فیبروم رحمی سرطانی نیست

فیبروم های رحمی بافت های غیر سرطانی هستند که در قسمت های مختلف رحم رشد می کنند و برخی از زنان در طول دوران باروری خود به آنها مبتلا می شوند. هیچ کس به درستی علت ایجاد فیبروئید یا فیبروم را نمی داند.
فیبروم رحم

برخی از فیبروم های رحمی آنقدر بی سر و صدا هستند که زنان مبتلا به آن، هیچ گاه متوجه آنها نمی شوند و زمانی به وجود آنها پی می برند که سونوگرافی رحم انجام دهند. اما گاهی این فیبروم ها می توانند دردناک شوند و بیمار را اذیت کنند.



عوامل خطر فیبروم رحمی

1- سن: اگرچه فیبروم رحمی می تواند در همه سنین، در زنان و دختران ایجاد شود، اما احتمال بروز آن با افزایش سن بیشتر می شود. سنین شایع برای بروز فیبروم های رحمی 40 تا 50 سالگی می باشد. پس از یائسگی معمولا فیبروم های رحم از بین می روند، زیرا سطح هورمون های استروژن و پروژسترون در خون کاهش پیدا می کند.



2- اضافه وزن (چاقی): هر چه چاقی بیشتر باشد، احتمال فرد به فیبروم رحمی افزایش پیدا می کند.



3- رژیم غذایی نامناسب: متاسفانه مصرف غذاهای فست فود مانند ژامبون و همبرگر در میان جوانان و مخصوصا دخرتان جوان، سبب شده است تا بسیاری از زنان در سنین باروری در معرض ابتلا به فیبروم رحمی قرار بگیرند.
فیبروئیدها احتمال ناباروری و زایمان زودرس را زیاد می کنند

علائم فیبروم رحمی

1- عادت ماهانه دردناک همراه با خونریزی شدید: اگر خونریزی شدید باشد، می تواند سبب بروز کم خونی در فرد شود.

2- احساس سنگینی در قسمت پایینی شکم: حتی فرد ممکن است احساس کند این قسمت بزرگ تر از حد طبیعی شده است.

3- احساس کمردرد

4- احساس درد و سوزش در طی مقاربت جنسی با همسر



عوارض فیبروم رحمی

فیبروئیدها احتمال ناباروری و زایمان زودرس را زیاد می کنند. اما ناباروری ناشی از آن در مواردی قابل پیشگیری است.

همچنین با بزرگ شدن فیبروئید و فشار آن بر نواحی اطراف، مشکلاتی مانند یبوست و یا بواسیر در فرد مبتلا به وجود می آید.

فیبروم های رحمی از نوع تحت صفاقی، ممکن است در اثر فشار، مشکلات مقعدی و بواسیر را در فرد ایجاد کنند.


فیبروم رحمی

انواع فیبروم رحمی

فیبروئیدها با توجه به محل بروز آنها تقسیم بندی می شوند:

1- فیبروئید ساب موکوزال(Sub mucosal) یا تحت مخاطی: این نوع فیبروم ها در دیواره داخلی رحم رشد می کنند و منجر به خونریزی های شدید قاعدگی می شوند.



2- فیبروئید ساب سروزال (sub serosul) یا تحت صفاقی: این نوع فیبروئید ها در دیواره خارجی رحم رشد می کنند و اگر بر مثانه فشار وارد کنند، می توانند سبب بروز ناراحتی هایی در ادرار کردن شوند .



3- فیبروئید اینترا کویتی (intra cavity) یا داخل حفره ای: این نوع از فیبروئید ها در داخل حفره رحم قرار می گیرند و می توانند سبب علائمی چون دل درد، خونریزی، گرفتگی عضلات شکمی هنگام قاعدگی شوند.



4- فیبروئید اینترا مورال (intra mural) یا داخل جداری: این نوع از فیبروئید ها در دیواره رحم تشکیل می شود و معمولا تا زمانی که اندازه آنها بزرگ نشده است، مشکل خاصی را برای فرد مبتلا ایجاد نمی کنند و بی درد سر می باشند.



تشخیص فیبروم رحمی

پزشک برای تشخیص قطعی فیبروم رحمی، آزمایشات زیر را توصیه می کند :

- سونوگرافی از روی شکم

- سونوگرافی از طریق واژن

- عکسبرداری با اشعه ایکس

- سی تی اسکن

- ام آر آی

- لاپاراسکوپی یا هیستروسکوپی : در روش لاپاراسکوپی، پزشک متخصص برش کوچکی را در نزدیکی ناف فرد ایجاد می کند و لوله انعطاف پذیری که مجهز به دوربین می باشد را وارد رحم فرد می کند.

تفاوت لاپاروسکوپی با هیستروسکوپی در این است که در روش هیستروسکوپی این لوله انعطاف پذیر از طریق واژن و دهانه رحم وارد رحم فرد می شود.
ورزش کردن و فعالیت بدنی علاوه بر تعادل وزن، به حفظ تعادل هورمون ها در بدن نیز کمک می کند

پیشگیری از فیبروم رحمی

- به خانم های جوان توصیه می شود که از مصرف زیاد قرص های ضدبارداری حاوی استروژن جدا خودداری کنند. با مصرف این دسته از قرص ها، سرعت رشد فیبروئیدهای رحمی زیاد می شود.



- وزن خود را همیشه در حد ایده آل نگه دارید. سلول های چربی در بدن، هورمون استروژن را حمل می کنند و افزایش این هورمون در بدن، احتمال بروز فیبروم رحمی را افزایش می دهد . بنا براین زنان چاق بیشتر در معرض ابتلا به فیبروئید رحمی هستند.



- داشتن رژیم غذایی کم چرب باعث کاهش استروژن در بدن می شود.



- ورزش کردن و فعالیت بدنی علاوه بر تعادل وزن، به حفظ تعادل هورمون ها در بدن نیز کمک می کند.



* نکته :

در گذشته این مشکل به گستردگی امروز وجود نداشت که شاید یکی از دلایل آن، زود بچه دار شدن زنان بوده است. در سنین کم زنان، میزان رشد این فیبروم ها و تاثیر گذاری آنها بر باروری کمتر است.

زهره لطیفی

بخش سلامت تبیان