جستجو در سایت توسط گوگل

نمایش نتایج 1 تا 7 از 7 مجموع

موضوع: معرفی طب ورزش

  1. #1
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض معرفی طب ورزش

    پزشکی ورزشی با بیماری‌های مزمن مبارزه می‌کند
    ضرورت حضور پزشکی ورزشی در شبکه بهداشت و درمان کشور


    طبق تعریف برنامه دستیاری رشته در وزارت بهداشت: «پزشکی ورزشی تخصصی بالینی است که به پیشگیری، درمان و بازتوانی آسیب‌های ورزشی و بیماری‌های مرتبط با ورزش در ورزشکاران حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای، ارتقای سطح کارایی ورزشکاران و استفاده از ورزش در پیشگیری، درمان و بازتوانی بیماری‌ها و ارتقای سلامت می‌پردازد.» طول دوره آموزش رشته پزشکی ورزشی چهار سال است.

    حوزه‌های مورد توجه این رشته تخصصی بسیار گسترده است. از جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

    الف) پیشگیری، درمان غیرجراحی و بازتوانی آسیب‌های ورزشی و بیماری‌های مرتبط با ورزش در ورزشکاران حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای: با حرفه‌ای شدن ورزشکاران و رونق گرفتن صنعت ورزش اهمیت این قسمت بیش از پیش افزایش یافته است. در این رشته، تشخیص و بازگرداندن سریع ورزشکار به تمرین و مسابقه مهم است. باشگاه‌ها برای هر مسابقه ورزشکاران خود مبلغ کلانی هزینه می‌کنند و حضور نداشتن یک ورزشکار می‌تواند نتایج ورزشی باشگاه را تغییر دهد. در کشور ما با جمعیت جوان بالا، پیشگیری و درمان آسیب‌ها و بیماری‌های ورزشکاران غیرحرفه‌ای هم بسیار مهم است. در یک مطالعه تنها در ورزش کشتی در تهران سالانه حدود ۲۰ هزار مورد عفونت پوستی در کشتی‌گیران بروز می‌یابد. همچنین به طور متوسط نزدیک به نیمی (۳/۴۲ درصد) از کشتی‌گیران تهران طی یک سال حداقل یک آسیب ورزشی دارند که معادل ۸۵۰۰ آسیب در سال است. کمک به بیماران مزمن که می‌خواهند به صورت حرفه‌ای ورزش کنند نیز با توجه به شیوع بالای برخی از این بیماران مانند دیابت و آسم مهم است.

    ب) مشاوره جهت ارتقای سطح کارایی ورزشکاران: مشاوره در زمینه‌هایی مانند دوپینگ، آمادگی جسمانی و تغذیه که با همکاری دیگر متخصصان انجام می‌شود، می‌تواند تاثیری اساسی در سطح ورزش کشور داشته باشد. مسوول کمیته ملی المپیک استرالیا رمز موفقیت تیم‌های ملی این کشور در سال‌های اخیر را فعالیت‌ متخصصان پزشکی ورزش می‌داند.

    پ) مشاوره و برنامه‌ریزی جهت استفاده از ورزش در پیشگیری، درمان و بازتوانی بیماری‌ها و ارتقای سلامت: حدودا ۶۰ درصد مردم دنیا و ایران فعالیت بدنی لازم برای حفظ سلامتی را ندارند. با افزایش نسبی بیماری‌های غیرعفونی اهمیت روزافزون ورزش در سلامت جامعه افزایش یافته است.

    از قدم‌های اول پیشگیری و درمان بسیاری از بیماری‌های مهم جامعه امروز مانند بیماری‌های قلبی و عروقی، دیابت، چاقی، فشار خون و چربی خون بالا و کمردرد (دومین علت مراجعه به پزشکان) ورزش است. جهت ارایه صحیح نسخه ورزشی در شبکه بهداشتی و درمانی وجود متخصص پزشکی ورزشی اساسی است.

    ● وضعیت این رشته در دیگر کشور‌ها

    در نقاط مختلف جهان براساس رشد ورزش آماتور و حرفه‌ای، وضعیت کلی آموزش پزشکی و رشته‌های تخصصی موجود الگوهای مختلفی از آموزش پزشکی ورزشی وجود دارد. از اهدافی که افراد صاحب‌نظر و سازمان‌های بین‌المللی در حیطه پزشکی ورزشی تعقیب می‌کنند، یکسان‌سازی آموزش این رشته در کشور‌های مختلف است. به طور کلی آموزش دانشگاهی این رشته را می‌توان به سه گروه تقسیم کرد:

    الف) دوره‌های کوتاه‌مدت که عموما به صورت دیپلمای تحصیلات تکمیلی یا فوق لیسانس ارایه می‌شود. این دوره‌ها در کشور‌هایی مانند انگلستان و استرالیا ارایه می‌شود. با توجه به اینکه آموزش‌های این رشته در مدت ۱ تا ۲ سال قابل انجام نیست، عمده کشور‌ها در این گروه آموزش را به طرف دوره تخصصی تغییر داده‌اند. مثلا در انگلستان و استرالیا دوره به صورت تخصص ۴ ساله تغییر کرده است.

    ب) در برخی از کشور‌ها مانند آمریکا و کانادا دوره به صورت فوق‌تخصص یک تا دو ساله است. مشکل کوتاه بودن مدت در اینجا هم وجود دارد و مثلا در کانادا در عمده دانشگاه‌ها فرد باید دوره فوق‌لیسانس را طی دوره فوق‌تخصص بگذارند.

    ج) پزشکی ورزشی در برخی کشور‌ها مانند استرالیا و نیوزلند، فنلاند، انگلستان، ترکیه و هلند به صورت تخصص۳ تا ۴ ساله ارایه می‌شود.

    ● تاریخچه و سیر تکاملی این رشته در ایران

    در سال ۱۳۷۷یک مرکز پزشکی ورزشی در دانشگاه علوم پزشکی تهران ایجاد گردید و علاقه‌مندان در این حوزه ضمن برگزاری کلاس‌های آموزشی پزشکی ورزشی، اقدام به تدوین دوره تحصیلات تکمیلی پزشکی ورزشی نمودند. با توجه به محدودیت‌های آن زمان جهت راه‌اندازی رشته‌های تخصصی جدید، نتیجه این مطالعات به‌ناچار در قالب دوره کارشناسی ارشد بالینی پزشکی ورزشی با جمعیت هدف پزشکان عمومی در سال ۱۳۷۹ نخست در شورای آموزش دانشگاه علوم پزشکی تهران و در نهایت در شورای عالی برنامه‌ریزی وزارت متبوع به تصویب رسید.

    در سال ۱۳۸۴ با توجه به نارسایی‌های اجرایی آموزش بالینی در قالب برنامه کارشناسی ارشد، پیش‌بینی مشکلات احتمال شغلی برای فارغ‌التحصیلان این رشته و با عنایت به راه‌اندازی دوره‌های دستیاری پزشکی ورزشی در بسیاری از کشورها، با بررسی مجدد فرمت‌های موجود، آموزش تخصصی این رشته به وزارت متبوع پیشنهاد و در بهار سال ۱۳۸۵ در شورای آموزش تخصصی به تصویب رسد. در حال حاضر سالانه ۱۰ دستیار در دو دانشگاه علوم پزشکی تهران و ایران پذیرفته می‌شوند.

