نمایش نتایج 1 تا 3 از 3 مجموع
  1. #1
    houman90 آفلاین است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Apr 2011
    ارسالها
    3

    پیشفرض از شدت علاقه فرزندم را کتک میزنم

    35 سال دارم. صاحب دو فرزند هستم. پسر بزرگ‌ترم را خيلي بيشتر دوست دارم و گاهي از شدت علاقه او را کتک مي‌زنم. همسرم را نيز به خصوص وقتي خيلي دلتنگش مي‌شوم، کتک مي‌زنم و بعد آن‌قدر ناراحت مي‌شوم که به شدت مي‌گريم. مرا درباره اين حالت و راه کنترل علاقه‌ام راهنمايي کنيد

  2. #2
    دکتر سید حمید سجاد آفلاین است مدیر کل سایت
    تاریخ عضویت
    May 2004
    موقعیت
    تهران
    ارسالها
    11,981
    Blog Entries
    3

    پیشفرض

    اينکه مي‌گويند من از شدت علاقه، کسي را کتک مي‌زنم يا سبب آزار او مي‌شوم، جاي توضيح دارد. علاقه بايد خود را به صورت محبت نشان دهد، اين‌طور نيست که کسي به شخصي علاقه‌مند باشد و سبب آزار او شود. اگر در روابط بين فردي، علاقه‌اي وجود داشت که به آزار منجر شد، ما اسم اين علاقه را علاقه بيمارگونه يا پاتولوژيک مي‌گذاريم. يعني عشق و محبت پاتولوژيک. بايد عاشق، موجبات آرامش معشوق را فراهم کند. اگر قرار باشد افکار او را به هم بريزد، دايم آزاردهنده رفتار کند و از آن بدتر آزار فيزيکي هم بدهد، يک عشق پاتولوژيک است و بايد حتما اصلاح شود. دوست داشتن مانند دوست داشتن و علاقه به يک ماده مخدر نيست زيرا ماده مخدر را دوست دارند چون اول به فرد لذت مي‌بخشد و پس از مدتي نه قادر است آن ماده را کنار بگذارد و نه مي‌تواند از آن ماده آرامش بگيرد. گاهي در روابط بين فردي هم‌چنين دوست داشتني اتفاق مي‌افتد و آن را به حساب عشق و علاقه مي‌گذارند. در اصل کسي که علاقه‌مند به شخصي است، تا حدودي به رفتارهايش حساس مي‌شود اما اگر اين حساسيت تا آنجا پيش برود که به او پرخاشگري کند و آزارش بدهد، بايد اصلاح شود. درباره اين آقا يا خانم يک بيماري روان‌پزشکي برجسته‌اي وجود ندارد اما يک کسالت رواني ديده مي‌شود. چون ايشان بعد از آزار رساندن به فرد، خودشان ناراحت مي‌شوند. اگر از اين آزار رساندن، لذت مي‌بردند به ساديسم دچار بودند. اما از صحبت‌هاي ايشان معلوم است که ناراحت مي‌شوند. پس حتما بايد براي درمان اين کسالت رواني به روان‌پزشک مراجعه کنند.

  3. #3
    sanaz288 آفلاین است تازه وارد
    تاریخ عضویت
    Sep 2010
    موقعیت
    mashhad
    ارسالها
    16

    پیشفرض

    سلام دوست عزیز دلیل شما بسیار غیر منطقی است لطفا به یک مشاور مراجعه کنید زیرا بعد ها خودتان بیشتر عذاب میبینیدبه این علت که فرزندتان فردی خواهد شد که در جامعه نخواهد توانست مشکلاتش را حل کند پس انگیزه خود را نشاط و اینده فرزندتان قرار دهید .حتما با فردی اهل فن مشاوره کنید تا شرایط را به طور علمی کنترل کنید .پدر و مادر های امروز سلامت روان جوانان فردا را میسازند .

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

قوانین ارسال

  • نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • نمی توانید به موضوعات پاسخ دهید
  • نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • نمی توانید نوشته خود را ویرایش کنید
  •  



Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.0