جستجو در سایت توسط گوگل

نمایش نتایج 1 تا 3 از 3 مجموع
Like Tree1Likes
  • 1 Post By دکتر نادر

موضوع: بیماری پارکینسون چیست؟

  1. #1
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض بیماری پارکینسون چیست؟

    بیماری‌ پارکینسون‌


    راه‌ رفتن‌ نامتناسب‌ به‌ حالتی‌ که‌ پاها به‌ زمین‌ کشیده‌ می‌شوند و فاصله‌ پاها از هم‌ بیشتر از حالت‌ طبیعی‌ است‌.


    بیماری‌ پارکینسون‌ یک‌ بیماری‌ دستگاه‌ عصبی‌ مرکزی‌ در بزرگسالان‌ مسن‌تر است که‌ مشخصه‌ آن‌ سفتی‌ عضلانی‌ پیشرونده‌ تدریجی‌، لرزش‌ و از دست‌ رفتن‌ مهارت‌های‌ حرکتی‌ می باشد‌.
    این‌ اختلال‌ هنگامی‌ رخ‌ می‌دهد که‌ نواحی‌ خاصی‌ از مغز توانایی‌ خود را در تولید دوپامین‌ (یکی‌ از ناقلین‌ عصبی‌ در مغز) از دست‌ می‌دهند.
    ● علایم‌ شایع‌
    ▪ لرزش‌، به‌ خصوص‌ در حالت‌ عدم‌ حرکت‌ اندام‌
    ▪ سفتی‌ عضلانی‌ و کندی‌ حرکت‌ در کل‌ بدن‌
    ▪ راه‌ رفتن‌ نامتناسب‌ به‌ حالتی‌ که‌ پاها به‌ زمین‌ کشیده‌ می‌شوند و فاصله‌ پاها از هم‌ بیشتر از حالت‌ طبیعی‌ است‌.
    ▪ قامت‌ خمیده‌
    ▪ از بین‌ رفتن‌ حالت‌ چهره‌
    ▪ تغییرات‌ صدا؛ صدا ضعیف‌ و بم‌ می‌شود.
    ▪ اختلال‌ بلع‌، آب ریزش‌ دهان‌
    ▪ توانایی‌ ذهنی‌ تا مراحل‌ پیشرفته‌ بدون‌ تغییر می‌ماند و در مراحل‌ پیشرفته‌ به‌ آهستگی‌ کاهش‌ می‌یابد.
    ▪ افسردگی‌، عصبی‌ بودن‌
    ● علل‌
    علت‌ این‌ اختلال‌ در اغلب‌ موارد ناشناخته‌ است‌. بعضی‌ موارد آن‌ ناشی‌ از داروهایی‌ نظیر فنوتیازین‌ها؛ آسیب‌ مغزی‌؛ تومورها؛ آنسفالیت‌ پس‌ از آنفلوانزا؛ عفونت‌ با ویروس‌های‌ دارای‌ رشد آهسته‌ یا احتمالا مسمومیت‌ با گاز مونواکسیدکربن‌ می‌باشد.
    ● عوامل تشدید کننده بیماری
    ▪ ناشناخته‌
    ● پیشگیری‌
    ▪ پیشگیری‌ خاصی‌ ندارد.
    ● عواقب‌ مورد انتظار
    این‌ بیماری‌ در حال‌ حاضر غیرقابل‌ علاج‌ محسوب‌ می‌گردد. ولی‌ علایم‌ آن‌ با درمان‌ قابل‌ تسکین‌ یا کنترل‌ است‌. این‌ بیماری‌ طول‌ عمر را چندان‌ کاهش‌ نمی‌دهد.
    تحقیقات‌ علمی‌ برای علل‌ و درمان‌ این‌ بیماری‌ ادامه‌ دارد و این‌ امید وجود دارد که‌ درمان‌های‌ مؤثر و نهایتاً علاج‌بخش‌ برای‌ آن‌ ارایه‌ گردند.
    تحقیقاتی‌ که‌ به‌ بررسی‌ پیوند بافت‌ جنینی‌ برای‌ درمان‌ این‌ اختلال‌ پرداخته‌اند، نویدبخش‌ درمان‌ مؤثری‌ در آینده‌ بوده‌اند. با این‌ درمان‌ به‌ نظر می‌رسد سلول‌های‌ جدید تولیدکننده‌ دوپامین‌ در مغز با پیوند بافتی‌ جنینی‌ تشکیل‌ گردند.
    ● عوارض‌ احتمالی‌
    ▪ زوال‌ عقل‌
    ▪ پنومونی‌ (ذات‌الریه)
    ▪ یبوست‌ شدید
    ▪ احتباس‌ ادرار ناشی‌ از داروهای‌ تجویز شده‌ برای‌ درمان‌ این‌ اختلال‌
    ▪ افتادن‌ و بروز شکستگی‌ استخوانی‌
    ▪ ناتوانی‌
    ● درمان‌
    ▪ هیچ‌ آزمون‌ تشخیصی‌ برای‌ اثبات‌ بیماری‌ پارکینسون‌ وجود ندارد. تشخیص‌ بیماری‌ معمولاً مبتنی‌ بر معاینه‌ فیزیکی‌ است‌. بررسی‌های‌ طبی‌ برای‌ رد سایر اختلالات‌ ممکن‌ است‌ توصیه‌ گردد.
