جستجو در سایت توسط گوگل

نمایش نتایج 1 تا 9 از 9 مجموع

موضوع: سوء مصرف ریتالین(مقالات و گزارشات)

  1. #1
    hamed.s24 آفلاین است عضو فعال
    تاریخ عضویت
    May 2005
    ارسالها
    154

    پیشفرض سوء مصرف ریتالین(مقالات و گزارشات)

    با سلام

    دوستان اگه در مورد این دارو اطلاعاتی رو داشتند ممنون می شم که راهنمایی کنند.راستش من فقط می دونم که برای اینه که ایجاد انگیزه برای فرد می کنه و به نوعی ایجاد انرژی در فرد برای انجام کارهاش می کنه . ممنون می شم که اگه اطلاعات کاملتری در مورد این دارو داشتید راهنمایی کنید.

    با تشکر

  2. #2
    sogol24 آفلاین است عضو فعال
    تاریخ عضویت
    Aug 2005
    موقعیت
    تهران
    ارسالها
    163

    پیشفرض

    نه اين تصور غلطه.من خيلي ها رو ديدم كه با چنين ديدي خواهان مصرف اين دارو هستند اين دارو عموما براي كودكان بيش فعال داده ميشه كه تمركز بالاتري پيدا كنند.در افراد عادي فقط باعث بيخواب شدن؛اژيته شدن؛تپش قلب و حساسيت پذيري زياد و سردرد ميشه. در ضمن دارو فقط با نسخه روانپزشك قابل تهيه است. حالا اگر شما بگين كه دقيقا چه اطلاعاتي ميخواين بهتر ميتونم راهنمايي كنم.

  3. #3
    دكتر بهرام آفلاین است عضو فعال
    تاریخ عضویت
    Jan 1970
    موقعیت
    تهران
    ارسالها
    198

    پیشفرض

    با سلام و تشكر از گل سرخ
    حال چند مطلب از چند منبع:

    ما امروز میخواهیم راجع به یکی از داروهای محرک (Stimulant) موجود در داروخانه های کشور و ناصر خسرو صحبت کنیم. این دارو با نام تجاری Ritalin و نام علمی Methylphenidate مورد اسفاده ی درمانی کسانی است که دچار عدم تمرکز حواس یا به طور مختصر ADHD میباشند، (اغلب بچه های مدرسه ای و البته بزرگ تر ها) و در آخر باید تاکیید کنم همان طور که میدانید، مسائل روانی، شرایط محیطی و استفاده از موادی مثل الکل و ماریجوانا و نوشیدنی های انرژی زا میتواند تاثیرات این دارو را افزایش دهد.

    از سايت بيمارستان ميلاد

    بازم اگه سوالي بود بپرس. ولي ٬‌يادت باشه داروهاي اينجوري رو فقط با نسخه پزشك مصرف كني :wink:

  4. #4
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    اساس مصرف ریتالین در طب دو مورد بیشتر نیست. یکی برای درمان بیش فعالی کودکان و بزرگسالان هست و دیگری برای رفع یک بیماری خواب بنام نارکولپسی... بیماری هست که فرد در طول روز مرتب احساس خواب آلودگی میکنه و ممکنه ناگهان
    به خواب بره.. لذا از این دارو استفاده میشه که به اصطلاح محرک هوشیاری بیمار باشه و نزاره بخوابه.. لذا این دارو در گروه
    محرک ها قرار میگیره.. که البته گاهی از این خاصیت تحریک هوشیاری دارو سوء استفاده میشه. بد نیست بدونید که مصرف این دارو اصول مهمی داره.. که رعایت نشه احتمال وابستگی به دارو زیاد و اعتیاد میاره و احتمال اعتیادش در حد تریاک هست


    گروه تحریک کننده ها شامل:
    1- کافئین- نیکوتین
    2- آمفتامین ها: دکسترو آمفتامین- مت آمفتامین(speed)- که شکل کریستالی اونها که قابل کشیدن هست بنام ice معروف هست- MDA- MDMA - اکتازی و یا هم اکس در این طبقه قرار میگیره و همان MDMA هست
    3- کوکائین: اثرات شبیه آمفتامینی دارد و به supper speed معروف است. فرم ابتدائی این دارو که کرک crack نام دارد.. کشیدنی هست..

