هپاتيت داراي انواع متعددي است اما آنچه که مهم‌تر است، هپاتيت نوع a و b است. اين دو نوع ويروس در مدرسه موجب ابتلاي کودکان مي‌شوند بنابراين ضروري است اطلاعات کافي درباره آنها داشته باشيم تا در تصميم‌گيري راه صحيح را انتخاب کنيم.
از نظر ميزان شيوع هپاتيت در کودکان ميزان شيوع هپاتيت a و b نسبت به هپاتيت c و e و d بيشتر است. ويروس هپاتيت a در مدفوع مشاهده مي‌شود در حالي که ويروس هپاتيت b در خون است. بنابراين يکي از مهم‌ترين راه‌هاي پيشگيري از انتقال بيماري هپاتيت a رعايت بهداشت فردي است.
البته ويروس هپاتيت a در موارد بسيار استثنايي از طريق تزريق هم منتقل مي‌شود ولي بيشتر اوقات از راه آب يا غذاي آلوده منتقل مي‌شود. تشخيص هپاتيت a با توجه به اينکه 90 درصد آنان ايکتر (زردي) ندارند از طريق علايم مشاهده شده در بيمار است. دانش‌آموز مبتلا اغلب دچار تهوع، استفراغ و دل‌درد مي‌شود.
ويروس هپاتيت b دو قسمت است: قسمت مرکزي و قسمت محيطي. اين ويروس در سرم بيمار وجود دارد. زماني که ويروس وارد بدن مي‌شود تا چهار هفته هيچ‌گونه علامتي در بدن فرد مشاهده نمي‌شود ولي از هفته چهارم در سرم خون آنتي‌ژن اچ.بي.اس ديده مي‌شود سپس دانش‌آموزي که دچار هپاتيت b مي‌شود پس از گذشت هشت هفته ايکتر (زردي) را نشان مي‌دهد.
بهترين راه پيشگيري از هپاتيت b تزريق واکسن است که بايد در سه نوبت انجام گيرد. در ضمن لازم است ساير افراد خانواده که در معرض خطر هستند نيز مورد توجه قرار گيرند. مصونيت اين واکسن حدود 10 سال است.
برنامه آموزش بهداشت در مدارس مي‌تواند تاثير جدي در کاهش اين بيماري داشته باشد و مربيان بهداشت مي‌توانند با هماهنگ ساختن اين برنامه‌ها با بافت فرهنگي و اجتماعي کشور بهره مطلوب را به دست آورند.