    ▪ اصول‌ کلی‌ مراقبت‌ این‌ بیماران‌ عبارتند از درمان‌ فیزیکی‌، امیدوارکردن‌ و اطمینان‌ دادن‌ به‌ بیماران‌ و درمان‌ بیماری‌های‌ همراه‌ نظیر افسردگی‌
    ▪ روان‌ درمانی‌ یا مشاوره‌ جهت‌ کمک‌ به‌ کاهش‌ افسردگی‌
    ▪ کار درمانی‌ و گفتار درمانی‌ ممکن‌ است‌ توصیه‌ گردد.
    ▪ استفاده‌ مکرر از حمام‌ گرم‌ و ماساژ دادن‌ جهت‌ پیشگیری‌ از ایجاد سفتی‌ عضلانی‌
    ▪ استفاده‌ از ریش‌ تراش‌ برقی‌ جهت‌ اصلاح‌
    ▪ استفاده‌ از کفش‌های‌ بدون‌ بند، نظیر کفش‌های‌ راحتی‌، کفش‌های‌ زیپ‌دار یا کفش‌های‌ چسبی‌
    ▪ محیط‌ منزل‌ را طوری‌ طراحی‌ کنید که‌ از افتادن‌ و آسیب‌دیدگی‌ جلوگیری‌ شود.
    ▪ محدودیت‌های‌ تدریجی‌ بیماری‌ ممکن‌ است‌ باعث‌ عاجز شدن‌ بیمار گردد. برای‌ یافتن‌ راه‌هایی‌ جهت‌ حفظ‌ عملکرد و کارآیی‌ خود از مشاوره‌ تخصصی‌ و اعضای‌ خانواده‌ کمک‌ بگیرد.
    ● داروها
    ▪ داروهای‌ آنتی‌کولینرژیک‌؛ آنتی‌هیستامین‌ها؛ داروهای‌ ضدلرزش‌، نظیر آمانتادین‌؛ یا داروهای‌ ضدپارکینسون‌ از قبیل‌ بروموکریپتین‌، لوودوپا و کاربی‌دوپا.
    ▪ سلژیلین‌ برای‌ به‌ حداکثر رسیدن‌ اثربخشی‌ لوودوپا و کاربی‌ دوپا تجویز می‌شود.
    ▪ همه‌ این‌ داروها لرزش‌ و سفتی‌ عضلانی‌ را کاهش‌ می‌دهند، ولی‌ اغلب‌ عوارض‌ جانبی‌ قابل‌ توجهی‌ نیز دارند.
    ● فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری
    در حد امکان‌ به‌ فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری های‌ خود ادامه‌ دهید و به‌ دفعات‌ استراحت‌ کنید. اختلاف‌ زیادی‌ بین‌ توانایی‌ جسمی‌ بیماران‌ دچار این‌ بیماری‌ وجود دارد. محدودیت‌ فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری تنها در بیماران‌ دچار سفتی‌ عضلانی‌ وجود دارد.
    درمان‌ فیزیکی‌ کمک‌کننده‌ است‌.
    ● رژیم‌ غذایی‌
    رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌، در موارد وجود اختلال‌ بلع‌ ممکن‌ است‌ مصرف‌ غذاهای‌ نرم‌ لازم‌ باشد. برای‌ پیشگیری‌ از یبوست‌ به‌ رژیم‌ غذایی‌ خود فیبر غذایی‌ یا مواد حجم‌افزا(نظیر میوه‌ و سبزیجات)‌ اضافه‌ کنید.
    ● در چه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
    ▪ اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌تان دارای‌ علایم‌ بیماری‌ پارکینسون‌ بوده‌ یا علایم‌ شما در طی‌ درمان‌ تشدید شده‌ است‌.
    ▪ اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه به‌ خصوص‌ اختلال‌ در ادرار کردن‌، گیجی‌ یا تاری‌ دید شدید.
    ▪ داروهای‌ تجویزی‌ ممکن‌ است‌ با عوارض‌ جانبی‌ همراه‌ باشند.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  2. #2
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    بیماری پارکینسون (Parkinson’s Disease یا PD) برای اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکترجيمز پارکینسون (James Parkinson) در سال 1817 میلادی توصیف شد و لذا نام این بیماری به او تعلق یافت.

