فاصله سنی بد مطلق نیست

تفاوت سنی زیاد پدر با فرزندان چه اثری دارد؟

سن مناسب برای ازدواج در طبقه متوسط شهری در مورد خانم ها و آقایان، زمانی است که به بلوغ عاطفی رسیده باشند...

این بلوغ در دخترها در سنین زیر ۲۷ سال رخ می دهد و در آقایان در حدود ۳۰ سالگی. ازدواج زودهنگام به هیچ وجه صلاح نیست چون باعث می شود به علت نرسیدن طرفین به بلوغ عاطفی، آمار طلاق بالا رود. برای ازدواج ۳ نوع بلوغ نیاز است؛ بلوغ جنسی که در نوجوانی رخ می دهد، بلوغ فکری که در ۲۳ ۲۰ سالگی اتفاق می افتد و فرد مثلا درمی یابد نباید با کسی که می گوید از او متنفر است، ازدواج کند یا فقط به خاطر پول تن به ازدواج دهد. بلوغ سوم، بلوغ عاطفی است که با آن جوان درمی یابد با چه کسی و تحت چه شرایطی می توان ازدواج کرد، طرف مقابل برای او مناسب است؟ می توانند با هم خوشحال باشند و نیازهای همدیگر را درک کنند؟ چقدر جنس مخالف را می شناسد و چقدر نیازهایش را می فهمد؟ از نظر مالی مستقل است؟ و...

از سوی دیگر، قبل از سنینی که فرد در آنها به بلوغ عاطفی می رسد، هنوز استقلال مالی که برای ازدواج خیلی هم است، وجود ندارد بنابراین طبیعی است فاصله سنی بچه ها با پدرهای امروزی حداقل ۳۰ سال باشد.

فاصله زیاد بد نیست

درست است که فاصله سنی زیاد پدر و فرزند ایرادهایی دارد ولی به طور مطلق بد نیست و این موضوع به رفتار خانواده و رفتار پدر با فرزند بستگی دارد.


برخی معتقدند فاصله سنی پدر و کودک باعث می شود پدر حوصله اینکه با بچه بازی کند، نداشته باشد زیرا بازی والدین با بچه ها، از مهم ترین ارکان تربیتی است و باعث رشد فکری، عقلی، عاطفی و ایجاد رابطه صمیمانه والد و کودک می شود. والدین می توانند با بازی با کودک از احساسات فرزندشان باخبر شوند ولی اگر پدر در هر سنی باشد و حوصله بازی با کودکش را نداشته باشد، آسیب زاست و ربطی به سن ندارد.

بحران در بحران

یکی از اشکال هایی که فاصله خیلی زیاد سنی پدر و فرزند ممکن است در پی داشته باشد، این است که وقتی بچه به سن نوجوانی می رسد، پدر سنین میانسالی را طی می کند. در این حالت هر دو دچار بحران هستند، یکی در بحران نوجوانی به سر می برد و دیگری بحران میانسالی را پشت سر می گذارد و این ممکن است باعث شود تعاملشان منجر به برخورد شود اما باز هم این ایرادی کلی محسوب نمی شود چون به شیوه تربیت فرزند و شناخت و درک پدر از نیازهای نوجوان بستگی دارد؛ اگر تربیت درست و رابطه دوطرفه سالم باشد، می توانند در فضای درک واحترام متقابل، تعامل داشته باشند.

آسیب اجتناب ناپذیر

فقط در زمانی که مثلا اختلاف سنی پدر و فرزند ۴۰ سال به بالا باشد، آسیب اجتناب ناپذیر این است که وقتی فرزند سال های دهه سوم عمر خود را طی می کند و به حمایت پدر نیاز دارد، امکان دارد او را از دست بدهد و متاسفانه در این مورد کار زیادی نمی توان انجام داد ولی جزو آسیب هاست.

شیوه تربیت مهمتر از سن

درنهایت می توان به این نتیجه رسید که فاصله سنی پدر و کودک آسیب زیادی به بچه نمی زند و شیوه تربیت، تعامل و رفتارها، مهم تر از فاصله سنی است.

مشکل شکاف نسلی هم که مطرح می شود، این روزها مصداق ندارد زیرا نسل ها ۵ ساله شده درحالی که قبلا ۱۰ ساله بود و به دلیل سرعت تحولات، شکاف نسلی خیلی کمتر شده است.

دکتر سامرند سلیمی

روان‌پزشک، عضو کمیته رسانه کمیته آموزش

انجمن روان‌پزشکان ایران