    ● مشکلات پیش روی رشته چیست؟

    کوتاه بودن عمر رشته در ایران و جهان باعث شده که ابزارها و فرآیندهایی مانند پروتکل‌های درمانی و منابع علمی و حتی تجربه گروهی متخصصان به اندازه رشته‌های دیگر تکامل نیافته باشد. آشنا نبودن مردم و حتی کادر درمانی با رشته نیز از مشکلات این رشته است.

    بین‌رشته‌ای بودن پزشکی ورزشی نیز باعث می‌شود احساس شود که با برخی از دیگر رشته‌های تخصصی تداخل کاری وجود دارد.

    فارغ‌التحصیلان این رشته باید تلاش کنند از یک سو جایگاه خدمات تخصصی پزشکی ورزشی در حوزه ورزش حرفه‌ای و قهرمانی در کشور ارتقا یابد و از سوی دیگر، وضعیت موجود در تجویز نسخه‌های ورزشی علمی برای ارتقای سلامت کلیه افراد جامعه و همچنین پیشگیری، درمان و بازتوانی بیماری‌های مزمن که یکی از علل اصلی مرگ و میر و بار بیماری در کشور هستند، بهبود یابد.



    نویسنده: دکتر رامین کردی
    متخصص پزشکی ورزشی
    عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران
    هفته نامه سپید
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  2. #2
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    پزشکی ورزشی ایران نیازمند توجه جدی مسوولان است
    به رغم برخورداری از وضعیت مناسب در سطح منطقه


    ماهیت پزشکی در ورزش از دیر باز مورد توجه بوده است. در کتب هندو، دست‌نوشته‌های طب سنتی چین، نوشته‌های بقراط و «قانون» ابن‌سینا مواردی از مباحث مربوط به پزشکی ورزشی به چشم می‌خورد، اما با این وجود این رشته به عنوان یک تخصص آکادمیک،‌ رشته‌ای نسبتا جوان است. گسترش پزشکی ورزشی در نقاطی که توجه به مقوله سلامت و بهداشت عمومی بالاتر بوده و یا ورزش حرفه‌ای از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است، چشمگیرتر می‌باشد.

    پزشکی ورزشی رشته‌ای است که از یک سو به موضوع ارتقای سطح سلامت آحاد افراد جامعه در گروه‌های سنی مختلف، پیشگیری از بیماری‌های شایع غیرواگیر و کنترل و درمان بعضی از بیماری‌ها از طریق ورزش و فعالیت‌های بدنی می‌پردازد، و از دیگر سو توجه به مسایل خاص پزشکی برای ورزشکاران به عنوان یک گروه خاص را مدنظر قرار می‌دهد. مواردی چون ارتقای سطح عملکرد ورزشکاران با توجه به علوم ورزشی و پزشکی، پیشگیری، درمان و بازتوانی صدمات ورزشی، بیماری‌ها و اختلالات مرتبط با ورزش، تاثیر مکمل‌ها و دارو‌ها بر عملکرد ورزشکاران، دوپینگ و ممنوعیت‌های دارویی، تاثیر عوامل محیطی در عملکرد ورزشکاران، تجهیزات ایمنی.

    ساختار پزشکی ورزشی در نقاط مختلف دنیا متفاوت است. در آمریکا و کانادا پزشکی ورزشی یک رشته فوق تخصصی است که فقط متخصصان پزشکان خانواده، اطفال، ارتوپد و طب فیزیکی مجاز به گذراندن دوره فلوشیپی ۱ تا ۲ ساله آن هستند. برای همراهی و نظارت پزشکی تیم‌های ورزشی افراد خاصی به نام «Athletic Trainer» تربیت شده‌اند. این افراد که ممکن است دوره‌های آموزشی ویژه دانشگاهی را از مقطع فوق دیپلم تا دکترا طی کرده باشند، رابط سیستم ورزش و دنیای پزشکی هستند. هر باشگاه یا مدرسه‌ای ممکن است علاوه بر جلب همکاری مستقیم پزشکان ورزشی، تعدادی از این افراد را نیز در استخدام داشته باشد و آنها به نوبه خود برنامه ویزیت ورزشکاران از سوی پزشکان مربوطه، انجام مشاوره‌های لازم و برنامه بازتوانی ورزشکاران آسیب‌دیده را تنظیم می‌کنند. با این حال دوره‌های کوتاه‌مدت آموزشی و آزمون‌های ویژه پزشکی ورزشی که به کسب مدارک مختلفی چون دیپلم آکادمی پزشکی ورزشی کانادا و یا گواهی‌های مختلف کالج پزشکی ورزشی آمریکا منجر می‌شود، قابل عرضه برای پزشکان در سطوح و تخصص‌های مختلف است.

    در تعداد زیادی از کشور‌های اروپایی نظیر هلند، فنلاند، لهستان، بلغارستان، روسیه، ایتالیا، ترکیه و انگلستان پزشکی ورزشی یک تخصص پزشکی است که دوره آموزش رزیدنتی آن بین ۳ تا ۵ سال طول می‌کشد. فدراسیون اروپایی پزشکی ورزشی تلاش می‌کند تا این رشته توسط تمام کشور‌های اروپایی به عنوان یک تخصص پزشکی به رسمیت شناخته شود و موفقیت‌های بسیاری نیز در این خصوص کسب کرده است، به گونه‌ای که در بیش از ۱۸ کشور اروپایی تخصص پزشکی ورزشی و در سایر کشور‌های این منطقه دوره‌های آموزشی این رشته در مقاطع فوق تخصصی، دیپلما، کارشناسی ارشد یا دکترا وجود دارد.

    در استرالیا نیز تخصص ۴ ساله پزشکی ورزشی اخیرا به رسمیت شناخته شده است. در بعضی از کشور‌های قاره آمریکا نظیر برزیل، آرژانتین، و کوبا نیز پزشکی ورزشی یک تخصص کاملا شناخته شده است.

    حرفه‌ای‌تر شدن ورزش، نیاز باشگاه‌های حرفه‌ای به خدمات پزشکی ویژه، تقاضاهای نوین سازمان‌های بیمه‌گر در برخورد با ورزشکاران حرفه‌ای، اقتصاد ورزش و قیمت کلان قهرمانان در بسیاری از رشته‌های ورزشی از جمله عوامل رشد رشته پزشکی ورزشی در بسیاری از کشور‌ها بوده است. با این حال، بعضی از کشور‌ها به جای عبارت «sports medicine» بر عنوان «sports and exercise medicine» تاکید دارند تا نقش مهم و قابل تامل ورزش و فعالیت‌های بدنی در کنترل بیماری‌هایی را که هزینه‌های کلانی بر جامعه تحمیل می‌نماید، پررنگ‌تر سازند. بیماری‌ها و اختلالاتی نظیر هیپرلیپیدمی، چاقی، اترواسکلروزیس قلبی، دیابت، پرفشاری خون و پوکی استخوان که از معضلات بهداشتی و پزشکی در بسیاری از جوامع دنیا محسوب می‌شوند.