    اما چند نکته
    1- تقریبا 50% کودکانی که دچار بیش فعالی هستند.. این مشکل در دوران بزرگسالی اونها هم می مونه و بیش فعالی بزرگسالی
    از بسیاری جهات شبیه کودکان هست.. اما ممکنه در بعضی جنبه ها با کودکی تفاوتهائی داشته باشه. اگر حمید.. دارای این بیماری باشه.. بله دادن و تجویز ریتالین براش صحیح هست... اما اگر تشخیص این نباشه و صرفا به خاطر اون چند تا مشکل کوچک بهش ریتالین داده شده.. اشتباه هست.. برای اینکه همان طور که گفتم این دارو رو باید بسیار با احتیاط مصرف کرد..
    .. هیچوقت طولانی مصرف نشه و در زمان های بسیار کوتاه استفاده بشه...چون در غیر اینصورت اختلال شخصیت میده..
    مصرف همزمان الکل و دیگر داروهائ خیابانی با این دارو ایجاد مشکل میکنه... بدون مشورت با پزشکتون دارو رو قطع نکنید..
    .. مخصوصا اگر زیاد مصرف کرده باشید. اگر دارو را ناگهانی و بدون مشورت پزشک قطع کنید احتمال ایجاد افسردگی در شما هست. تشخیص بیش فعالی بالغین هم معیار های خاص خودشو داره..که در این مقوله نیست ... ولی به طور حتم با اون اطلاعات کم نمیشه چنین تشخیص مهم و برچسب مهمی رو روی پیشونی بیمار زد

    2- کوکائین .. همان ریتالین نیست . تنها وجه شبهات اون با ریتالین در این هست که هر دو در گروه تحریک کننده ها هستند.. و گرنه کوکائین در دسته سمپاتیک ها هست و ریتالین.. البته هنوز مکانیسمش معلوم نیست.. و حدس زده میشه ارتباط با دوپامین ها داره.. و لذا من با اجازتون اون نوشته رو تصحیح میکنم.. چون نمیخواهیم اطلاعات غلط به کاربرا نمون بدیم...



    لینک انگلیسی بسیار کامل در باره داروی ریتالین که اسم علمی ترش هست... متیل فنیدیت Methylphenidate

    http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/d...r/a682188.html
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  5. #5
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    حمید
    اجازه بدید از موضوع این تاپیک که در باره ریتالین هست.. خارج نشیم..اول باید دقیقا مشکل روحی شما مشخص بشه.. و همچنین بررسی بشه که شما بیش فعال هستید یا نه..اگر تشخیص بیش فعالی شما محرز بود..اونوقت بد نبود تا در باره مصرف ریتالین برای مشکلتون بیشتر صحبت کنیم.. اما حالا که محرز نیست.. صحبت های جانبی باعث خسته شدن بقیه کاربرا میشه..
    امکان تشخیص بیش فعالی شما هم نیست.. این چیزی هست که پزشک متخصص روانپزشک باید برای شما بزاره..لذا اجازه بدید..
    صحبت در باره علائم مشکلات شما رو به تاپیک اختصاصی دیگری موکول کنیم و از علاقه مندان این بحث دعوت کنیم تا اگر چنانچه صحبت دیگری در باره ریتالین دارند.. بحث رو ادامه بدن...
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  6. #6
    دکتر سید حمید سجاد آفلاین است مدیر کل سایت
    تاریخ عضویت
    May 2004
    موقعیت
    تهران
    ارسالها
    11,981
    Blog Entries
    3

    پیشفرض

    دوپينگ ويرانگر براي بيداري در شبهاي امتحان

    پزشكان در گفت‌و‌گو با ايسنا هشداردادند:

    مصرف غيرقانوني «ريتارين» در بين برخي دانشجويان و آسيب‌ شديد قلبي عروقي آنها

    http://www.iransalamat.com/index.php...bsectionId=711

  7. #7
    دکتر سید حمید سجاد آفلاین است مدیر کل سایت
    تاریخ عضویت
    May 2004
    موقعیت
    تهران
    ارسالها
    11,981
    Blog Entries
    3

