی به لحاظ تاثیر در تعدادی از بیماران مورد استفاده قرار می گیرند روشهای متداول درمانی عبارتند از:
    ۱) تجویزدارو
    ۲) روشهای غیر دارویی :
    از مهمترین روشهای غیر دارویی ترغیب و تشویق بیمار به تفویت عضلات کمکی درامر تکلم می باشد.
    ۳) گفتار در مانی :
    استفاد ه از گفتار درمانی یکی از روشهای موثر در لکنت زبان میباشد. چگونگی استفاده از این روش در مانی کاری تخصص بوده و باید از متخصص مربوطه کمک گرفت .برای هر بیمار مبتلا به لکنت زبان باید مشاوره گفتاری درمانی انجام شود .
    ● در پایان عوامل باز دارنده و عوامل کمک دهنده به شخص مبتلا به لکنت زبان را یاد آورمی شویم :
    ▪ عوامل مضر و باز دارنده:
    ۱) کامل کردن جملات کودکان .
    ۲) دستپاچه کردن و واداشتن او به تکمیل افکار و جملاتش
    ۳) قطع کردن نابجای گفتار کودک
    ۴) ترغیب کودک به اینکه همیشه با عجله دقیق و کامل صحبت کند
    ۵) انتقاد پی در پی و اصلاح و تغییر شیوه صحبت و تلفظ صداها و کلمات کودک
    ۶) خود تند و شتابزده با او صحبت کنیم ولی از او بخواهیم که همواره آرام و شمرده صحبت کند.
    ۷) ایجاد شیوه ای شتاب زده در زندگی روزمره یا اینکه همیشه به گونه ای حس کنیم یا عمل کنیم که انگار همه کارها باید دیروز انجام میشد.
    ۸) در خواست این که در حضور دوستان بستگان ،یا همسا یه ها چیزی را تعریف کند نقش بازی کند یا از روی نوشته ای بخواند .
    ▪ عوامل موثر وکمک دهنده
    ۱) در زندگی روشی را انتخاب کنید که در آن آرامش بیشتر و شتاب کمتر باشد
    ۲) با کودک شمرده و آرام صحبت کنید .
    ۳) فرصت دهید تا افکارش را به انتها برساند.
    ۴) سعی نکنید به جای او صحبت کنید یا این که بخواهید تفکرش را با عجله تمام کند .
    ۵) پیش از آنکه به سوالات یا صحبت های کودک پاسخ دهید چند ثا نیه مکث دهید.
    ۶) هنگام صرف شام تلویزیون و رادیو را خاموش کنید زمان فرصت مناسبی برای گفتگو با اعضای خانواده است و نه برای گوش دادن به برنامه های تلویزیون و رادیو .
    ۷) اگر شما مشغول کاری هستید که نیاز به دقت و تمر کز وارد و در همین زمان کودک شروع به صحبت میکند برای او توضیح دهید که اکنون نمیتوانید چشم از کار خود بردارید و نگاهش کنید ولی به وی گوش میدهید و حواستان به اوست .
    ● نتیجه :
    لکنت زبان یکی از اختلا لات تکلمی د رانسان است که شخص د رموقع صحبت کردن یا جمله را به صورت تکراری طو لانی کردن و مکث نا بجا بیان می کند :
    لکنت زبان معمولاًدر سنین -۲ تا ۴ سالگی بروز میکند و عوامل متعددی مانند زمینه ارثی داشتن و یا شرایط محیطی می توانند باعث بروز لکنت شوند .
    گوشه گیری و استفاده از حرکات کمک کننده برای بیان مقصود خود و همچنین در حضور جمع هیجان زده بودن از علایم کودکان است که لکنت دارند.