    در آسیا توجه به پزشکی ورزشی با رویکرد آکادمیک مقوله جدیدتری است. تنها در دو کشور آسیایی پزشکی ورزشی یک رشته تخصصی است که خوشبختانه یکی از این دو کشور ایران و دیگری اندونزی است. در بعضی از کشور‌های آسیایی نظیر هند، کره، ژاپن و عربستان سعودی دوره‌های آموزش آکادمیک پزشکی ورزشی در مقاطع مختلف وجود دارد.

    ارایه خدمات پزشکی ورزشی در قالب تیم‌های پزشکی یا به عبارتی «Team Behind Team» در بسیاری از کشورهای پیشرفته از نظر ورزشی مشخص و تعریف شده است. این تیم می‌تواند تعداد زیادی از شاغلان حرف وابسته به سلامت نظیر متخصص پزشکی ورزشی، متخصص ارتوپدی، متخصص طب فیزیکی، سایر تخصص‌های پزشکی، پدولوژیست، فیزیوتراپیست، athletic trainer (شاید بتوان عبارت پرستار ورزشی را به عنوان معادل آن به کار برد)،‌ ماساژور ورزشی، روان‌شناس ورزشی، کارشناس تغذیه ورزشی و فیزیولوژیست ورزشی را شامل شود. هدایت این تیم به عهده پرشک تیم / باشگاه یا موسسه ورزشی مربوطه است. این پزشک مسوول تبیین استراتژی‌های بهداشتی و پزشکی لازم برای ورزشکاران تحت مسوولیت خود است.

    کلینیک‌های تخصصی و فوق‌تخصصی پزشکی ورزشی در بسیاری از نقاط پیشرفته دنیا مشغول سرویس‌دهی به ورزشکاران در سطوح مختلف ورزشی (تفریحی-آماتوری و حرفه‌ای) هستند. این مراکز عمدتا درموضوعات پیشگیری، کنترل، درمان و بازتوانی آسیب‌های ورزشی فعالیت کرده و گاه خدمات مشاوره‌ای نظیر تغذیه ورزشی و فیزیولوژی ورزشی را نیز ارایه می‌کنند. بیمارستان‌های پزشکی ورزشی در بعضی از کشور‌ها نظیر مجارستان و لهستان خدمات بستری مختلفی را در اختیار ورزشکاران می‌گذارد. بعضی ازکلینیک‌ها خصوصا در آمریکا و کانادا در حوزه تناسب اندام و سلامت فعال هستند و به ارایه نسخه‌های ورزشی برای افراد سالم و بیمار می‌پردازند.

    ● وضعیت پزشکی ورزشی در ایران

    با نگاهی مقایسه‌ای و با توجه به آنچه اجمالا ذکر شد، می‌توان گفت پزشکی ورزشی ایران در مقایسه با بسیاری از کشور‌های منطقه در سطح بسیار خوبی قرار دارد. به زودی تعداد زیادی از فارغ‌التحصیلان این رشته وارد بازار کار می‌شوند و ورود این افراد در پر رنگ‌تر کردن نقش ورزش در مقوله بهداشت و سلامت اجتماع از یک‌سو و ارتقای سطح سلامت سرمایه‌های ورزشی کشور از سوی دیگر، بسیار موثر خواهد بود، اما رشد متناسب و صحیح پزشکی ورزشی کشور نیازمند بسترسازی‌ مناسب است. تخصیص اعتبارات ویژه برای مسایل بهداشتی و پزشکی ورزشکاران توسط دولت یا بخش خصوصی درگیر با ورزش، فرهنگ‌سازی در زمینه نقش پزشکی ورزشی در ارتقای سطح سلامت جامعه و کاهش هزینه‌های درمانی، فرهنگ‌سازی در خصوص اهمیت تیم پزشکی در ساختار ورزش کشور، ایجاد زمینه اشتغال و به کارگیری فارغ‌التحصیلان رشته پزشکی ورزشی، ایجاد تسهیلات لازم در جهت راه‌اندازی کلینیک‌های پزشکی ورزشی، تربیت سایر افراد تیم پزشکی ورزشی توسط دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی و بالاخره نگاه حرفه‌ای به مقوله پزشکی ورزشی از شروط اصلی توسعه هرچه بیشتر این رشته در ایران است. این بسترسازی عزم جدی مسوولان ورزش و دست اندرکاران امور بهداشت و درمان کشور را می‌طلبد.



    نویسنده: دکتر سیده طلیعه آل‌نبی
    دبیر فدراسیون پزشکی ورزشی
    هفته نامه سپید ( salamatiran.com )
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  3. #3
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    پزشکی ورزشی محدود به ورزشکاران نیست
    ابن‌سینا در کتاب قانون خود جستارهایی را به موضوعات مرتبط با پزشکی ورزشی اختصاص داده ‌است


    هر چند رشته پزشکی ورزشی به عنوان رشته تخصصی پزشکی در چند دهه به تازگی مطرح شده، ولی سابقه آن با تاریخ ورزش درجهان پیوند خورده و از هنگامی که ورزش وجود داشته، مباحث پزشکی مرتبط با ورزش نیز در کنار آن مطرح بوده ‌است.

    در یک کتابچه پزشکی یافت شده در هند که مربوط به تا ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح است، از آثار درمانی ورزش نام برده شده ‌است. با گسترش ورزش و همگانی‌تر شدن آن دانش بشری در خصوص پزشکی ورزشی به‌ویژه در بعد آسیب‌های ورزشی و بازتوانی ورزشی افزایش یافت. ابن‌سینا در کتاب قانون خود جستارهایی را به موضوعات مرتبط با پزشکی ورزشی اختصاص داده ‌است. موضوعاتی مانند اثر ورزش بر تندرستی، آثار انواع ماساژها، ورزش در کودکان و سالمندان و نحوه برخورد با خستگی‌های ناشی از ورزش و درمان آن، منافع و مضار ورزش در بیماری‌ها و آسیب‌های ناشی از ورزش از جمله مباحثی که بخشی از کتاب قانون را به خود اختصاص داده ‌است. جالینوس، پزشک یونانی سده دوم وسوم پیش از میلاد، نگرش جدیدی را درمورد سلامت و بهداشت ارایه داد که می‌توان آن را فیزیولوژی کاربردی ورزش نامید. همین پزشک است که استفاده از فرآورده‌های گیاهی محرک را برای افزایش کارایی ورزشکاران در یونان باستان گزارش کرده ‌است. سابقه استفاده ورزشکاران از ماساژ و رژیم غذایی خاص به مدت ?? ماه پیش از آغاز مسابقات المپیک یونان باستان یافت شده ‌است. انواع رژیم‌های غذایی توسط پروموس، قهرمان دو دوره دوهای استقامت در ?? قبل از میلاد و اشکال تغییر یافته این رژیم توسط گاردین در ورزش‌های گوناگون در تاریخچه المپیک ثبت شده ‌است. این موارد حاکی از آن است که هرچند عنوان پزشکی ورزشی مربوط به سده اخیرا است، ولی پیشینه آن به میزان پیشینه علم پزشکی و ورزش است.