    پیشفرض

    گزارش ايسنا از سوءمصرف ريتالين در شبهاي آزمون
    http://www.iransalamat.com/index.php...=show&id=10253

  8. #8
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    ریتالین: بله یا خیر؟
    مصرف متیل فنیدات جهت افزایش تمرکز


    دارویی که بتواند نتایج امتحانات شما را بهبود بخشد، وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسد و جان هریس (John Harris) معتقد است که ما باید از قابلیت‌های این دارو استقبال کنیم. آنجان چاترجی (Anjan Chatterjee) استدلال می‌کند که خطرات آن جدی گرفته نشده است...
    ● بله
    تصور می‌شود بسیاری از دانشجویان سالم برای بهبود عملکرد تحصیلی خود از متیل‌فنیدات (ریتالین) و دیگر مواد شیمیایی افزاینده قوای شناختی استفاده می‌کنند. بحث‌های موجود در مورد اینکه آیا آنها اجازه چنین کاری را دارند یا خیر، متقاعد کننده نبوده است. سوال اخلاقی حیاتی این است که آیا این مساله جای افسوس دارد یا خوشبختی.
    ● بعد اخلاقی
    تصور کنید دانشگاهی بخواهد تعمدا طوری برنامه‌ریزی کند که قابلیت‌های ذهنی دانشجویانش بهبود یابد؛ فرض کنید از اهداف مدون دانشگاه مذکور این باشد که اطمینان حاصل شود دانشجویان هنگامی که از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شوند، باهوش‌تر و آموزش دیده‌تر از زمانی باشند که وارد دانشگاه شده‌اند. تصور کنید دانشگاه مذکور ادعا کند که نه تنها می‌تواند به چنین هدفی دست یابد بلکه دانشجویانش از همه دانشجویان دیگر در طول تاریخ باهوش‌تر و از نظر ذهنی آگاه‌تر خواهند بود. واکنش ما چه باید باشد؟
    ممکن است دچار تردید شویم ولی اگر این ادعاها بتواند ادامه یابد، آیا باید احساس رضایت کنیم؟ آیا از چنین کار شگرفی استقبال خواهیم کرد و خواهیم خواست فرزندان ما نیز به چنین دانشگاهی بروند؟ قاعدتا باید همین‌طور باشد. هرچه باشد، این بخشی از همان چیزی است که هدف آموزش به شمار می‌رود. سر آخر اگر بهره حاصل در کارکرد شناختی، قابل توجه و هزینه‌ها متناسب باشد، ما نیز احتمالا برای فرزندان خود خواهان آن خواهیم بود و مایلیم ببینیم فرزندانمان به شکل فراگیرتری درگیر آموزش شده‌اند.
    اکنون تصور کنید (همان‌طور که حقیقتا هم اتفاق افتاده است) ثابت شده باشد چند دارو باعث بهبود عملکرد شناختی می‌شوند و برای مصرف در کودکان بی‌خطر هستند. عکس‌العمل ما چه باید باشد؟ آیا استفاده از این داروها در افراد سالم جهت افزایش عملکرد آنان، امری غیراخلاقی است؟ آیا عدم استفاده از آنها اخلافی است؟
    ● خطرها و فواید
    ثابت شده است که متیل فنیدات و چند داروی دیگر به اصطلاح شیمیایی افزاینده قوای شناختی به شکل قابل ملاحظه‌ای کارکرد شناختی را بهبود می‌بخشند و بی‌خطری این داروها در شرایط بالینی اثبات شده است. بی‌خطر همواره به معنای بی‌خطر به اندازه کافی است و از آنجا که هیچ دارویی بدون عوارض جانبی نیست، این مساله همواره بدان معناست که مصرف کننده با در نظر گرفتن خطرات عوارض جانبی و با توجه به فواید احتمالی، مصرف دارو را به صلاح خود دانسته است. متیل فنیدات به اندازه کافی بی‌خطر قلمداد شده است که به شکلی وسیع طی یک دوره