    ارتعاش دست و پا در حالت استراحت از علائم احتمالی پارکينسون است

    این بیماری بر اساس چهار علامت مخصوص آن مشخص می شود:
    • ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بیمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت)
    • آرام شدن حرکت (برادیکینسیا / Bradykinesia)
    • سختی حرکت (و خشک شدن) دست و پا یا بدن
    • تعادل بد (تعادل ضعیف)

    در حالی که دو یا بیشتر از این علایم در بيمار دیده شود، مخصوصا ً وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر پدیدار شود، تشخیص پارکینسن داده می شود مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند. بيمار ممکن است در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می کشد و یا اینکه سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می کند. اولین نشانی های پارکینسون مجموعه ای متفاوت از ارتعاش، برادیکنسیا، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند. معمولا ً علایم پارکینسون ابتدا در یک سمت بدن پدیدار می شوند و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می کنند.

    تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می دهد، از جمله ثابت شدن (fixation) حالت صورت (ظاهرا ً احساسات کمی بر چهره نمایان می شود) و یا حالت خیرگی چشم ( به دلیل کاهش پلک زدن). علاوه بر این ها، خشک شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تاثیر قرارگرفته عوارض دیگر (عادی) این بیماری است. افراد مسن ممکن است نمایان شدن یک به یک این نشانه های پارکینسون را به تغییرات افزایش سن ربط بدهند، ارتعاش را به عنوان "لرزش" بدانند، برادیکنسیا را به "آرام شدن عادی" و سفت شدن عضلات را به "آرتروز" ربط بدهند. حالت قوز (stooped) این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوکی استخوان (osteoporosis) ربط می دهند. هم بیماران مسن و هم بيماران جوان ممکن است بعد از بیش از یک سال که با این عوارض روبرو بوده اند برای تشخیص به پزشک مراجعه کنند.