    در سده گذشته که با گسترش دامنه دانش‌ها از جمله علم پزشکی از یک سو و گسترش کمی و کیفی ورزش از سوی دیگر توجه به این رشته در زمره دانش آکادمیک بیشتر شد. در سال ???? فدراسیون بین‌المللی پزشکی ورزشی در جریان بازی‌های المپیک زمستانی برای کمک به ورزشکاران پایه‌گذاری شد. درسال ???? انجمن ملی مربیان ورزشی برای آموزش علمی مربیان ورزشی تاسیس شد و به دنبال آن در سال ???? انجمن پزشکی آمریکا کمیته‌ای را برای مطالعه روی آسیب‌های ورزشی پایه‌گذاری کرد که فعالیت آن ادامه دارد. شاید بتوان این کمیته را اولین اقدام در برای آکادمیک کردن رشته پزشکی ورزشی قلمداد کرد. بزرگ‌ترین سازمان پزشکی ورزشی کالج آمریکایی پزشکی ورزشی

    American College of Sports Medicine است که در سال ???? تاسیس شده ‌است. حوزه فعالیت رشته پزشکی ورزشی در سال‌های به تازگی پیشرفت چشم‌گیری کرده و هم‌اینک در چند کشور دنیا انجمن‌های پزشکی ورزشی، فدراسیون پزشکی ورزشی و رشته آموزشی پزشکی ورزشی در دانشگاه‌ها و در سطوح مختلف فعالیت دارد.

    ● پزشکی ورزشی در ایران

    تاریخچه رشته پزشکی ورزشی در ایران نیز به دهه گذشته مربوط می‌شود. تاسیس رشته فیزیولوژی ورزشی در سال ???? در دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران و رشته تخصصی پزشکی ورزشی در دانشگاه تهران و دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال ???? و تاسیس مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی دردانشگاه علوم‌پزشکی تهران در سال ???? مجموع سوابق این رشته در ایران است. هر‌ساله مجموعا هشت نفر دستیار تخصصی در دو دانشگاه پذیرش می‌شوند.

    ● پزشکی ورزشی

    گرچه پزشکی ورزشی تلفیقی از ورزش و علم پزشکی است، اما گستره آن به هیچ عنوان محدود به پزشکان نیست. در کنار زمین ورزش، حتی مربیان هم در این امر دخیل می‌شوند. از سوی دیگر، این رشته محدود به ورزشکاران نمی‌شود و عموم مردم می‌توانند از نتایج آن بهره‌مند گردند.

    نیاز به مراقبت‌های پزشکی و بهداشتی تخصصی در زمینه ورزش روز به روز بیشترمی‌شود و هم‌زمان تکنیک‌های پیشگیری، درمان و برگشت به حالت اولیه در این رشته پیشرفت می‌کند.

    به طور کلی موارد زیر را می‌توان به عنوان مبانی پزشکی ورزشی برشمرد:

    ▪ مراقبت پزشکی از ورزشکار،

    ▪ تربیت بدنی خاص و سازگار شدن با هر فرد و در مورد هر رشته خاص،

    ▪ تمرینات درمانی ورزشی،

    ▪ انجام ورزش در کنترل و پیشگیری از برخی بیماری‌ها.

    از جمله گروه‌های خاصی که مباحث گسترده و جالب‌توجهی از رشته پزشکی ورزشی را به خود اختصاص داده‌اند، می‌توان به دختران و زنان، افراد سالمند، بانوان باردار، کودکان و نوجوانان، افراد چاق، جانبازان و معلولان اشاره کرد.

    باید خاطرنشان کرد مبحث بیماری‌ها در پزشکی ورزشی به دو شاخه تفکیک می‌شود. در یک شاخه به آثار پیشگیرانه ورزش از ابتلا به بیماری‌ها و همچنین آثار درمانی ورزشی در کمک به رفع برخی بیماری‌ها پرداخته می‌شود و در شاخه دیگر، به بررسی بیماری‌های مبتلا به ورزشکاران می‌پردازد و در واقع زمینه ادامه فعالیت‌های ورزشی را برای ورزشکارانی که مبتلا به بیماری‌های مختلف از جمله دیابت، آسم و غیره هستند، فراهم می‌کند.

    ● خدمات پزشکی ورزشی

    ارایه راهکارهای پزشکی در مورد شیوه زندگی پر تحرک و نیز تغذیه ورزشی، برنامه‌های پیشگیری کننده در مورد بیماری‌ها و اختلالات گوناگون، کنترل علمی نحوه تمرین ورزشکاران، انجام معاینات پزشکی پیش از شروع مسابقات، روان‌شناسی ورزشی و مبارزه با تنش‌ها و استرس‌های پیش از مسابقه در ورزشکار، ارزیابی ظرفیت عملکرد ورزشکار، وضعیت قلب و عروق، سیستم تنفسی، متابولیسم، سیستم اسکلتی عضلانی، خدمات تشخیصی مناسب، درمان بیماری‌ها و آسیب‌های ناشی از ورزش، بازتوانی افراد آسیب‌دیده با هدف بازگشت سریع‌تر به رقابت‌ها، تربیت افراد متخصص و آموزش دیده مثل پزشک تیم و غیره، اجرای برنامه‌های آموزشی با طیف مخاطب تخصصی و عمومی و ارایه سرویس‌های مشاوره‌ای لازم، از جمله خدمات رشته پزشکی ورزشی محسوب می‌شوند.

    ● مشکلات پیش پای متخصصان پزشکی ورزشی

    در حال حاضر دانش‌آموختگان دو دوره، از این رشته فارغ‌التحصیل شده‌اند و با مشکلاتی مواجه هستند که نیازمند بذل توجه مسوولان ذی‌ربط هستند. رئوس برخی از این مشکلات عبارت‌اند از:

    ▪ عدم تعریف فعالیت‌های تخصصی پزشکی ورزشی در دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور به منظور گذراندن ضریب k،

    ▪ وضعیت بلاتکلیف بیمه خدمات پزشکی ورزشی،

    ▪ سطح‌بندی نشدن کلینیک‌های پزشکی ورزشی،

    ▪ نحوه استفاده از خدمات آموزشی متخصصان پزشکی ورزشی در دانشگاه‌ها،

    ▪ آشنا نبودن پزشکان و مردم با خدمات این رشته.



    نویسنده: دکتر احمد باقری مقدم
    دستیار تخصصی پزشکی ورزشی
    هفته نامه سپید ( salamatiran.com )
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  4. #4
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    اصول‌ طب‌ ورزشی‌
    پزشکی‌ و ورزش‌ دارای‌ اهداف‌ والای‌ مشترک‌ سلامت‌ جسم‌ و روح‌ می‌باشند و در راه‌ رسیدن‌ به‌ این‌ اهداف‌ در علم‌ ،تربیت‌بدنی‌ و پزشکی‌ در بسیاری‌ از جنبه‌ها مستقیماً ....


