براي تهيه ظروف بلور از سيليس، كربنات سديم، سولفات سديم، خرده شيشه، دولوميت و فلدسپات (مواد معدني) به عنوان مواد اوليه استفاده مي‌شود. مخلوط اين مواد در دمايي حدود 1500 درجه سانتي‌گراد ذوب مي‌شود و مذاب حاصل در قالب‌هايي به شكل ظروف ريخته مي‌شود و به اين ترتيب ظروف بلورين توليد مي‌شوند.‌
ظروف بلوري مشكلي براي سلامتي ايجاد نمي‌كنند و به راحتي آلوده نمي‌شوند. از بدنه و خارج از ظروف هم به محتويات داخل ظروف ديد كافي وجود دارد كه اينها از محاسن اين ظروف است. اما هنگام استفاده از اين ظروف به خاطر داشته باشيد كه نبايد آنها را روي حرارت مستقيم قرار دهيد. همچنين اين ظروف نبايد در معرض شوك حرارتي قرار گيرند يعني نبايد آنها را بلافاصله سرد و يا گرم كرد. براي شستشوي اين ظروف مي‌توان از آب ملايم به همراه انواع شويند‌ه‌ها استفاده كرد. اما هنگام خريد به‌خصوص در مورد ليوا‌ن‌هاي بلوري كه به اشكال فانتزي وجود دارند، توجه به اين نكته ضروري است كه شكل ليوان نبايد مانع از تميز و راحت شسته شدن تمام قسمت‌هاي آن شود. اين ظروف اگر لب پر شوند موجب تجمع ميكروب‌ها مي‌شوند و ديگر نبايد مورد استفاده قرار گيرد.
بعضي از انواع بلور در مقابل ضربه مقاومند و به اصطلاح نشكن هستند. اين خاصيت با نوعي عمليات حرارتي تنش‌زدايي ايجاد مي‌شود. براي اين منظورظرف 620-630 درجه حرارت مي‌بيند و به حالت خمير گونه در مي‌آيد و تحت فشار خاصي ناگهان سرد مي‌شود.‌
اصول توليد ظروف پيركس (مقاوم در برابر حرارت) تفاوتي با ظروف بلور معمولي ندارد. هنگام تهيه ظروف پيركس، افزودن نوعي ماده با نام تجاري بوراكس به مواد اوليه باعث مي‌شود ضريب انبساط ظرف كم‌شود و در برابر حرارت مقاومت زيادي داشته باشد و ترك نخورد. اين خاصيت باعث مي‌شود كه ظروف پيركس علاوه بر سرو غذا، در پخت و پز نيز مورد استفاده قرار گيرند.