طولانی برای کودکان و جوانان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی – کم‌توجهی(۱)(ADHD) تجویز شود. این اختلال معمولا تهدید کننده حیات به شمار نمی‌رود و اثرات درمانی سودمند آن به طور عمده به همان خواصی بستگی دارند که این دارو را به مداخله‌ای تقویت کننده بدل ساخته‌اند؛ لذا همین مزایا نیز از دیدگاه بی‌خطری، توجیه کننده استفاده از آن در بزرگسالان سالمی خواهد بود که (احتمالا) به اندازه افراد دچار ADHD این آثار را ارزشمند می‌دانند. علاوه بر این، ثابت شده که متیل فنیدات آن قدر بی‌خطر هست که استفاده از آن در تحقیقات روی افراد سالم جهت آزمودن آثار شناختی (جایی که کاربرد آن واضحا به جای این که درمانی باشد، انتخابی است) اخلاقی باشد.
    مزایای مهم این دارو شامل افزایش کارکرد اجرایی، افزایش مهارت‌های مطالعه و بهبود تمرکز حواس و دستکاری اطلاعات است. همان‌گونه که فرح (Farah) و همکاران خاطر نشان ساخته‌اند: «نهاد‌های قانون‌گذار ما آنچه را که یک تحقیقِ به اندازه کافی دقیق در مورد عوارض جانبی را شکل می‌دهد و آن دسته از عوارض جانبی را که در سایه فواید دارو قابل قبول هستند، تعیین می‌کنند... ما دلیلی نمی‌بینیم که نتوان همین رویکرد را [در مورد تقویت عصبی ـ شناختی] به کار گرفت. این کار می‌تواند یک رویکرد معقول به مقوله بی‌خطری باشد. با این حال توجه من به این مساله معطوف است که آیا ایراد اخلاقی اصولی به مصرف داروهای شیمیایی افزاینده قوای شناختی در افراد سالم (صرف‌نظر از مساله بی‌خطری آن) وارد است؟
    ● طبیعت انسان
    تفکر درست در مورد مقوله افزایش قابلیت انسان تحت‌الشعاع مقوله دوپینگ در ورزش قرار گرفته است. با این حال موضوع ورزش، موضوع مرگ و زندگی نیست؛ هرچند شاید عده‌ای با گفته یک مربی فوتبال به نام بیل شانکلی (Bill Shankly) که عقیده دارد «ورزش به مراتب از مرگ و زندگی هم مهم‌تر است»، موافق باشند. اشکال استفاده از تقویت‌ کننده‌های عملکرد در ورزش (اگر اشکالی وجود داشته باشد) این است که این مواد تقریبا به شکل سراسری توسط قوانین حاکم بر رقابت‌ها ممنوع شده‌اند و لذا استفاده از آنها تقلب محسوب می‌شود. ولی اگر ممنوعیتی در کار نباشد، تقلبی هم صورت نگرفته است.
    مخالفت با تقویت انسان منطقی نیست؛ انسان‌ها موجوداتی هستند که ماحصل یک فرآیند تقویت موسوم به تکامل (که همانند فوایدش مختلط است) هستند و علاوه بر این سرسختانه در هر مسیر قابل تصوری به پیشرفت خود اقدام می‌نمایند.
    نور مصنوعی (نور آتش، نور چراغ و نور الکتریکی) تنها یک مثال قابل قبول از فناوری تقویت کننده ارزشمند است‌ که همانند موارد دیگری از قبیل زبان مکتوب، آموزش، فعالیت فیزیکی و رژیم غذایی،‌ مشکلاتی در زمینه عدالت و نیز عوارض جانبی مصرف و مصرف بیش از حد در پی داشته است و البته تغییرات عصبی مفیدی برای خواندن، آموزش، فعالیت فیزیکی و رژیم غذایی گزارش شده است. پس چرا باید داروها از نظر اخلاقی متفاوت از این موضوع باشند. قبل از ظهور نور مصنوعی مردم با تاریک شدن هوا به خواب می‌رفتند و در روشنایی روز فعالیت می‌کردند. با اختراع نور مصنوعی کار و زندگی اجتماعی می‌تواند در خلال شب نیز تداوم یابد و برای کسانی که می‌خواهند و یا قادرند از آن برای منافع خود استفاده کنند، فشارهای رقابتی و انگیزه ایجاد کند. به هر حال راه ‌حل این موضوع، غیرقانونی شمردن نور مصنوعی نبود بلکه چاره در تنظیم ساعات کاری و بهبود دسترسی به روشنایی بود. همین مساله در مورد داروهای شیمیایی افزاینده‌ قوای شناختی صدق می‌کند یا در آینده صدق خواهد کرد.