    از هر صد نفر بالای سن شصت سال یک نفر به پارکینسون مبتلا می شود، و معمولا ً این بیماری در حدود سن شصت سالگی آغار می شود. افراد جوانتر هم می توانند مبتلا به پارکینسون شوند. تخمین زده می شود که افراد جوان مبتلا به پارکینسون (مبتلا شده در سن چهل یا کمتر) 5 تا 10 درصد کل این بیماران را تشکیل می دهند.

    پیشرفت بیماری پارکینسون

    بعد از بیماری آلزایمر (Alzheimer)، بیماری پارکینسون معمولترین بیماری مخرب اعصاب (neurodegenerative) به حساب می آید. پارکینسون يک بیماری مزمن و همیشه در حال پیشرفت است. این بیماری نتیجه از بين رفتن یا ضعیف شدن و لطمه خوردن سلول های عصبی در مغز میانی (سوبستانتیا نیگرا – substantia nigra) است. این سلول های عصبی ماده ای به نام دوپامین، ترشح می کنند. دوپامین پیام های عصبی را از سوبستانتیا نیگرا (مغز میانی) به بخش دیگری از مغر به نام کارپوس استراتوم (corpus stratum)، می برد. این پیام ها به حرکت بدن تعادل می بخشند. وقتی سلول های ترشح کننده دوپامین در سوبستانتیا نیگرا (substantia nigra) می میرند، مراکز دیگر کنترل کننده حرکات بدن نامنظم کار می کنند.

    این اختلال ها در مراکز کنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علایم پارکینسون می شوند. اگر 80% سلول های ترشح کننده دوپامین از بین بروند، علامتهای پارکینسون پدیدار می شوند. علایم پارکینسون در مراحل اوليه بيماری ملایم و بیشتر اوقات در یک سمت بدن دیده می شوند و گاه حتی احتیاج به درمان پزشکی ندارند. ارتعاش در حالت استراحت یک علامت ویژه بیماری پارکینسون است، که یکی از معمولترین علایم های پارکینسون به حساب می آید. ولی بعضی از مبتلایان پارکینسون هیچ وقت با این مشکل برخورد نمی کنند. بیماران ممکن است دست لرزان خود را در جیب یا پشت پنهان کنند یا چیزی را برای کنترل ارتعاش در دست نگه دارند. لرزش می تواند بیشتر از هر محدودیت جسمی دیگر اثر منفی روحی داشته باشد.

    با مرور زمان علایم اوليه بدتر و وخیم تر می شوند. یک رعشه ملایم تبدیل به یک ارتعاش مزاحم و ملموس می شود. ممکن است تکه کردن غذا و استفاده از دست مرتعش به مرور زمان سخت تر شود. برادیکینسیا (آرام شدن حرکت) به مشکلی کاملا محسوس بدل می شود که محدود کننده ترین علامت و اثر پارکینسون است. آرام شدن حرکت می تواند مانع انجام عادات روزانه شود: لباس پوشیدن، ریش زدن و یا حمام کردن ممکن است وقت بسیار زیادی از روز را بگیرند. تحرک ضعیف می شود و مشکلاتی بوجود می آورد مانند نشستن و برخاستن از صندلی یا اتومبیل، و یا غلتيدن در رختخواب. راه رفتن آهسته تر می شود و بیمار حالت قوز پیدا می کند ( سر و شانه به طرف جلو تمایل پیدا می کند). صدای بیمار یک نواخت می شود. کمبود تعادل می تواند باعث افتادن بیمار شود. دست خط ریزتر (میکروگرافیا – micrographia) و ناخوانا می شود. حرکات غيرارادی مانند حرکت دست در حال پیاده روی کم می شود.