    پزشکی‌ و ورزش‌ دارای‌ اهداف‌ والای‌ مشترک‌ سلامت‌ جسم‌ و روح‌ می‌باشند و در راه‌ رسیدن‌ به‌ این‌ اهداف‌ در علم‌ ،تربیت‌بدنی‌ و پزشکی در بسیاری‌ از جنبه‌ها مستقیماً به‌ کمک‌ هم‌ می‌شتابند. لازم‌ به‌ ذکر است‌ فرد به‌ هر علتی‌ که‌ ورزش‌ را بخشی‌ از زندگی‌ خود قرار داده‌ باشد، بدون‌ لحاظ‌ کردن‌ اصول‌ طب‌ ورزشی‌ به‌ نتیجه‌ مطلوبی‌ نخواهد رسید. بنابراین‌ با کمک‌ علم‌ پزشکی‌ ورزشی‌ می‌توان‌ به‌ اهداف‌ برجسته‌ای‌ چون‌ کنترل‌ و حفظ‌ سلامتی‌ ورزشکاران‌، پیشگیری‌ از بروز آسیب‌دیدگی‌ها درمان‌ و توانبخشی‌ ورزشکاران‌ آسیب‌دیده‌، برنامه‌ریزی‌ علمی‌ جهت‌ تغذیه‌ مناسب‌ ورزشی‌ و بهداشت‌ روانی‌ ورزشکاران‌ دست‌ یافت‌.

    در این‌ مبحث‌ به‌ نکاتی‌ اشاره‌ می‌شود که‌ توجه‌ و به‌ کارگیری‌ آنها نقش‌ مؤثری‌ در کاهش‌ بروز آسیب‌دیدگی‌های‌ ورزشی‌ در ورزشکاران‌ خواهد داشت‌.

    همان‌طور که‌ می‌دانیم‌ ورزش‌ در بسیاری‌ مواقع‌ با بروز آسیب‌دیدگی‌های‌ متفاوت‌ با شدت‌های‌ مختلف‌ همراه‌ است‌.

    ● آسیب‌دیدگی‌ها را می‌توان‌ به‌ دو دسته‌ کلی‌ تقسیم‌ کرد:

    الف) آسیب‌دیدگی‌های‌ داخلی‌

    ب‌) آسیب‌دیدگی‌های‌ خارجی‌

    ● آسیب‌دیدگی‌های‌ داخلی‌

    این‌ گونه‌ آسیب‌دیدگی‌ها بیشتر در اثر به‌ کارگیری‌ تکنیک‌های‌ اشتباه‌ و طولانی‌ بدون‌ تمرین‌ یا شدید بودن‌ برنامه‌های‌ تمرینی‌ و همچنین‌ داشتن‌ استرس‌های‌ روحی‌ فراوانی‌ در ورزشکار ایجاد می‌شود.

    ● آسیب‌دیدگی‌های‌ خارجی‌:

    این‌ گونه‌ آسیب‌دیدگی‌ها بیشتر در اثر وارد شدن‌ ضربات‌ مستقیم‌ یاغیرمستقیم‌ به‌ ورزشکار ایجاد می‌گردد.

    در این‌ دسته‌ آسیب‌دیدگی‌ها عوامل‌ مؤثر دیگری‌ نیز مطرح‌ است‌ که‌ عبارتند از: شرایط‌ نامساعد زمین‌های‌ ورزشی‌، نبودن‌ یا به‌ کار نگرفتن‌ تجهیزات‌ کافی‌ و مناسب‌ و شرایط‌ نامناسب‌ آب‌ و هوایی‌ در زمان‌ تمرین‌ یا مسابقه‌.

    همچنین‌ لازم‌ است‌ هر معلم‌ و مربی‌ ورزشی‌ اطلاعات‌ لازم‌ در مورد کمک‌های‌ اولیه‌ را بداند و نحوه‌ استفاده‌ از روش‌های‌ آن‌ را به‌ صورت‌ عملی‌ انجام‌ داده‌ باشد.

    به‌ عنوان‌ مثال‌، هنگامی‌ که‌ ورزشکاری‌ مصدوم‌ می‌شود واکنش‌ فوری‌ مربی‌ باید حفاظت‌ ورزشکار و جلوگیری‌ از آسیب‌دیدگی‌ بیشتر او باشد. قبل‌ از هر چیز آرامش‌ خود را حفظ‌ کنید و از سایر بازیکنان‌ بخواهید که‌ به‌ ورزشکار مصدوم‌ دست‌ نزنند و حتی‌ شاید لازم‌ شود عبور و مرور بازیکنان‌ و ورزشکاران‌ را قدغن‌ کنید. سعی‌ کنید ورزشکار را آرام‌ کرده‌ و قبل‌ از ارزیابی‌ صدمه‌ از حرکت‌ او جلوگیری‌ کنید. هنگامی‌ که‌ به‌ ورزشکار مصدوم‌ می‌رسید، مشخص‌ کنید که‌ سطح‌ هوشیاری‌ او کامل‌ است‌ یا کاهش‌ یافته‌ است‌ و بلافاصله‌ از گروه‌ پزشکی‌ خاص‌ در زمین‌ مسابقه‌ یانزدیک‌ترین‌ مرکز فوریت‌های‌ پزشکی‌ به‌ محل‌ کمک‌ بگیرید. در شک‌ به‌ بروز آسیب‌دیدگی‌ ناحیه‌ سر و گردن‌ یا ستون‌ فقرات‌ قبل‌ از هرگونه‌ عملیاتی‌، سر و ستون‌ فقرات‌ را بی‌حرکت‌ و ثابت‌ نمایید.

    سپس‌ با حفظ‌ خونسردی‌ به‌ بررسی‌ اولیه‌ در مورد علائم‌ حیاتی‌ ورزشکار (ضربان‌ قلب‌ و وضعیت‌ تنفسی‌) بپردازید. در صورت‌ بروز آسیب‌دیدگی‌ خفیف‌ می‌توان‌ با کنترل‌ خونریزی‌های‌ سطحی‌، پانسمان‌ و بانداژ از میزان‌ پیشرفت‌ آسیب‌دیدگی‌ جلوگیری‌ کرد. در صورت‌ بروز آسیب‌دیدگی‌های‌ عضلانی‌ اسکلتی‌ خفیف‌ تا متوسط‌ در درجه‌ اول‌ رعایت‌ اصل ‌ rice ۱استراحت‌، گذاشتن‌ کیسه‌ یخ‌ روی‌ ناحیه‌ آسیب‌دیده‌، کمپرس‌ کردن‌ باکمک‌ بانداژ کشی‌ و بالا بردن‌ عضو آسیب‌دیده‌ نقش‌ بسیار مهمی‌ درکاهش‌ پیشرفت‌ تورم‌ و التهاب‌ در سطح‌ عضو آسیب‌دیده‌ دارد.

    ● نکات‌ مهم‌ دیگر برای‌ مربیان‌ ورزشی

    ۱) لزوم‌ توجه‌ به‌ تهیه پرونده بهداشتی‌ برای‌ بررسی‌ سلامتی‌ ورزشکار و معاینات‌ جسمانی‌ (قلبی‌ - تنفسی‌، سیستم‌ عصبی‌ عضلانی‌ اسکلتی‌، غده‌ تیروئید و بررسی‌ سوابق‌ بیماری‌) توسط‌ پزشک‌.