    ● خیر
    به چه علتی باید به کسی اعتراض نمود که چرا می‌خواهد باهوش‌تر، دارای تمرکز بالاتر و مولدتر باشد؟ مطمئنا افزایش قوای شناختی فواید بسیاری برای جامعه و افراد خواهد داشت و توزیع کنندگان قانونی متیل فنیدات (ریتالین) نباید نسبت به این مساله اعتراضی داشته باشند. متاسفانه، موضوع در مورد افراد سالمی که این دارو را مصرف می‌کنند، به این راحتی نیست. پزشکان به طور متداول براساس محاسبه خطرها و فواید نسبی، در مورد انجام یا عدم انجام یک مداخله تصمیم می‌گیرند. در مورد این موضوع خطرها بر فواید می‌چربد.
    ممکن است برخی پزشکان به طور واکنشی تصور کنند پاسخ به سوال مورد بحث واضحا «منفی» است. با همه این اوصاف، پزشکان درگیر امر درمان بیماری‌ها هستند نه افزایش دادن قابلیت‌های طبیعی. اگر بخواهیم دقیق‌تر ارزیابی کنیم، ثابت می‌شود که چنین تمایزی غیرقابل اعتماد خواهد بود خصوصا هنگامی که شرایط فاقد مرزهای طبقه‌بندی کننده واضح باشد. به عنوان مثال، اگر بتوان افراد کوتاه قامت را با هورمون رشد «درمان» کرد، آیا تفاوتی دارد که کوتاهی قامت آنها ناشی از کمبود هورمون رشد باشد یا ناشی از سایر علل؟ علاوه بر این، استفاده فراگیر از جراحی زیبایی جهت ارتقای ویژگی‌های فیزیکی طبیعی نشان می‌دهد بسیاری از پزشکان باتوجه به چارچوب فرهنگی و انگیزه‌های صحیح، با مداخلات غیردرمانی کنار آمده‌اند.
    ● فایده مورد تردید
    واضح‌ترین دلیل برای اعتراض نسبت به مصرف متیل فنیدات جهت تقویت افراد سالم این است که فواید شناختی آن حداقل هستند حال آن که خطرهای طبی آن چنین نیستند. در ایالات متحده اداره دارو و غذا برای متیل فیندات به دلیل احتمال بالای آن جهت سوءمصرف و وابستگی و خطرهایی نظیر مرگ ناگهانی و عوارض جانبی قلبی ـ عروقی خطرناک، یک «جعبه سیاه» در نظر گرفته است که درواقع هشدار دهنده‌ترین اخطار ممکن است. به علاوه، بروز آریتمی‌های قلبی خطرناک احتمالا در افراد مسن دچار مراحل اولیه بیماری‌های قلبی ـ عروقی (گروهی که احتمالا این داروها را برای افزایش عملکرد استفاده می‌کنند) بیشتر است. غیرپزشکانی که مصرف متعهدانه متیل فیندات توسط افراد سالم را ترویج می‌کنند، به این خطر توجه کافی نمی‌کنند.
    علاوه بر عوارض جانبی طبی، از نظر مسایل شناختی نیز باید این دارو را سبک و سنگین کرد. به عنوان مثال، تمرکز بیشتر ناشی از مصرف طولانی‌مدت متیل فنیدات، احتمالا باعث فقدان خلاقیت که به طور معمول نیازمند آزاد شدن مرزهای ذهنی است، خواهد شد. این موارد به ندرت مورد توجه قرار گرفته یا بررسی شده‌اند.