    علایم پارکينسون معمولا ًدست یا پای یک طرف بدن اختصاص دارد ولی با مرور زمان به دست یا پای سالم همان طرف هم سرايت می کند. این علایم پیشرفت می کند تا سمت دیگر بدن را هم تحت تأثیر قرار دهد. معمولا ً این پیشرفت تدریجی است اما سرعت این پیشرفت از بیمار تا بیمار تفاوت دارد. مهم است که بیماران پارکینسون در حال پیشرفت علایم با پزشک خود صحبت و مشورت کنند تا پزشک بتواند درمان را برای بیمارش فراهم کند زیرا بدن هر بیمار به طور مختلف و متفاوت به داروهای گوناگون واکنش نشان می دهد. هدف از درمان برای بیماران از بین بردن علایم نیست بلکه تحت کنترل درآوردن عوارض است. اين امر می تواند به بیمار کمک کند تا مستقل عمل کند و یک کنترل مناسب برای این بیماری مزمن بوجود آورد. این بیماری از بین نخواهد رفت ولی کنترل عوارض آن می تواند تا حد زیادی جلوی ناتوان کردن و از کار افتادگی را بگیرد.

    بیماران پارکینسون اغلب از اين موضوع که بيماری آنها همواره در حال پيشرفت است، آگاه هستند و اين موضوع می تواند باعث نگرانی شديد آنها شود. مبتلایان پارکینسون ممکن است بخواهند خود و مشکلات خود را بیش از حد نیاز تحت کنترل درآورند و خود را با ديگر افراد مبتلا مقایسه کنند. نگرانی در مورد پیشرفت بیماری و امکان ادامه کار هم غيرعادی نيست.

    پیشگویی و تخمین زدن پیشرفت این بیماری در یک بیمار مشخص غیر ممکن است. سرعت پیشرفت و محدودیت های جسمی و روحی در بیماران مختلف متفاوت است. نوعی راهنمایی برای تشخیص پیشرفت این بیماری در بیماران مختلف بر اساس پیشروی بیماری از زمان تشخیص وجود دارد ولی این تنها در حد یک پیشنهاد است.

    وقتی محدودیتهای جسمی پارکینسون به حدی برسد که کارهای روزمره سخت شوند، درمان علایم پارکینسون آغاز می شود.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  3. #3
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    پارکينسون از تشخيص تا درمان در گفتگو با دکتر سعيد قزوينيان در آستانه روز جهاني پارکينسون
    بيماري هزارچهره

    «آمار جهاني پارکينسون نشان مي‌دهد که حدود يک درصد از افراد بالاي 50 سال دچار اين بيماري مي‌شوند. اما در ايران ميزان شيوع آن تقريبا بيشتر است و چيزي حدود 40 تا 60 هزار نفر به پارکينسون مبتلا هستند. تفاوتي که آمار کشور ما با آمارهاي جهاني دارد، اين است که چون جمعيت ما، جمعيت جوان است؛ پارکينسون در آن زياد ديده مي‌شود. زيرا 25 درصد از بيماران، سني در حدود 50 سال و کمتر از 15 درصد بيماران زير 40 سال سن دارند و به نظر مي‌رسد که در ايران شيوع پارکينسون جوانان بيشتر باشد.» اينها را دکتر سعيد قزوينيان، متخصص مغز و اعصاب، مي‌گويد که به بهانه روز جهاني پارکينسون پاي صحبت‌هايش نشسته‌ايم.....

    سلامت : آقاي دکتر! به نظر مي‌‌رسد بيماري پارکينسون، بيماري نسبتا شايعي است. چرا؟

    به نظر مي‌رسد به دليل افزايش طول عمر و اينکه بيماري از 50 سال به بالا شيوع بيشتري پيدا مي‌کند ما با تعداد بيشتري افراد مبتلا به پارکينسون مواجه‌ايم. در گذشته، اين بيماري خيلي شناخته شده نبود. پارکينسون حدود سال 1817 ميلادي يعني حدود 200 سال پيش شرح داده شد اما از حدود 50 سال پيش‌، بيشتر شناخته شد و کارهاي درماني براي آن شروع شد؛ چون علاوه بر شناخت بيماري، متخصصان مغز و اعصاب هم بيشتر شده‌اند و به راحتي بيماري را تشخيص مي‌دهند.