    حدیث سلیمانی نیا
    منابع و ماخذ :
    ۱-آیزنسون ،جان ،اختلالات زبان و گفتار در کودکان .ترجمه حمید علیزاده انتشارات رشد ۱۳۸۱
    ۲-افروز غلاملی ، مقدمای برروانشناسی آموزش و پرورش کو دکان استثنایی، دانشگاه تهران ۱۳۶۲
    ۳- این ورشار .استانلی فری زرجین .کودک و لکنت زبان ترجمه غلام علی افروز انتشارات انجمن اولیا و مربیان جمهوری اسلامی ایران ۱۳۷۶
    ۴-جمعی از نویسندگان متخصصدر لکنت ز بان پرسش و پاسخ در باره لکنت زبان ترجمه مهدی دستبردی فرید مفیدی اتشارات رشد .۱۳۸۱
    ۵- دهقانی هشجین یاور لکنت زبان انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ۱۳۶۹
    ۶-ضیایی سید جلال شیرازی مصطفی اختلالات تکلم انتشارات کنکاش ۱۳۷۵
    ۷-عظیمی راد . ناهید *پیشگیری و درمان لکنت زبان انتشارات امیر کبیر ۱۳۷۱
    ۸-فر یزر مکام خود درمان گری در لکنت زبان ترجمه غلامعلی افروز نشر قرن ۱۳۷۱
    ۹-نشریه ماهانه آموزش تربیتی پیوند شماره ۱۷۹ -۱۷۸ -۱۷۷ تابستان ۱۳۷۳ .
    وب سایت رسمی دکتر ابراهیم رزم پا
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  7. #7
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    کودک مبتلا به لکنت زبان


    اغلب يکي از سئوالاتي که براي والدين کودک مبتلا به لکنت و همچنين آسيب شناسان گفتار شاغل در مدرسه پيش مي آيد اين است که چه زماني مي بايست کار را با يک کودک خردسال مبتلا به لکنت زبان آغاز نمايند و اين کودک چه پيشرفتي خواهد داشت . در اين زمينه آشنايي با رفتارهاي غيرکلامي کودک که مبين خطر شروع لکنت است بسيار مهم است .

    مهم ترين اين علائم عبارتند از :

    ۱ - کم رويي - روبرگرداندن

    ۲ - کاهش درک از خود

    ۳ - ساير عادات عصبي مثل ناخن جويدن ، خيس کردن و بيش فعالي

    ۴ - ضعف در مهارتهاي اجتماعي

    ۵ - علائمي از افسردگي و غمگيني

    ۶ - نگراني و اضطراب

    درمان هر کدام از اين علائم که برخي از آنها مستقيماً جزء عوارض لکنت زبان هستند بسيار مهم است و مشخص کننده اين واقعيت است که گاهي عوارض بيماري از خود بيماري آزاردهنده تر خواهند شد بسياري از اين عوارض در واقع در طول زمان استقرار مي يابند . قبل از اينکه درباره وجود لکنت در کودک تصميم بگيريم عاقلانه است که تا حد ممکن وي را در بسياري از موقعيتهاي گفتاري هم مشاهده کنيم . بدين ترتيب که بدون اين که کودک متوجه حضور ما باشد او را در حين بازي يا هنگام زنگ تفريح زيرنظر بگيريم . شروع اقدامات گفتار درماني در مراحل ابتدايي موجب خواهد شد که اختلالات زمينه اي از جمله افسردگي و اضطراب کمتر ايجاد شود .

    لکنت زبان گر چه يک بيماري رفتاري تلقي مي شود ولي به علت تأثير و مداخله در شکل گيري ارتباط و شخصيت از اهميت بسيار زيادي برخوردار است . در اينجا لازم است به اين نکته اشاره شود که در مواردي علت لکنت زبان ،‌آناتوميک يا مربوط به اختلالات اعصاب بدن مي باشد در اين موارد گفتار درماني و درمانهاي حمايتي - رفتاري ديگر تأثير اندکي داشته و يا اصلاً تأثيري ندارند . بهترين نحوه برخورد با لکنت زبان مشاوره با يک متخصص در اولين فرصت و درمان مناسب است در زمينه تشخيص و درمان لکنت زبان کودکان برخورد درماني بايد به نحوي طرح ريزي شود که به اعتماد به نفس کودک لطمه اي وارد نگردد . در پايان ذکر اين نکته مهم ضروري است که لکنت زبان به هيچ وجه با بهره هوشي کودک ارتباطي نداشته و اين کودکان داراي ضريب هوشي در محدوده طبيعي مي باشند .
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  8. #8
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    لكنت زبان



