نسل های قدیمی، داروهای ضد صرعی هستند که در تشنج پارشیال استفاده می شد:

فنوباربیتال: به ندرت به عنوان خط اول درمان در تشنج های پارشیال کمپلکس استفاده می شود. عوارض جانبی آن شامل زودرنجی ( کج خلقی)، خواب آلودگی و بیش فعالی است.


فنی توئین: در کودکان کمتر تحمل می شود. فارماکوکینتیک غیر خطی دارد. عوارض جانبی آن در زیبایی شامل پرمویی، هایپرتروفی لثه، و زمخت شدن پوست است.


کاربامازپین: سرکوب مغز استخوان و هپاتوتوکسیتی را به همراه دارد.


والپرات: خاصیت هپاتوتوکسیک و عفونت پانکراس را دارد. عوارض جانبی رنج آور آن شامل افزایش وزن و از دست دادن موها است.

فایده نسل قدیم:

آشنا هستند.

پزشکان به قدرت و ضعف داروها تسلط دارند.

به طور مساوی در تشنج های پارشیال موثر هستند.

زیاد گران نیستند.

عوارض جانبی نسل های قدیمی داروهای ضد صرع، قابل توجه است.

فایده نسل جدید

gabapentine, lamotrigine, levetiracetam, oxcarbazepine, tiagabine, Topiramate, zonisamide

در کل بهتر از داروهای ضد صرع قدیمی تر تحمل می شوند.

عوارض جانبی مهم کمتری دارند.

نیازی به بررسی های خونی روتین نیست.

امادر مورد این داروها در بچه ها، مطالعه ی وسیغی نشده است.

نسبت به داروهای ضد صرع قدیمی تر، گرانتر هستند.


از داروهای ضد صرع نسل جدید فقط oxcarazepine به طور رایج اندیکاسیون تک درمانی برای تشنج های کمپلکس در بچه ها دارد.


Oxcarazepine: مشتق کاربامازپین است و عوارض جانبی کمتری نسبت به آن دارد و می تواند در افرادی که به کاربامازپین پاسخ نداده اند، موثر باشد. به صورت تک درمان یا درمان ترکیبی استفاده می شود. در درمان تشنج پارشیال استفاده می شود. در بزرگسالان و کودکان قابل استفاده است. عوارض جانبی مهم آن سردرد، خواب آلودگی، گیجی، حالت تهوع و استفراغ و خستگی است. نسبت به داروهای ضد صرع قدیمی راش ها ی پوستی کمتر دیده شده است و به ندرت در بچه ها عارضه ی هایپو ناترمی (125 میلی مول بر لیتر یا کمتر) را می دهد. همچنین بررسی های روتین خونی و عملکرد کبدی لازم نیست.


Levetiracetam: یک دارو ضد صرع وسیع الطیف است و برای درمان ترکیبی در برزرگسالان استفاده می شود. متابولیزه نمی شود و فعل و انفعالات دارویی وجود ندارد. گزارشی از سمیت جدی با این دارو وجود ندارد. در بچه ها خیلی خوب تحمل می شود. عوارض درکودکان شامل سردرد، بی اشتهایی یا کم اشتهایی، خواب آلودگی، و عفونت خفیف (اوتیت میانی، فارنژیت و گاستروانتریت) است. بررسی های روتین خونی و عملکرد کبدی لازم نیست.


Lamotrigine: یک دارو ضد صرع وسیع الطیف است. در کودکان به خوبی قابل تحمل است. اما خطر راش های شدید در بچه ها وجود دارد. برای بزرگسالان مبتلا به تشنج پارشیال و کودکان مبتلا به تشنج های جنرالیزه قابل استفاده است. به خاطر خطر راش دوز دارو بایستی به تدریج افزایش داده شود.


Topiramate: به عنوان درمان ترکیبی برای بزرگسالان و بچه های بین 2 تا 12 سال مبتلا به تشنج های پارشیال و تشنج های تونیک-کلونیک جنرالیزه ی اولیه قابل استفاده است. به خوبی قابل تحمل است. بیشترین اثرات جانبی رایج وابسته به سیستم عصبی مرکزی است که شامل خواب آلودگی، گیجی، گزگز، کاهش حس، خرابی حافظه، کاهش وزن و... است که معمولا خفیف تا متوسط هستند و در طول هفته ی اول درمان پیشرفت می کنند و ممکن است بعد از آن کاهش یابند. در صورت پیشرفت عوارض نیاز به قطع دارو هست. این عوارض برگشت پذیر است. تست های بررسی عملکرد کبدی و عملکرد مغز استخوان نیازی نیست.