    سلامت : چه اتفاقي در مغز مي‌افتد که فرد را مبتلا به پارکينسون مي‌کند؟

    پارکينسون جزو بيماري‌هاي سيستم حرکتي است. يک بيماري مزمن و پيشرونده است که با مرور زمان بدتر مي‌شود. اتفاقي که مي‌افتد اين است که سلول‌هايي که در اعصاب مرکزي مغز وجود دارند و کارشان ترشح واسطه شيميايي به نام دوپامين است به علت ناشناخته شروع به از بين رفتن مي‌کنند، در نتيجه دوپامين در مغز کاهش مي‌يابد. زماني که دوپامين در مغز کم شد، اختلالاتي در سيستم حرکتي فرد ايجاد مي‌شود که به آن پارکينسون مي‌گوييم.

    سلامت : چه عللي؟

    البته علت قطعي و مشخصي در ابتلا به پارکينسون وجود ندارد. علل ژنتيکي و محيطي به عنوان تئوري در مورد علت آن مطرح است اما هيچ ژن واحدي براي انتقال اين بيماري شناخته نشده و به نظر مي‌رسد ژن‌هاي متعددي در انتقال آن موثر باشد. درصد کمي از پارکينسون‌ها به علل ثانويه ايجاد مي‌شوند. تئوري‌هايي هست که گفته مي‌شود افرادي که با سموم نباتي و صنعتي بيشتر سر و کار دارند، ممکن است بيشتر دچار اين بيماري شوند. همچنين مسموميت با منگنز، مسموميت با مونوکسيدکربن، ضربه به سر مزمن و طولاني‌مدت و بعضي از مواد مخدر تزريقي ممکن است علايمي شبيه پارکينسون ايجاد کنند که اينها پارکينسون ثانويه هستند. شايد معروف‌ترين فردي که مبتلا به پارکينسون ثانويه شده، محمدعلي کلي، مشت‌زن مشهور، باشد. او متعاقب ضربات مشتي که در طول زمان در ورزش‌ بوکس خورده بود، دچار خون‌ريزي‌هايي در سلول‌هاي توليدکننده دوپامين شد و در نهايت به پارکينسون ثانويه مبتلا شد که اصطلاحا به آن، پارکينسونيسم مي‌گويند. يک علت شايع ديگر پارکينسونيسم داروهاي اعصاب است. داروهاي اعصاب با اثر آنتي‌دوپامينرژيک يا ضددوپامين مکانيسم پارکينسون را در مغز تقليد کرده و ايجاد علايمي همچون پارکينسون مي‌کنند اما فرق‌شان با پارکينسون اين است که با قطع مصرف دارو، علايم از بين مي‌رود اما پارکينسون اوليه يک بيماري مزمن و پيشرونده است که در طول زمان بدتر مي‌شود.