    ۲) توصیه‌ به‌ انجام‌ ورزش‌های‌ کششی‌ جهت‌ افزایش‌ قابلیت‌ انعطاف‌پذیری‌ مفاصل‌ وتقویت‌ قوای‌ عضلانی‌.

    ۳) افزایش‌ ظرفیت‌ هوازی‌ با انجام‌ تمرینات‌ هوازی‌ که‌ باعث‌ تقویت‌ خونرسانی‌ به‌ عضلات‌ می‌شود، در نتیجه‌ اکسیژن‌ بیشتری‌ در اختیار عضله‌ قرار می‌گیرد و تولید اسیدلاکتیک‌ به‌ تاخیر می‌افتد. هر چقدر سیستم‌ هوازی‌ قوی‌تر باشد، خستگی‌ دیرتر و کمتر ظاهر می‌شود و می‌توان‌ مدت‌ تمرینات‌ ورزشی‌ را افزایش‌ داد.

    ۴) تقویت‌ کارگروهی‌ عضلات‌.

    ۵) تقویت‌ مهارت‌های‌ خاص‌ (بسته‌ به‌ نوع‌ رشته‌ ورزشی‌)

    ۶) گرم‌ کردن‌ بدن‌ قبل‌ از پرداختن‌ به‌ ورزش‌ و سرد کردن‌ تدریجی‌ بدن‌ بعد از پایان‌ آن

    انجام‌ تمرینات‌ کششی‌ به‌ مدت‌ ۱۰-۵ دقیقه‌ جهت‌ گرم‌ کردن‌ بدن‌ و درپایان‌ ورزش‌ برای‌ سرد کردن‌ تدریجی‌ بدن‌ راه‌ رفتن‌ و دویدن‌ نرم‌ وملایم‌ به‌ مدت‌ ۱۰-۵ دقیقه‌ توصیه‌ می‌شود.

    ۷) توجه‌ به‌ تغذیه‌ ورزشکار وجایگزینی‌ مایعات‌ در طی‌ تمرینات‌ یا مسابقات‌ به‌ خصوص‌ در شرایط‌ آب‌ و هوایی‌ گرم‌.

    همچنین‌ باید دقت‌ شود بلافاصله‌ پس‌ از صرف‌ غذا نباید ورزشی‌ انجام‌ شود و بین‌ غذا و ورزش‌های‌ سنگین‌ حداقل‌ ۳ ساعت‌ فاصله‌ باشد.

    ۸) بهتر است‌ ورزش‌ در هوای‌ آزاد صورت‌ گیرد. وجود گرد وخاک‌ و هوای‌ آلوده‌ در سالن‌های‌ در بسته‌ به‌ خصوص‌ اگر سیستم‌ تهویه‌ سالن‌ها مناسب‌ و کارا نباشد، منجر به‌ ایجاد بیماری‌های‌ مختلف‌ ریوی‌ می‌شود.

    البته‌ باید توجه‌ کرد در ساعاتی‌ که‌ نور آفتاب‌ بسیار شدید و سوزان‌ است‌، از ورزش‌ کردن‌ بپرهیزید زیرا در این‌ مواقع‌ سطح‌ ازن‌ افزایش‌ می‌یابد.

    ۹) هنگام‌ ورزش‌ باید لباس‌ مناسب‌ رشته ورزشی‌ مربوطه‌ را پوشید. بهتر است‌ لباس‌ ورزشی‌ راحت‌ و کم‌ وزن‌ باشد و از کفش‌ ورزشی‌ مناسب‌ استفاده‌ کرد. کفش‌ مناسب‌ کفشی‌ است‌ که‌ به‌ خوبی‌ از پاها محافظت‌ کند، پاها در آن‌ راحت‌ باشد، نسبت‌ به‌ آب‌ و رطوبت‌ نفوذناپذیر باشد، هوا در آن‌ جریان‌ پیدا کند، دارای‌ برآمدگی‌ حمایت‌ کننده قوس‌ پاها باشد، قسمت‌ نرمی‌ برای‌ پاشنه‌ داشته‌ باشد، تخت‌ آن‌ لغزنده‌ نباشد. کفش‌ باید اندازه پا باشد زیرا گشادی‌ کفش‌ منجر به‌ از دست‌ دادن‌ کنترل‌ و توازن‌ ورزشکار، زمین‌ خوردن‌ و رگ‌ به‌ رگ‌ شدن‌ مچ‌ پا می‌شود. همچنین‌ در صورت‌ تنگ‌ بودن‌ کفش‌، فشار وارده‌ به‌ پا در طی‌ تمرین‌ چند برابر شده‌ ومنجر به‌ تورم‌ و درد شدید پا می‌شود.

    همچنین‌ نباید ناخن‌های‌ پا بلند باشد چون‌ در اثر دویدن‌ مداوم‌ ناخن‌های‌ پای‌ فرد زیر فشار نوک‌ کفش‌ قرار می‌گیرد. جوراب‌ها نیز باید نخی‌ و اندازه‌ پا باشند. جوراب‌ بزرگ‌تر از سایز پا در قسمتی‌ از کفش‌ جمع‌ می‌شود و موجب‌ تاول‌ زدن‌ پاها می‌شود.

    ۱۰) مسئولیت‌ ایمنی‌ زمین‌ به‌ عهده‌ مربی‌ است‌. وسایل‌ و تجهیزات‌ ورزشی‌ باید به‌ طور مرتبط‌ توسط‌ مربی‌ کنترل‌ و بازرسی‌ شوند.

    دویدن‌ و پرش‌ در زمین‌های‌ سفت‌ باعث‌ آسیب‌دیدگی‌ مچ‌ پا می‌شود. باید به‌ ورزشکاران‌ آموزش‌ داد تا در هنگام‌ پرش‌ از فشار پنجه‌ها استفاده‌ کنند یا هنگامی‌ که‌ به‌ زمین‌ فرود می‌آیند، ابتدا پنجه‌ پاها و سپس‌ کف‌ پاهایشان‌ زمین‌ را لمس‌ کند. همچنین‌ کف‌ سالن‌های‌ ورزشی‌ را باید همیشه‌ خنک‌ نگهداشت‌ تا از لغزندگی‌ پای‌ ورزشکاران‌ جلوگیری‌ شود.

