خارش بيشتر اوقات بر اثر تحريک فيزيکي يا تغييرات شيميايي پوست به دنبال بيماري ، آلرژي يا قرار گرفتن در برابر مواد تحريک کننده به وجود مي آيد.
تحمل افراد نسبت به خارش متفاوت است و استرس يا ديگر عوامل رواني مي توانند آستانه تحمل فرد را تغيير دهند. براي التيام تحريک پوستي داروهاي متفاوتي وجود دارند که شامل تسکين دهنده هاي موضعي و داروهاي خوراکي مي شوند.
داروهاي اصلي که در فرآورده هاي ضد خارش موجودند، عبارتند از کورتيکواستروئيدها، آنتي هيستامين ها و بي حس کننده هاي موضعي. کرمهاي خنک کننده يا نرم کننده هاي ساده نيز اغلب براي درمان توصيه مي شوند.
خطر اصلي داروهاي ضد خارش به استثناي نرم کننده هاي ساده و مواد تسکين دهنده ، تحريک پوست است که بر خارش بيشتر دامن مي زند. اين مشکل به دليل مصرف زياد و طولاني مدت اين داروهاست.
آنتي هيستامين ها و کرمهاي بي حس کننده موضعي مي توانند سبب واکنشهاي نامطلوبي در پوست شوند که در اين صورت بايد از استعمال آنها خودداري کرد. خوردن آنتي هيستامين ها نيز موجب خواب آلودگي مي شود.
از آنجا که خارش مي تواند نشانه بسياري از بيماري ها باشد، نبايد درمان را بدون مشورت پزشک بيشتر از يک هفته ادامه داد.

روش هاي موثر درمان خارش
حساسيت غذايي نقش عمده اي در بروز التهاب پوستي دارد. بنابراين بهتر است براي حذف غذاهايي که در ايجاد ضايعات پوستي نقش دارند، رژيم حساسيت غذايي بگيريد.
همچنين رژيم غذايي و استفاده از مواد مغذي مانند ويتامين a، eو مس نيز به درمان سريع تر التهابات پوستي کمک مي کنند. حمام جوش شيرين خارش و التهاب ناشي از اگزما را کم مي کند. يک فنجان جوش شيرين را در وان آب گرم 34تا 36درجه حل کنيد و در آن دراز بکشيد. تا وقتي خارش برطرف نشده ، روزي يک يا دو بار اين کار را تکرار کنيد.
سعي کنيد پس از استحمام پوست را چرب کنيد و تا حد امکان از ضد عرق ها استفاده نکنيد و اگر هم مي خواهيد از آنها استفاده کنيد، محصولاتي را انتخاب کنيد که حاوي مواد ضد حساسيتي مانند اکسيد روي ، اکسيد منيزيم ،تري اتانول آمين و... باشند.
از محصولات آرايشي نامرغوب و گذاشتن ناخن مصنوعي خودداري کنيد. لباسهاي نخي بپوشيد و هنگام شستشو بيش از حد از مواد شوينده استفاده نکنيد.