    سلامت : بيماران مبتلا به اين بيماري معمولا چه علايمي دارند؟

    شايع‌ترين علامت بيماري، لرزش است. اين لرزش، لرزش در حال استراحت است؛ يعني بيمار هنگامي لرزش دارد که دست‌هايش در کنارش قرار گرفته است اما اگر بخواهد يک حرکت ارادي انجام دهد، لرزش‌اش از بين رفته يا کم مي‌شود. به اين لرزش، لرزش در حال استراحت گفته مي‌شود. علامت مهم ديگر سفتي اندام‌ها است. عضلات بيمار به هنگام حرکت از خود مقاومت نشان داده و حالت چرخ دنده پبدا مي‌کنند. علامت ديگر، آهستگي و کندي حرکات است؛ يعني سرعت حرکات کاهش پيدا مي‌کند و زمان انجام حرکات طولاني‌تر مي‌شود. علامت بعدي عدم تعادل در فرد بيمار است. کلا پارکينسون يک بيماري هزار چهره است زيرا همه بيماران مبتلا به پارکينسون علامت لرزش را ندارند. خيلي‌ها ممکن است تظاهرات عجيب و غريب و غيرعادي در شروع بيماري داشته باشند. مثلا ممکن است کندي حرکات، خود را به صورت مسايل روحي و رواني نشان داده و در ابتدا با افسردگي اشتباه شود و فرد درمان افسردگي بگيرد، در حالي که بيمار مبتلا به پارکينسون است. گاهي بيماراني داشته‌ايم که با اختلال در بلع و جويدن مراجعه کرده‌اند و پس از چند ماه علايم پارکينسون در آنها پيدا شده است. گاهي اوقات بيمار ممکن است فقط از درد منتشر اندام‌ها شاکي باشد. اين دردها معمولا به صورت کرامپي و معمولا در ساق پا ديده مي‌شوند. گاهي بيماران با اختلال تکلم مراجعه مي‌کنند. همه اين علايم جزو علايم غيرمعمول پارکينسون هستند که مي‌توانند تشخيص را به تاخير بيندازند. تابلوهاي ديگري که در اين بيماري وجود دارد که باز کندي حرکات را شامل مي‌شود علايمي است مانند آب‌ريزش از دهان، چرب شدن صورت به دليل اينکه بيمار نمي‌تواند خوب صورت‌اش را بشويد، کاهش حرکات اتوماتيک مانند کاهش پلک زدن، خنديدن، حرکات شانه و سر و گردن درحين راه رفتن، در اين حالت صورت بيمار حالت ماسک پيدا مي‌کند که اصطلاحا به آن صورت ماسکه مي‌گويند. صداي بيمار آهسته و شبيه نجوا مي‌شود و تُن صداي يکنواخت پيدا مي‌کند که مشخصه بيماران مبتلا به پارکينسون است.

    سلامت : و اين علايم تا چه زماني در فرد باقي مي‌ماند؟

    هيچ کس نمي‌تواند فاصله بين شروع علايم تا زمين‌گيرشدن بيماران را پيش‌بيني ‌کند. خيلي‌ها معتقدند که پارکينسون يک بيماري نيست، بلکه چند بيماري است. بعضي از آنها با کندي حرکات و بعضي‌ با لرزش شروع مي‌شوند. مسلما افرادي که بيماري آنها با لرزش شروع مي‌شوند، معمولا خوش‌خيم‌تر بوده و سير کندتري دارند ولي آنهايي که با کندي حرکات همراه هستند، سريع‌تر پيشرفت مي‌کنند. واقعيت اين است که وقتي بيماري شروع شود و فرد درمان بگيرد، حدود 20 سال يا بيشتر مي‌تواند زندگي کند.

    سلامت : آيا سن و جنس هم در ابتلا به اين بيماري نقش دارند يا نه؟

    بله؛ يکي از فاکتورهاي خطر در بيماري پارکينسون سن است. هر چه سن بالاتر برود، احتمال ابتلا به پارکينسون بيشتر مي‌شود. سن شروع ابتلا به پارکينسون معمولا بين سنين 55 تا 60 سال است و هرچه اين سن بالاتر برود، احتمال ابتلا از يک درصدي که در ابتدا گفته شد، بيشتر مي‌شود و حتي به 4 تا 5 درصد نيز مي‌رسد. از نظر جنس نيز به نظر مي‌رسد شيوع‌اش در مردان بيشتر از زنان باشد و حدودا نسبت 3 به 2 دارد.
    ادامه از صفحه 19سلامت : گفتيد بعضي عوامل در بروز پارکينسون ثانويه دخيل هستند. با اين حساب، مي‌شود از آنها پيشگيري کرد. درست است؟

    بله، حتما. مثلا امروزه ديگر به بوکسورها اجازه نمي‌دهند که به سر حريف‌شان ضربه بزنند و بايد حتما از کلاه مخصوص استفاده کنند. داروهاي جديد جايگزين داروهاي قديمي که علايم پارکينسون ايجاد مي‌کردند، شده‌اند. محافظت از آلودگي با فلزات سنگين مانند منگنز، مونوکسيدکربن و استفاده نکردن از مواد مخدر همه و همه راه‌هاي پيشگيري از ابتلا به پارکينسون ثانويه است اما پارکينسون اوليه هيچ راه پيشگيري ندارد و اگر فردي مبتلا شود، نمي‌توان جلوي بيماري‌اش را گرفت.