    ۱۱) توصیه‌ و توجه‌ به‌ بهداشت‌ فردی‌ ورزشکار

    بدن‌ ورزشکار باید تمیز باشد تا عمل‌ تنفس‌ پوست‌ و تعریق‌ به‌ آسانی‌ صورت‌ گیرد. تنفس‌ باید از راه‌ بینی‌ انجام‌ شود. ورزشکار نباید پس‌ از ورزش‌ در جریان‌ هوای‌ سرد قرار گیرد یا آب‌ سرد فراوان‌ بنوشد.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  5. #5
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    مزایای طب ورزش در طول زندگی

    یک برنامه مناسب ورزشی سلامت انسان را تضمین می کند و خطر بسیاری از بیماری های متداول را کاهش می دهد. بنابر این ورزش مرتب می تواند طول عمر را افزایش دهد. اثرات ویژه نرمش و ورزش و تمرینات منظم عبارتند از:
    ۱)افزایش قدرت و تحمل بدن
    ۲) بهبود انعطاف پذیری بدن
    ۳) کاهش فشار خون
    ۴) کاهش درصد چربی بدن
    ورزش منظم باعث جلوگیری از بروز بیماری های قلبی، عروقی، پوکی استخوان، دیابت، فشار خون و ... می شود . بر اثر ورزش منظم آن مقدار از توان بدن که کاسته شده است، بهبود می یابد. اخیراً ثابت شده است که نرمش ها و تمرینات روتین روزانه یا هفتگی (به خصوص حرکات دائمی آئروبیک) به طول مدت سلامتی بدن می افزاید.
    ▪ اثرات مفید ورزش بر بدن: افزایش حداکثر برداشت اکسیژن (جذب) در بدن، افزایش کارایی قلب از طریق افزایش حجم خون پمپ شده در یک ضربان، بهبود عروق عضله قلب، افزایش چگالی مویرگها در عضله اسکلتی ، افزایش ظرفیت گشاد شدن عروق، افزایش تولید لیپوپروتئین های سنگین (hdl) که برای بدن مفیدند، افزایش قدرت عضلانی و قدرت تحمل بدن و ...
    مطالعاتی که بر روی بیش از ۱۷ هزار نفر از دانشجویان سال اول دانشگاه هاروارد انجام شد مشخص شد که مردانی که در عرض هفته بیش از ۲ هزار کیلو کالری انرژی را در فعالیت های ورزشی مصرف میکنند نسبت به هم کلاسی های خود که کمتر از ۵۰۰ کیلو کالری انرژی برای فعالیت های بدنی مصرف میکنند، ۳۹% کمتر احتمال ابتلا به بیماری قلبی – عروقی دارند.
    ● هدف گذاری برای یک برنامه ورزشی
    هدف گذاری برای یک برنامه ورزشی: ورزش علمی می تواند هدف های متنوعی را دنبال کند از جمله :
    ۱) بهبود تناسب قلبی – عروقی
    ۲) کاهش انباشتن چربی بدن
    ۳) افزایش قدرت جنسی
    ۴) افزایش انعطاف پذیری بدن
    همچنین ورزش منظم می تواند تحمل بدن نسبت به گرما را بهبود بخشد و اثرات استرس های روزمره زندگی را کاهش دهد.
    ▪ تناسب فیزیکی و گذران عمر: هر چه سن آدمی بیشتر می شود, اثرات فیزیولوژیک افت عملکرد بدن زیاد می شود. حجم عضلانی بدن بین سنین ۳۰ تا ۷۰ سالگی به طور طبیعی حدود ۳۰ درصد کاهش می یابد و بعد از این سن رشته های عضلانی از این هم بیشتر دچار آتروفی (فرسایش) می شوند. همچنین درصد چربی بدن در سنین بالاتر افزایش می یابد این ناهماهنگی سیستم های داخلی بدن افراد مسن را می توان تا حد زیادی از طریق تمرینات منظم ورزشی برای افزایش قدرت, انعطاف پذیری و هماهنگی اعضای بدن کنترل کرد. پیاده روی با سرعت ۵ کیلومتر در ساعت برای مدت ۴۰ تا ۶۰ دقیقه آن هم چندین بار در هفته یک رژیم ورزشی مناسب برای افراد بالای ۶۰ سال محسوب می شود.



    شهر ورزش
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  6. #6
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    راه مشترک پزشکی و ورزش