    هنگام در نظر گرفتن فواید، ممکن است چنین فرضیه‌ای مطرح کنیم که باهوش بودن برای دنیا مفید است. بسیاری از افراد باهوش تمایل دارند چنین باور کنند که ماحصل ذکاوت، فواید واضحی برای جامعه فراهم می‌آورد. شاید اگر باهوش‌ترین بازهم باهوش‌تر شود، پیشرفت‌ها تدریجا در جامعه رسوخ کند. اما این واقعیت که افراد بسیار باهوش که الگوهای پیچیده‌ای برای توزیع خطر مالی ابداع کرده‌اند، در بحران کنونی اقتصاد جهانی سهم داشته‌اند، حداقل باید ما را لحظه‌ای به درنگ وادارد. باهوش‌تر بودن به معنای عاقل‌تر بودن نیست. به علاوه، این فایده مورد تردید، در تقابل با دو خطر دیگر قرار دارد. این خطرات شامل افزایش نابرابری‌های اجتماعی هم هست.
    ● برابری و انتخاب
    تقویت ناشی از داروها به شکل نامتناسبی در دسترس کسانی خواهد بود که استطاعت مالی دارند. اگر تقویت‌ها در پیش افتادن فرد در یک دنیای رقابتی مفید باشند، آنگاه داراها نسبت به ندارها مزیت دیگری برای خود به دست خواهند آورد. آشکار است که همین حالا هم حتی اگر نخواهیم نابرابری‌های اساسی‌تر موجود در مراقبت‌های سلامت، تغذیه، سرپناه و ایمنی را ذکر کنیم، نابرابری‌های بسیارِ موجود در زمینه آموزش، وضعیت مادی و طبقه‌ اجتماعی مزایای نامتناسبی را به افراد خوش‌شانس از نظر اقتصادی - اجتماعی اعطا می‌کند. با این حال، آگاهی از وجود نابرابری‌های مزاحم، توجیه کننده این نیست که با فراغ خاطر این معضل را تشدید کنیم.
    فشارهای ضمنی برای بهتر کردن جایگاه فرد در برخی مراتب اجتماعی، مجرای طبیعی خود را در مقوله تقویت قابلیت‌های شناختی پیدا خواهد کرد. چنین فشارهایی در محیط‌های «همه چیز مال برنده است» (که در آنها افراد بیشتری برای تعداد کمتری جایزه بزرگ‌تر رقابت می‌کنند) افزایش می‌یابند. افراد شاغل در ایالات متحده ۶۰، ۸۰ یا بیش از ۱۰۰ ساعت در هفته کار می‌کنند و سلامت خود را به آب و آتش می‌زنند. کودکان در مدارس خصوصی سطح بالا، متیل فیندات و نظایر آن را به صورت همه‌گیر مصرف می‌کنند. این گرایش در میان دانشجویان و حتی میان استادان در حال رشد است. بهره نگرفتن از امکان ارتقا می‌تواند به معنای عقب ماندن از دیگران باشد. اگر عملکرد برتر توسط عده اندکی، جهت ارتقای بهتر الزامی قلمداد شود، تحمیل می‌تواند صریح‌تر شود همانند آنچه که ممکن است در ارتش روی دهد. ممکن است خلبانان و پلیس‌ها با فشارهای مشابهی روبرو شوند. مثالی که برای خوانندگان BMJ ملموس‌تر است، دستیارانی هستند که احتمال دارد جهت تخفیف نقایص شناختی حاصل از محرومیت از خواب بعد از کشیک آنکال، از تقویت کننده‌ها استفاده کنند. شاید لازم باشد پزشکان بالای ۵۰ سال قوای شناختی در حال تحلیل خود را با استفاده از دارو ارتقا بخشند.
    برای تصدیق استفاده قانونی غیردرمانی از متیل فنیدات و دیگر مواد تقویت کننده شناخت، هنوز خیلی زود است. لازم است کارآمدی و خطر داروهای تقویت کننده شناخت در افراد سالم به میزان کافی مورد تحقیق قرار گیرد. باید این اطلاعات به شکل وسیعی منتشر شود. پزشکان، آموزش‌دهندگان و قانون‌گذاران باید جایگاه‌های هنجاری حرفه‌ای مرتبط با این موضوع را با هم پیوند دهند. باید سیاست‌های قابل اجرایی جهت به حداقل رساندن تفاوت‌ها و محافظت افراد وضع شود. تا زمانی که چنین مقدماتی فراهم نشده است، توصیه مصرف دارو به افراد سالم جهت تقویت عملکرد قابل قبول نخواهد بود.