    نويسنده : دكتر سعيد ممتازي، مدير گروه روانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي استان زنجان

    ٭ لكنت زبان چيست؟
    ٭٭ لكنت زبان اختلال در روان بودن كلام است كه ممكن است با تكرار صداها، كشيدن اصوات، انقطاع مكرر و مكث بين كلمات مشخص شود.




    ٭ آيا لكنت زبان را مي توان نوعي بيماري دانست؟
    - بله، لكنت زبان يك اختلال عصبي است كه بيشتر در كودكي شروع مي شود و اغلب در بزرگسالي برطرف مي شود، طبق آمار موجود لكنت زبان در پسران سه تا چهار برابر دختران ديده مي شود. البته شيوع كلي لكنت زبان در حدود يك درصد است كه در اين صورت شايد صدها هزار نفر در كشور ما دچار لكنت زبان باشند.


    ٭ لكنت زبان در كودكي شروع مي شود و در بزرگسالي بهبود مي يابد، ولي برخي افراد بزرگسال هم دچار اين مشكل هستند ؟
    ٭٭ البته در بزرگسالان هم چندان نادر نيست و مشاهده مي شود، اما بيشتر از هر سني لكنت زبان در كودكان مشاهده مي گردد و بين 50 تا 80 درصد از موارد لكنت زبان بخصوص در موارد خفيف به مرور زمان برطرف مي شود. منتهي در كودكاني كه به مدرسه مي روند معمولاً تشديد مي شود و ممكن است با شروع مدرسه مشكلاتي از نظر ارتباط با ديگران پيدا كنند.



    ٭ علت لكنت زبان چيست؟ چه عواملي در بروز آن مؤثر است؟
    ٭٭ علت دقيق اين اختلال مشخص نيست، اما عوامل بيولوژيك، عصبي، مغزي، عوامل يادگيري، ژنتيكي و محيطي در آن مؤثرند. البته عده اي فكر مي كنند لكنت زبان با بيماريهاي رواني در ارتباط است، در حالي كه بايد گفت: اگر چه مشكلات سيستم عصبي در لكنت زبان دخيل است، اما اختلالات عصبي- رواني در افراد دچار لكنت زبان بيشتر از سايرين نيست، ولي استرس ممكن است در موقعيت هايي باعث تشديد لكنت شود.



    ٭ آيا لكنت زبان درمان پذير است؟ براي درمان آن چه راهي وجود دارد؟ ( درمان دارويي و...)
    ٭٭ بله لكنت زبان درمان پذير است و روشهاي مؤثري براي درمان وجود دارد كه مهمترين آنها گفتاردرماني است و توسط كارشناسان اين رشته انجام مي شود. با اين حال آنچه در درمان لكنت زبان اهميت دارد اين است كه والدين بدانند (يا اطرافيان بيمار و خود فرد مبتلا) كه درمانهاي لكنت زبان معمولاً طولاني است و براي تمام سنين (كودكان، نوجوانان و بزرگسالان) كاربرد دارد، به شرط آنكه بپذيريم لكنت زبان هم مثل بسياري اختلالات ديگر درمان سريع و معجزه آسايي ندارد. بد نيست بدانيد كه "چرچيل" نخست وزير موفق انگليس و سياستمدار معروف جهاني و بسياري از اشخاص معروف و موفق ديگر دچار لكنت بوده اند و خللي در زندگيشان ايجاد نشده، بنابراين والدين در صورت لكنت زبان كودكشان نبايد نگران باشند كه شايد باعث عدم موفقيت وي در تحصيل و زندگي گردد.