    سلامت : آيا تشخيص اين بيماري فقط با ديدن علايم صورت مي‌گيرد؟

    بله، هيچ‌گونه تست آزمايشگاهي و راديولوژي براي تشخيص پارکينسون وجود ندارد و تشخيص فقط با گرفتن شرح حال از بيمار، ديدن علايم و معاينه پزشک امکان‌پذير است. اگر هم تستي توسط پزشک درخواست شود، براي رد کردن ساير بيماري‌ها است که علايم‌شان شبيه پارکينسون است.

    سلامت : براي درمان چه بايد کرد؟

    همان‌طور که گفتم، چون تخريب سلول‌هاي دوپامين‌ساز موجب کاهش دوپامين و در نتيجه پارکينسون مي‌شود، بهترين کار تجويز دوپامين خوراکي براي بيمار است که با دادن دوپامين، بيمار به صورت علامتي و نه ريشه‌اي بهبود پيدا مي‌کند. لرزش‌اش از بين مي‌رود، سرعت حرکات‌اش بالاتر مي‌رود و همه اينها سبب مي‌شود کيفيت زندگي بيمار بهتر شود. البته معمولا در شروع درمان، پاسخ درماني خيلي خوب است اما در طول زمان کم‌کم ممکن است عوارض دارو خودش را نشان بدهد و آثار درماني هم متعاقب آن کاهش پيدا کند. خوشبختانه امروزه درمان‌هاي جديدي پيدا شده است. قبلا درمان‌هاي جراحي رايج بود، به اين شکل که راه‌هايي را در مغز قطع مي‌کردند تا بيمار بهبود پيدا کند اما در حال حاضر يک درمان معروف غيردارويي، تحريک عمقي مغز است که يک محرک الکتريکي در مغز کار مي‌گذارند تا سلول‌هاي دوپامين‌ساز را تحريک کند که هم طول عمر را افزايش مي‌دهد، هم علايم را کاهش مي‌دهد و هم عوارض ناشي از مصرف دارو را ندارد و خوشبختانه در کشور ما هم اين کار انجام مي‌شود.

    سلامت : آقاي دکتر! چندي پيش در خبرها آمده بود که مصرف ويتامين e در کنترل علايم پارکينسون موثر است. شما اين خبر را تاييد مي‌کنيد؟
    فعلا اين خبر در حد يک تئوري است. البته سلول‌ها معمولا به تخريب خودشان ادامه مي‌دهند و ذکر مي‌شود که بعضي از ويتامين‌ها مانند ويتامين e ممکن است اين کار را به تعويق بيندازد ولي همه اينها درحد تئوري است. متاسفانه در تبليغات ماهواره‌اي، تبليغي بسيار غلط و غيرعلمي درباره درمان پارکينسون با ويتامين ديده‌ام که مبالغ بسيار گزافي از بيمار (بين 300 تا 700 هزار تومان) مي‌گيرند و مدعي مي‌شوند که پارکينسون را با اين ويتامين‌ها درمان مي‌کنيم! بايد قاطعانه بگويم که مصرف اين ويتامين هيچ اثر قطعي‌اي نداشته و هيچ‌گونه مبناي علمي هم ندارد و مردم نبايد فريب اين قبيل تبليغات را بخورند.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

قوانین ارسال

  • نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید
  • نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • نمی توانید نوشته خود را ویرایش کنید
  •  
تبلیغات متنی
گیفت کارت
تبلیغات در ایران سلامت