    پزشکی و ورزش دارای اهداف والای مشترک سلامت جسم و روح می‌باشند و در راه رسیدن به این اهداف در علم، تربیت‌بدنی و پزشکی در بسیاری از جنبه‌ها مستقیماً به کمک هم می‌شتابند. لازم به ذکر است فرد به هر علتی که ورزش را بخشی از زندگی خود قرار داده باشد، بدون لحاظ کردن اصول طب ورزشی به نتیجه مطلوبی نخواهد رسید. بنابراین با کمک علم پزشکی ورزشی می‌توان به اهداف برجسته‌ای چون کنترل و حفظ سلامتی ورزشکاران، پیشگیری از بروز آسیب‌دیدگی‌ها، درمان و توانبخشی ورزشکاران آسیب‌دیده، برنامه‌ریزی علمی جهت تغذیه مناسب ورزشی و بهداشت روانی ورزشکاران دست یافت.
    در این مبحث به نکاتی اشاره می‌شود که توجه و به‌کارگیری آنها نقش مؤثری در کاهش بروز آسیب‌دیدگی‌های ورزشی در ورزشکاران خواهد داشت.
    همان‌طور که می‌دانیم ورزش در بسیاری مواقع با بروز آسیب‌دیدگی‌های متفاوت با شدت‌های مختلف همراه است.
    آسیب‌دیدگی‌ها را می‌توان به دو دسته کلی تقسیم کرد:
    الف) آسیب‌دیدگی‌های داخلی
    ب) آسیب‌دیدگی‌های خارجی
    ● آسیب‌دیدگی‌های داخلی:
    این‌گونه آسیب‌دیدگی‌ها بیشتر در اثر به‌کارگیری تکنیک‌های اشتباه و طولانی‌ بدون تمرین یا شدید بودن برنامه‌های تمرینی و هم‌چنین داشتن استرس‌های روحی فراوانی در ورزشکار ایجاد می‌شود.
    ● آسیب‌دیدگی‌های خارجی:
    این‌گونه آسیب‌دیدگی‌ها بیشتر در اثر وارد شدن ضربات مستقیم یا غیرمستقیم به ورزشکار ایجاد می‌گردد.
    در این دسته آسیب‌دیدگی‌ها عوامل مؤثر دیگری نیز مطرح است که عبارتند از: شرایط نامساعد زمین‌های ورزشی، نبودن یا به کار نگرفتن تجهیزات کافی و مناسب و شرایط نامناسب آب و هوائی در زمان تمرین و مسابقه.
    هم‌چنین لازم است هر معلم و مربی ورزشی اطلاعات لازم در مورد کمک‌های اولیه را بداند و نحوه استفاده از روش‌های آن را به‌صورت عملی انجام داده باشد.
    به‌عنوان مثال، هنگامی که ورزشکاری مصدوم می‌شود واکنش فوری مربی باید حفاظت ورزشکار و جلوگیری از آسیب‌دیدگی بیشتر او باشد قبل از هر چیز آرامش خود را حفظ کنید و از سایر بازیکنان بخواهید که به ورزشکار مصدوم دست نزنند و حتی شاید لازم شود عبور و مرور بازیکنان و ورزشکاران را قدغن کنید. سعی کنید ورزشکار را آرام کرده و قبل از ارزیابی صدمه از حرکت او جلوگیری کنید.
    هنگامی که به ورزشکار مصدوم می‌رسید، مشخص کنید که سطح هوشیاری او کامل است یا کاهش یافته است و بلافاصله از گروه پزشکی خاص در زمین مسابقه یا نزدیک‌ترین مرکز فوریت‌های پزشکی به محل کمک بگیرید. در شک به بروز آسیب‌دیدگی ناحیه سر و گردن یا ستون‌ فقرات قبل از هرگونه عملیاتی، سر ستون فقرات را بی‌حرکت و ثابت نمائید.
    سپس با حفظ خونسردی به بررسی اولیه در مورد علائم حیاتی ورزشکار (ضربان قلب و وضعیت تنفسی) بپردازید. در صورت بروز آسیب‌دیدگی خفیف می‌توان با کنترل خونریزی‌های سطحی، پانسمان و بانداژ از میزان پیشرفت آسیب‌دیدگی جلوگیری کرد. در صورت بروز آسیب‌دیدگی‌های عضلانی اسکلتی خفیف تا متوسط در درجه اول رعایت اصل rice (استراحت، گذاشتن کیسه یخ روی ناحیه آسیب‌دیده، کمپرس کردن با کمک بانداژ کشی و بالا بردن عضو آسیب‌دیده) نقش بسیار مهمی در کاهش پیشرفت تورم و التهاب در سطح عضو آسیب‌دیده دارد.
    ● نکات مهم دیگر برای مربیان ورزشی
    ▪ لزوم توجه به تهیه پرونده بهداشتی برای بررسی سلامتی ورزشکار و معاینات جسمانی (قلبی ـ تنفسی، سیستم عصبی عضلانی اسکلتی، غده تیروئید و بررسی سوابق بیماری توسط پزشک)
    ▪ توصیه به انجام ورزش‌های کششی جهت افزایش قابلیت‌ انعطاف‌پذیری مفاصل و تقویت قوای عضلانی.
    ▪ افزایش ظرفیت هوازی با انجام تمرینات هوازی که باعث تقویت خونرسانی به عضلات می‌شود. در نتیجه اکسیژن بیشتری در اختیار عضله قرار می‌گیرد و تولید اسیدلاکتیک به تأخیر می‌افتد. هر چه‌قدر سیستم هوازی قوی‌تر باشد، خستگی دیرتر و کمتر ظاهر می‌شود و می‌توان مدت تمرینات ورزشی را افزایش داد.
    ▪ تقویت کار گروهی عضلات.
    ▪ تقویت مهارت‌های خاص (بسته به نوع رشته ورزشی)
    ▪ گرم کردن بدن قبل از پرداختن به ورزش و سرد کردن تدریجی بدن بعد از پایان آن.
    ▪ انجام تمرینات کششی به مدت ۱۰ ـ ۵ دقیقه جهت گرم کردن بدن و در پایان ورزش برای سرد کردن تدریجی بدن راه رفتن و دویدن نرم و ملایم به مدت ۱۰ ـ ۵ دقیقه توصیه می‌شود.
    ▪ توجه به تغذیه ورزشکار و جایگزینی مایعات در طی تمرینات یا مسابقات به‌خصوص در شرایط آب و هوائی گرم.
    ▪ هم‌چنین باید دقت شود بلافاصله پس از صرف غذا نباید ورزشی انجام شود و بین غذاو ورزش‌های سنگین حداقل ۳ ساعت فاصله باشد.
    ▪ بهتر ورزش در هوای آزاد صورت گیرد. وجود گرد و خاک و هوای آلوده و در سالن‌های در بسته به‌خصوص اگر سیستم تهویه سالن‌ها مناسب و کارا نباشد، منجر به ایجاد بیماری‌های مختلف ریوی می‌شود.
    ▪ البته باید توجه کرد در ساعاتی که نور آفتاب بسیار شدید و سوزان است، از ورزش کردن، بپرهیزید زیرا در این مواقع سطح ازن افزایش می‌یابد.
    ▪ هنگام ورزش باید لباس رشته ورزشی مربوطه را پوشید. بهتر است لباس ورزشی راحت و کم وزن باشد و از کفش ورزشی مناسب استفاده کرد. کفش مناسب کفشی است که به خوبی از پاها محافظت کند، پاها در آن راحت باشد، نسبت به آب و رطوبت نفوذناپذیر باشد، هوا در آن جریان پیدا کند، دارای برآمدگی حمایت کننده قوس پاها باشد، لغزنده نباشد، کفش باید اندازه پا باشد زیرا گشادی کفش منجر به از دست دادن کنترل و توازن ورزشکار، زمین خوردن و رگ به رگ شدن مچ پا می‌شود. هم‌چنین در صورت تنگ بودن کفش، فشار وارده به پا در طی تمرین چند برابر شده و منجر به تورم و درد شدید پا می‌شود.
    ▪ هم‌چنین نباید ناخن‌های پا بلند باشد چون در اثر دویدن مداوم ناخن‌های پای فرد زیر فشار نوک کفش قرار می‌گیرد. جوراب‌ها نیز باید نخی و اندازه پا باشند. جوراب‌ بزرگ‌تر از سایز پا در قسمتی از کفش جمع می‌شود و موجب تاول زدن پاها می‌شود.
    ▪ مسئولیت ایمنی زمین به عهده مربی است. وسائل و تجهیزات ورزشی باید به‌طور مرتب توسط مربی کنترل و بازرسی شوند.
    ▪ دویدن و پرش در زمین‌های سفت باعث آسیب‌دیدگی مچ پا می‌شود. باید به ورزشکاران آموزش داد تا در هنگام پرش از فشار پنجه‌ها استفاده کنند یا هنگامی که به زمین فرود می‌آیند، ابتدا پنجه پاها و سپس کف پاهایشان زمین را لمس کند. هم‌چنین کف سالن‌های ورزشی را باید همیشه خنک نگهداشت تا از لغزندگی پای ورزشکار جلوگیری شود.
    ▪ توصیه و توجه به بهداشت فردی ورزشکار
    ▪ بدن ورزشکار باید تمیر باشد تا عمل تنفس پوست و تعریق به آسانی صورت گیرد. تنفس باید از راه بینی انجام شود. ورزشکار نباید پس از ورزش در جریان هوای سرد قرار گیرد یا آب سرد فراوان بنوشد.

    مجله دانش ورزش
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  7. #7
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    دردانشگاه علوم پزشكي تهران؛
    نخستين درمانگاه تخصصي دانشگاهي پزشكي - ورزشي ايران راه‌اندازي شد



    نخستين درمانگاه تخصصي دانشگاهي پزشكي - ورزشي دانشگاه علوم پزشكي تهران در مركز تحقيقات پزشكي ورزشي دانشگاه علوم پزشكي تهران راه‌اندازي شد.

    به گزارش خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) منطقه علوم پزشكي تهران، در اين درمانگاه‌ انواع خدمات تخصصي پزشكي ورزشي شامل تشخيص، درمان و بازتواني آسيب‌هاي ورزشي، مشاوره در حوزه‌هاي تغذيه ورزشي، روان شناسي ورزشي، علم تمرين، ورزش‌ درماني بيماران، طب سوزني و سونوگرافي اسكلتي عضلاني ارائه مي‌شود.

    گفتني است، رشته تخصصي پزشكي ورزشي از سال 1383 در دو دانشگاه علوم پزشكي تهران و ايران راه‌اندازي شده و به آموزش نيروي انساني متخصص در اين زمينه مي‌پردازد.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

قوانین ارسال

  • نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید
  • نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • نمی توانید نوشته خود را ویرایش کنید
  •  
تبلیغات متنی
گیفت کارت
تبلیغات در ایران سلامت