    ترجمه: دکتر مهدی حیدری‌صفا
    منبع:
    Harris J, Chatterjee A. Is it acceptable for people to take methylphenidate to enhance performance? BMJ June ۲۷, ۲۰۰۹; ۳۳۸: ۱۵۳۲-۳.
    هفته نامه نوین پزشکی
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

  9. #9
    دکتر نادر آفلاین است مدیر کل انجمن ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2004
    موقعیت
    آمریکا
    ارسالها
    38,906

    پیشفرض

    يك روانپزشک:
    ريتالين براي ايجاد تمرکز در افراد مبتلا به اختلال بيش فعال موثراست
    عدم درمان بيش فعالي در كودك مي‌تواند زمينه‌ساز اعتياد در آينده باشد

    يک روانپزشک درباره تجويز داروي ريتالين براي ايجاد تمرکز در بيماران بيش فعال اظهار داشت: ريتالين براي افزايش تمرکز بيماران بيش فعال مناسب است، هر چند بايد اذعان داشت که هر دارويي عوارض جانبي خاص خود را دارد.

    دکتر وحيد فرنيا در گفت وگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) منطقه کرمانشاه، اظهار داشت: درمان اختلال بيش فعالي به سادگي امکان پذير نيست زيرا در سه بخش قابل تقسيم است و هر بخش روش درماني خاص خود را مي‌طلبد.

    وي در ادامه تصريح کرد: برخي از اين بيماران صرفا بيش فعال و داراي مزاج سخت هستند. آنان افرادي فرمان‌ناپذير، غيرقابل کنترل و بي‌قرارند و فعاليت جسمي و انرژي زيادي دارند که همين ويژگي خطراتي را بر آنها تحميل مي‌کند كه اين بخش از بيماري نيازمند درمان خاص خود است.

    فرنيا گفت: در نوع دوم، فرد نمي‌تواند بر روي مسائل متمرکز شود، اين بيماران عليرغم اين که داراي هوش طبيعي هستند اما به دليل بيقراري و عدم توانايي در تمام كردن کارها، دچار اختلال يادگيري در مدرسه مي‌شوند كه در اين صورت براي افزايش تمرکز آنان از ريتالين استفاده مي‌شود.

    اين روانکاو در ادامه به علت بروز اين بيماري اشاره کرد و گفت: اين بيماري به دليل اختلال در تنظيمات شيميايي برخي انتقال دهنده‌هاي عصبي در مغز ايجاد مي‌شود که مهمترين آنها دوپامين است.

    وي گفت: کارکرد دوپامين در مغز گستره وسيعي را شامل مي‌شود و يکي از کارکردهاي آن ايجاد حس کنجکاوي و تنوع طلبي است. از سوي ديگر افزايش آن در مغز احساس لذت را ايجاد مي‌کند.

    دکتر فرنيا در ادامه درباره نقش مهم اين ناقل عصبي اظهار داشت: در صورت ايجاد اختلال در کارکرد دوپامين، فرد بيش فعال مي‌شود، لذا از هر چيزي زود خسته شده و به سراغ فعاليت‌هاي جديد مي‌رود. از سوي ديگر، وجود اين ماده در مغز احساس لذت را ايجاد مي‌کند و اختلال در تنظيمات آن به اين امر منجر مي‌شود که فرد براي ايجاد لذت به دنبال محرک‌هاي جديد برود.

    وي در پايان اظهار داشت: در کنار آموزش والدين مي‌بايست اين بيماري قبل از دوران مدرسه درمان شود زيرا در صورت عدم درمان بيماري ممکن است فرد براي جبران احساس لذت در دوران بزرگسالي به دنبال مواد مخدر برود.
    عضو تحریریه علمی ایران سلامت

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

قوانین ارسال

  • نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید
  • نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • نمی توانید نوشته خود را ویرایش کنید
  •  
تبلیغات متنی
گیفت کارت
تبلیغات در ایران سلامت