    ٭ نقش والدين در درمان لكنت زبان كودك چيست و اطرافيان فرد مبتلا چه بايد بكنند؟
    ٭٭ در برخورد با فردي كه دچار لكنت زبان است (كودك يا بزرگسال فرقي نمي كند) از بيان عباراتي مثل "سعي كن آهسته تر صحبت كني" "نفس عميق بكش" و "آرام باش" خودداري كنيد در ضمن هرگز جمله فرد دچار لكنت را كامل نكنيد. ارتباط چشمي طبيعي را با فرد دچار لكنت حفظ كنيد...
    سعي كنيد خسته به نظر نرسيد، فقط آرام و بطور طبيعي تحمل كنيد تا جمله تمام شود. همواره با او ملايم صحبت كنيد، ولي نه خيلي آرام كه غير طبيعي به نظر برسد.
    همچنين با رفتار و بيان خود به او نشان دهيد كه شما گوش مي كنيد كه چه مي گويد نه چگونه مي گويد. اگر با او تلفني صحبت مي كنيد، به ياد داشته باشيد كه او در صحبت كردن با تلفن مشكل دارد بنابراين تحمل كنيد و اگر گوشي را برداشتيد و صدايي نشنيديد قبل از قطع كردن مطمئن شويد كه در آن سوي تلفن فردي كه دچار لكنت است و سعي مي كند صحبت را شروع كند نيست.


    ٭ شخصي كه دچار لكنت است چه بايد بكند؟
    ٭٭ چند راهكار در اين زمينه وجود دارد، از جمله اينكه:
    1- فردي كه دچار لكنت است علاوه بر درمان بايد هميشه سعي كند آهسته و آزاد صحبت كند و حروف صدادار را بكشد.
    2- با حركات شل و سبك لبها از روي كلمات بگذرد.
    3- از جايگزيني كلمات خودداري كند. فرار از برخي كلمات فقط ترس از تلفظ آنها را بيشتر مي كند.
    4- در صحبت رو به جلو برود. تكرار كلماتي كه بيان شده كمكي نمي كند.
    5- ارتباط چشمي طبيعي را با مخاطب حفظ كند.
    6- گهگاه در صحبت لكنت عمدي ايجاد كند! با قطع و تكرار عمدي مي توان احساس كنترل بهتري را بر روي تكلم در لحظه هاي حساس پيدا كرد.
    7- در جستجوي كارها و مسائلي باشد كه موقع لكنت مشكل را بيشتر مي كند. هر چه فرد خودش لكنتش را تجزيه و تحليل كند بهتر مي تواند هماهنگي دستگاه تكلم را برقرار كند.
    8- به ياد داشته باشد كه هدفش تكلم سليس تر و بهتر است نه تكلم بي عيب و نقص و ايده آل. حتي كساني كه هيچ لكنتي ندارند گاهي در صحبت كردن دچارمشكل مي شوند.
    9- به مخاطب خود بگويند كه لكنت دارند و هرگز لكنت خود را پنهان نكنند بلكه با آن مواجه شوند.
    10- اگر موقع صحبت دچار اضطراب و تنش مي شوند، آن را طبيعي تلقي كنند و از آن خجالت نكشند، چون عمداً دچار لكنت نشده اند.
    11- زمانهايي كه دچار لكنت بيشتر مي شوند فراموش كنند و مواقعي را كه در صحبت كردن موفق هستند بخاطر بسپارند.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

قوانین ارسال

  • نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید
  • نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • نمی توانید نوشته خود را ویرایش کنید
  •  
تبلیغات متنی
گیفت کارت
تبلیغات در ایران سلامت